Αυτοί που βομβαρδίζουν αμάχους -και μέσα σε νοσοκομεία- ξαφνικά ευαισθητοποιήθηκαν και θέλουν το καλό μας

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Πρόστιμα σε αστέγους γιατί παραβίασαν την απαγόρευση κυκλοφορίας και την οδηγία για παραμονή στο σπίτι.

Σοκαρισμένοι οι Δανοί για τη θανάτωση εκατομμυρίων μινκ που εκτρέφονταν μέχρι να θανατωθούν για τη γούνα τους.

Μια χούφτα μπάτσοι με κάτι καραβανάδες -όσοι ακούσατε το podcast του Μπούλη Μπούλη ξέρετε για τι μιλάμε, όσοι δεν το ακούσατε πριτς δεν σας λέω- στην Ιταλία έγινε, να τρέχουν όλοι αυτοί, απειλώντας να σπάσουν την πόρτα, για να ταυτοποιήσουν μια πίτσα και -το κυριότερο- να δουν αν συνοδευόταν με αντισηπτικό και αν φορούσε μάσκα το μπέικον ή αν οι ληστές φορούνε και πιτζάμες.


Του χρόνου, τέτοιο καιρό, θα πιπιλάμε όλοι το δάχτυλό μας.

Διάβαζα και κάτι σχολιάκια από Κύπριους, να λένε ότι καλά κάνουν που κατεβάζουν την Εθνική Φρουρά για να συνδράμει στους ελέγχους, στη Λεμεσό δεν μπαίνεις χωρίς έλεγχο πλέον, γιατί μυαλό δεν βάζουν αλλιώς.

Και κάποιος είπε «υπομονή, θα περάσει».

Ναι, σίγουρα. Όπως πέρασαν τόσα άλλα.

Πόσες προσωρινές καταστάσεις μονιμοποιήθηκαν, χάνει κανείς τον λογαριασμό.

Και αφού πήραμε φόρα με τις απαγορεύσεις, γιατί τα παιδάκια -μέχρι να βγει το εμβόλιο- δεν τα φτιάχνουν σε κανένα εργοστάσιο;

Κανονικά, δεν πρέπει να σας το χαλάσω, αλλά καλύτερα συνηθίστε τα όλα αυτά τα οργουελικά, παίδες, γιατί είναι η νέα σας κανονικότητα.

Ακόμα και αν εξαφανιστεί ο κορονοϊός, οι πολιτικές ηγεσίες θα ισχυριστούν ότι τα πλεονεκτήματα μιας μόνιμης καραντίνας -μείωση της εγκληματικότητας και των …τρομοκρατικών χτυπημάτων, μείωση των μποτιλιαρισμάτων και μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου- υπερτερούν κατά πολύ των μειονεκτημάτων της.
Θα κάθεστε μέσα για να σωθεί ο …πλανήτης.

(Από Καναδά και λέει βλακείες ο …ποιητής. Τον διαβάζετε και έξω).

Win-win πάλι η ελίτ.

Γιατί θα βρουν τον τρόπο να μας πουλήσουν πάλι αυτό που δεν είχαμε ποτέ ανάγκη.

Θα μας πουλήσουν, δηλαδή, το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστούμε. Εκτός αν τους κρεμάσουμε.

Και φυσικά, όλες οι οικονομικές δυσκολίες των πληβείων θα αποδοθούν, πού αλλού, στις καραντίνες.

Εμείς -προς το παρόν- δεν συζητάμε για shutdowns και lockdowns, αν και με φρικάρει η Ευρώπη, και μάλλον ό,τι άλλο γίνει στο τρίτο κύμα που βιώνουμε, ήδη ισχύει μια νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας -που δεν την λέμε έτσι-, θα γίνει σε τοπικό επίπεδο, γενικά, πάντως την πατήσαμε.

