Μια μητέρα λέει κάτι (και μάλλον πρέπει να διαβάσετε με προσοχή)

“Σταμάτα να βλέπεις Νέτφλιξ. Απαγωγές δεν γίνονται” ήταν η απάντηση του αστυνομικού στη μητέρα που δεν ήξερε σε ποιο αστυνομικό τμήμα είχαν πάει την δεκαεπτάχρονη κόρη της με τη φίλη της, ανήμερα της 17ης Νοέμβρη 2020.

Δύο άνδρες του σώματος, υποπτευόμενοι πως τα δύο έφηβα κορίτσια που περπατούσαν στη γειτονιά των Σαράντα Εκκλησιών είχαν σχέση με τους αναρχικούς που περίμεναν να βγουν από τις φοιτητικές εστίες, μία η ώρα το μεσημέρι, είχαν αποφασίσει να τις προσαγάγουν στο αστυνομικό μέγαρο για εξακρίβωση στοιχείων και σωματικό έλεγχο.

Τα “κωλόχαρτα” με τα στοιχεία και τις υπογραφές τους δεν ήταν αρκετά, ούτε οι ταυτότητες που τα κορίτσια, χωρίς καμία αντίρρηση, έδειξαν στους δύο άνδρες.

Ευτυχώς, οι -παραδειγματικοί στη δουλειά τους- άνδρες τις έβαλαν, όπως τους άρμοζε, στη θέση τους, με τον γνωστό τους τρόπο:

“Πολύ μεγάλη γλώσσα έχεις για την ηλικία σου, είσαι υπό έλεγχο και θα υπακούς” ήταν η απάντηση σε ένα από τα ανήλικα κορίτσια πού έδειξε τη διεύθυνσή της στους αστυνομικούς, χωρίς να είναι σίγουροι πως έλεγε την αλήθεια.

Η δεύτερη δεκαεπτάχρονη τόλμησε να μιλήσει με τη μαμά της στο τηλέφωνο, λέγοντάς τους ότι δεν ένιωθε ασφαλής όσο δεν ήξερε γιατί βρισκόταν στο περιπολικό.

Τα όργανα της Δικαιοσύνης, που μοναδικό τους μέλημα εκείνη την ημέρα ήταν η τήρηση των μέτρων κατά της πανδημίας, έκλεισαν το τηλέφωνο της δεκαεπτάχρονης, αρνούμενοι να ενημερώσουν τη μητέρα της, και λέγοντας ότι θα τα μάθαινε όλα μόλις τα κορίτσια βρίσκονταν στο τμήμα.

Φτάνοντας στο αστυνομικό μέγαρο, τα κορίτσια αφέθηκαν στον όροφο μείον δύο, μαζί με άλλες τρεις άκρως ύποπτες παρέες εφήβων, που επίσης είχαν το θράσος να ξεμυτίσουν από τα σπίτια τους το μεσημέρι της επετείου του αγώνα κατά του φασισμού.

Ένας ένας, οδηγούμενοι σε ξεχωριστό δωμάτιο, υπεβλήθησαν όλοι σε εξονυχιστικό σωματικό έλεγχο.

Τα κορίτσια μάλιστα είχαν την οδηγία, πέραν των παπουτσιών τους, να βγάλουν τις μπλούζες τους και να λύσουν τα μαλλιά τους, που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν πιασμένα.

Φυσικά, τα διακριτικά όργανα της τάξης που διεξήγαγαν τον σωματικό έλεγχο στα ύποπτα, μισόγυμνα δεκαεπτάχρονα ήταν γυναίκες -μην τυχόν και νιώσουν τα κορίτσια ότι κάποιος άνδρας παραβιάζει την ιδιωτικότητά τους.

Για καλή τύχη των αστυνομικών, τα κορίτσια ούτε μολότοφ, ούτε ναρκωτικά είχαν κάτω από τις μπλούζες, μέσα στα παπούτσια, ή κρυμμένα στα μαλλιά τους.

Ψάχνοντας, λοιπόν, ως ύστατο βήμα, και όλα τους τα πράγματα, κατέγραψαν τα στοιχεία τους, και τις άφησαν να περιμένουν σε μια αίθουσα.

Στο μεταξύ, η μητέρα της μίας από τις δύο έφηβες βρισκόταν εδώ και ώρα έξω από το μέγαρο.

Παρά το γεγονός ότι η κόρη της είναι ανήλικη, κανείς δεν της επέτρεψε να εισέλθει στο κτίριο και να την δει· τόσοι αστυνομικοί χωρίς μάσκα κυκλοφορούσαν εκεί μέσα, να τους κολλούσε και τίποτα έτσι απροστάτευτοι που ήταν;

Πανδημία έχουμε τέλος πάντων!

Ευτυχώς, για αυτήν, ο αστυνομικός που προσήγαγε τα κορίτσια βγήκε να τη συναντήσει και να της εξηγήσει την παραβατική συμπεριφορά τους (χωρίς μάσκα, γιατί από τα πολλά πάνω-κάτω είχε σκάσει ο καημένος): τα κορίτσια είχαν βρεθεί στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή!

Ναι, φορούσαν μάσκες, ναι ήταν μόνο δύο -όχι τέσσερις, ή περισσότερες δηλαδή, που για εκείνο το τετραήμερο εθεωρείτο διαδήλωση-, είχαν τα απαραίτητα χαρτιά, τα οποία έδειξαν όταν τους ζητήθηκε.

Συνεχίζοντας, όμως, με την ευγένεια που χαρακτήριζε όλα τα όργανα της δικαιοσύνης με τα οποία συνομίλησε η μητέρα των δραστών εκείνη την ημέρα, τη συμβούλεψε να πάει να πιει κανέναν καφέ καλύτερα, μιας και η διαδικασία θα έπαιρνε ώρες.

Είναι εξάλλου άγνωστο ακόμα στον κόσμο πως εδώ και έναν περίπου χρόνο, ισχύει νομοσχέδιο που επιτρέπει στους αστυνομικούς να κρατάνε ανήλικα στο τμήμα έως και 48 ώρες, χωρίς να έχουν οποιοδήποτε ενοχοποιητικό στοιχείο εναντίον τους.

Η μητέρα, που δεν ήταν διατεθειμένη να φύγει, αναγκάστηκε να επικοινωνήσει με ποινικολόγο, προκειμένου να αφεθούν τα κορίτσια.

Μετά από το τηλεφώνημά του, οι αστυνομικοί, μέσα σε διάστημα μερικών λεπτών, είχαν παραδώσει τα κορίτσια στη μητέρα, χαμογελαστοί και χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις!

(Αφού ευχαριστήσω την κυρία που μου έστειλε αυτό το κείμενο -γνωρίζω τα στοιχεία της-, θέλω να επισημάνω πως η αστυνομική βία και αυταρχικότητα έχουν πάρει άγριες διαστάσεις στην Ελλάδα στις μέρες μας. Βλέπω το κακό να έρχεται. Πριν γίνει το κακό, καλό θα ήταν οι πολίτες της χώρας να αντιδράσουν και να προστατεύσουν τα παιδιά τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τους εαυτούς τους και την κοινωνία. Εύχομαι να μη χρειαστεί να θυμίσω αυτό το κείμενο το επόμενο διάστημα. Πάντως, μια μητέρα χτύπησε το καμπανάκι. Το χρέος της το έκανε.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.