Καλά, αν την βγάλουμε φέτος, δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη. Τουλάχιστον, μέχρι να τα τινάξουμε.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση λίγο πριν την καθιερωμένη μου, πλέον, εξόρμηση στο μόνο μέρος που έχει πραγματικά ησυχία, και μακριά από τις πολλές συνάφειες, είναι το πόσο δεκτικά εκατομμύρια άνθρωποι ανέχονται να τους κλειδαμπαρώσουν στα σπίτια τους. Για το καλό τους. Καλά, όχι για πολύ, πάντως σε πρώτη φάση είμαστε γατουλίνια, ενώ κάποιοι κουνάνε και το δάχτυλο αν τυχόν κανένας κάνει το λάθος να ξεμυτίσει, διασπείροντας τον ιό ο αθεόφοβος.

Τα ίδια και χειρότερα από πολλούς Έλληνες.

Από την μια «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και από την άλλη «Κλείστε τους όλους μέσα για μια δεκαετία».

Οι πλούσιοι, βέβαια, κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.

Και εντάξει, παιδιά, δεν σας λέμε να γράψετε για ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο, γράψτε έστω πόσο δύσκολα περνάει το αφεντικό σας μέσα στην καραντίνα. Ούτε αυτό;

Πάντως, λίγες ώρες πριν ανηφορίσω στα υπέροχα βουνά της Βόρειας Αμερικής -αυτή τη φορά δεν με σταματάει ούτε η …Κάμαλα- οφείλω να τονίσω ότι η ανθρωπότητα είναι για τα πανηγύρια.

Ξέρετε, είχε γίνει σούσουρο την άνοιξη στις ΗΠΑ για τους βλαμμένους με τις παραλλαγές που είχαν βγει να …απελευθερώσουν πολιτείες, αλλά αυτό που με είχε εξοργίσει αφάνταστα δεν ήταν τα εθνικοαπελευθερωτικά των rednecks αλλά το πόσο δουλικά δεχθήκαμε οι υπόλοιποι τον περιορισμό των ελευθεριών μας, με αντάλλαγμα λίγη ασφάλεια.

Έβαλαν και κάτι γελοίους σαν τον Τραμπ ή τον Βραζιλιάνο π@πάρα να φωνάζουν κατά της καραντίνας, ώστε να ταυτιστεί με αυτά τα τομάρια όποιος φωνάζει για το αυτονόητο -ότι είναι αντιδημοκρατικό να κλειδώνεις ανθρώπους στα σπίτια τους, χωρίς καν να τους παρέχεις τα απαραίτητα, τι θα μπορούσε να πάει στραβά άραγε;-, αλλά ακόμα να πάρουμε πρέφα ποιοι είναι τελικά οι γελοίοι της υπόθεσης.

Δηλαδή, ακόμα αναρωτιέμαι γιατί δεν λέμε εμείς το αυτονόητο, αν και εμείς το ξεπεράσαμε νομίζω πια αυτό το στάδιο, αυτό που κατάλαβαν μέχρι και οι μακράν ηλιθιότεροι των κοινωνιών μας.

Ότι η καραντίνα παντού και για το σύνολο των πληθυσμών δεν έχει καμία υγειονομική λογική.

Βασικά, μην υπερβάλλουμε, έχει μια κάποια λογική ότι, αφού ο ιός μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, μειώνοντας τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις, σπας την αλυσίδα μετάδοσης.

Παραβλέποντας, φυσικά, ότι ο εγκλεισμός είναι επιλεκτικός, αφού κάποιοι τομείς της οικονομίας δεν έκλεισαν ποτέ, και παραβλέποντας όλα τα υπόλοιπα παλαβά και κουλά των μέτρων.

Είναι αυτό, όμως, εφικτό;

Είναι εφικτό να κλείσεις τους ανθρώπους μέσα εσαεί;

Είναι …δημοκρατικό;

Μάλιστα, πολλά από τα μέτρα που παίρνονται μέσα στην καραντίνα είναι σχεδόν τα ίδια που πάρθηκαν ή σχεδιάστηκαν στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Ναι, είμαι τρομερά καχύποπτος κατά πόσο εκείνοι που δεν το ‘χουν τίποτα να βομβαρδίζουν αμάχους -και μέσα σε νοσοκομεία- και να στήνουν συρματοπλέγματα, ξαφνικά ευαισθητοποιήθηκαν και τώρα θέλουν το …καλό μας.

Ουσιαστικά, το μόνο που λείπει σε κάποιες ευρωπαϊκές πόλεις είναι ένας τεράστιος φράχτης και έχεις φτιάξει το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιστορία. Ναι, ξέρω πώς ακούγεται, αλλά είναι τρομερά επικίνδυνος όποιος θεωρεί τον περιορισμό των ανθρώπινων μετακινήσεων ως κάτι το νορμάλ.

Και τι γίνεται αν καπάκι σ’ αυτή την πανδημία, σκάσει δεύτερη;

Δεν είναι απίθανο σενάριο αυτό. Η ανθρωπότητα είναι γεμάτη ιστορικά παραδείγματα όπου μια επιδημία πανώλης διαδέχθηκε μια επιδημία ευλογιάς κτλ. Και δεν είχαν τότε αεροπλάνα, ούτε καν …κάρα, ούτε εκατομμύρια τουρίστες να κάνουν βόλτες στις έξι ηπείρους, αλλά οι επιδημίες σάρωσαν τον πλανήτη απ’ άκρη σ’ άκρη.

Οι άνθρωποι συνέχεια αρρώσταιναν και θα συνεχίσουν να αρρωσταίνουν, χωρίς πάλι αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε σε κοινωνίες που πας μια βόλτα και δεν ξέρεις αν θα γυρίσεις.

Το τονίζω, ότι ο ιός είναι μια σοβαρή απειλή που δεν πρέπει να πάρουμε στα αστεία, αλλά όλα αυτές οι απαγορεύσεις δεν έχουν να κάνουν τόσο με τη διαχείριση της πανδημίας, όσο με τη διαχείριση της σφοδρής οικονομικής και πολιτικής κρίσης που περνάει πάλι ο καπιταλισμός από πέρσι το καλοκαίρι· τόσο σφοδρή που οι πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη έγιναν ακόμα πλουσιότεροι, και 1,5 χρόνο μετά, πολλοί άνθρωποι δεν το έχουν πάρει καν πρέφα βλέποντας απλά τα οικονομικά τους, ενώ σίγουρα δεν φανταζόντουσαν ότι …μεσαία τάξη είναι να χειροκροτείς από το μπαλκόνι.

Δεν ξέρω, επίσης, με ποιο δικαίωμα μιλάμε τώρα για τις ανθρώπινες ζωές, την ανθρώπινη υγεία ή οτιδήποτε άλλο.

Τουλάχιστον, ας είμαστε για μια φορά στη ζωή μας ειλικρινείς, έτσι για σπάσιμο.

Τίποτα απ’ όσα θα μας συμβούν τους επόμενους μήνες -αφορά τους πάντες όπου και αν βρισκόμαστε- δεν είναι τυχαίο.

Γιατί αν θυμάμαι καλά, καπιταλισμό έχουμε, και όχι μόνο δεν λέει κανείς να …κινήσει -ούτε καν η πλάση δεν έχει …κοκκινίσει-, αλλά οι λαοί συνεχίζουν να εκλέγουν τα ίδια πλούσια καθάρματα που δεν θα δώσουν δεκάρα γι’ αυτούς.

Καθυστερημένοι είμαστε;

Ουσιαστικά, πολλοί άνθρωποι δεν είχαν πρόβλημα με τους θανάτους από πείνα ή ιάσιμες ασθένειες και κοίταγαν τη δουλειά τους ή αν βγήκε καλή η selfie. Έχουν πρόβλημα τώρα γιατί παίζεται η δικιά τους ζωή κορώνα-γράμματα. Τώρα που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να φωνάξουν; Χαίρω, πολύ. Όπως έγραψε ο πιτσιρίκος, είναι κάπως χυδαίο. Και πολύ ενδιαφέρον.

Πάντως, ο κόσμος μας ξαφνικά μίκρυνε. Και άλλο. Όλος ο πληθυσμός της γης -και τα 8 δισεκατομμύρια- χωράει ο ένας δίπλα στον άλλον, στην έκταση που καταλαμβάνει σήμερα το Los Angeles. Αρχίστε, λοιπόν, να προετοιμάζεστε, τουλάχιστον όσοι πάρετε το εισιτήριο για το νέο, περήφανο κόσμο.

Οι πλούσιοι δεν μας χρειάζονται πια -και αν μας χρειάζονται, σίγουρα όχι στο βαθμό που μας χρειάζονταν τον 19ο αιώνα- ενώ ψάχνουν τρόπο να τους αδειάσουμε τη γωνιά σιγά-σιγά.

Η ζωή «μας» μπαίνει σε καραντίνα. Επ’ αόριστον.

Είδατε πόσο εύθραυστα ήταν όλα, ε;

Αν και -το ξαναλέω- σε πάρα πολλές χώρες άρχισε να γίνεται ψιλοχαμούλης.

Και ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Το 2021 θα μείνει στην Ιστορία είτε για όλους τους σωστούς ή για τους λάθους λόγους.

Γιατί, όπως λέει και ο Κώστας, αν δεν σκίσουμε τους πλούσιους τίποτα απολύτως δεν θα αλλάξει.

Σκίστε, λοιπόν, τους πλούσιους.

(Στέλνοντας μήνυμα με τον αριθμό 7 στο 13033).

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Τα λέμε του χρόνου που λέω να γυρίσω χαχαχα. Α, να προσέχετε τον εαυτό σας και αυτούς που αγαπάτε. Όχι τώρα, γενικά. Και να στέλνετε κείμενα και podcasts, πραγματικά το blog δεν υπάρχει. Και να αγκαλιάζεστε, ο κόσμος να χαλάσει. Και τα λέμε στο επόμενο κείμενο, λογικά αύριο. Όχι, εντάξει, θα περάσουν λίγες μέρες, μην ανησυχήσετε, ανάλογα και πότε θα μας κόψει η …πείνα εκεί πάνω. Ο ήλιος και τα υπόλοιπα πλάσματα της Γης, πάντως, συνεχίζουν να ζούνε σαν να μην τρέχει τίποτα. Αλλά εμείς είμαστε …εξυπνότεροι.

Υ.Γ.2 Όλοι αυτοί που καίγονται να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο για να μεγαλώσουν και να φάνε τα μούτρα τους επί χρόνια σε μια σκατοδουλειά, έχουν καταλάβει ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στη ζωή; Σαν τι; Θα ‘λεγα τώρα. Ωραίοι γονείς. Γίνε σκλάβος παιδί μου σαν εμένα. Αλλά επειδή η εργατική τάξη θα πάει στον Παράδεισο, αφού ζήσει πρώτα την …κόλαση επί γης, ας ξαναγράψω κάτι που είχα στείλει στο δικό μας lockdown. Ένας εργάτης, λοιπόν, πάει να δει τον συνάδελφό του στο τρελάδικο. Τον συναντά στο προαύλιο του τρελοκομείου, εκεί όπου είμαστε όλοι πια, και ανοίγουν συζήτηση:

-Πώς το κατάλαβες, ότι τρελάθηκες;

-Εγώ δεν κατάλαβα τίποτα. Οι άλλοι αποφασίζουν αν είσαι τρελός ή όχι. Βέβαια, είχα τις υποψίες μου.

-Τι εννοείς;

-Εκεί που καθόμουν μια μέρα στο τραπέζι, την ώρα του φαγητού, άρχισα να νομίζω ότι είμαι ακόμα στη φάμπρικα. Ήθελα τα μαχαιροπήρουνα, τα ποτήρια, όλα να είναι στη θέση τους. Καθαρά, ωραία, στοιχισμένα σαν στρατιώτες. Νομίζοντας ότι είμαι στο εργοστάσιο, άρχισα να αναρωτιέμαι, τι στο διάολο παράγουμε…

-Αυτό το γνωρίζω.

-… πώς είναι δυνατόν αυτά τα φαινομενικά άχρηστα κομμάτια από ατσάλι να τους αποδίδουν τόσα εκατομμύρια…

-Περίμενε λίγο. Τα φτιάχνω αυτά τα κομμάτια και γνωρίζω. Εμείς τα φτιάχνουμε και μετά τα φορτώνουν για να τα πάνε σε άλλο μηχάνημα, που δεν το έχουμε εδώ.

– … οπότε έπιασα τον μηχανοδηγό μια μέρα και τον ρώτησα «τι παράγουμε». Και μου απάντησε «Παράγουμε κομμάτια που θα τα στείλουμε σε άλλη φάμπρικα για να συνδεθούν με άλλα κομμάτια και μετά ξανά σε άλλη φάμπρικα, σε άλλο μηχάνημα, για να βιδωθούν με κάτι άλλα κομμάτια» και τρελάθηκα να τον ακούω, κόντεψα να τον πνίξω. Βασικά, αν δεν έπαιρναν τα χέρια μου από τον λαιμό του, θα τον είχα πνίξει. Και ακόμα δεν ξέρω πού πάνε αυτά τα σκατά που παράγουμε. Είναι τρέλα να γνωρίζει ο εργάτης τι παράγει και ποιον ωφελεί η παραγωγή του; Να ξέρει για ποιο λόγο σκοτώνεται όλη μέρα να παράγει αυτές τις μ@λακίες; Καλά, δεν τα λέω;

-Ναι, ναι. Δεν λέω…

-Κοίτα. Τους βλέπεις όλους αυτούς (του δείχνει τους άλλους τρελούς). Όλοι τους ήταν εργάτες, αγρότες, χτίστες, μπάτσοι, δικηγόροι, οδηγοί, μηχανικοί 1ης, 2ης, 5ης μέχρι 16ης κατηγορίας, δάσκαλοι. Αλλά οι πραγματικοί τρελοί δεν είναι εδώ, παρέα με μας. Αυτούς τους κρύβουν σε ιδιωτικές κλινικές. Και αυτό είναι λογικό, γιατί φαντάσου να συνειδητοποιούσαμε ότι και οι πλούσιοι τρελαίνονται. Θα οδηγούμασταν στην κατάρρευση. Θα κατέρρεαν τα πάντα…

-Καλά, μην ασχολείσαι τώρα με όλους αυτούς, είναι τρελοί, ενώ εσύ δεν είσαι. Άκου με λίγο.

-Από τα φράγκα ξεκινάνε όλα, σύντροφε. Ιδιοκτήτες και σκλάβοι, είμαστε όλοι μέλη της ίδιας ομάδας. Μοιραζόμαστε την ίδια λαχτάρα, το ίδιο πάθος για το χρήμα. Εμείς τρελαινόμαστε γιατί έχουμε τόσο λίγα και αυτοί επειδή έχουν τόσο πολλά. Έτσι, σ’ αυτή την κόλαση, σ’ αυτόν τον πλανήτη γεμάτο ψυχιατρεία, κλινικές, νοσοκομεία, εργοστάσια, γραφεία, στρατώνες, νεκροταφεία, αποθήκες και αεροδρόμια, το μυαλό αρχίζει σιγά-σιγά να ταξιδεύει μακριά, μέχρι που μια μέρα αναγκάζεται να κάνει απεργία.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, πήγαινε στα βουνά, για να βρεις την υγειά σου. Εγώ την έχω βρει στην θάλασσα. Και σε ένα, δυο, τρία, πέντε, δέκα χρόνια, που θα τελειώσει η καραντίνα, βλέπουμε τι θα κάνουμε. Να είσαι καλά, να περάσεις όμορφα και να μου φιλήσεις τις αρκούδες. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.