Να φτιάξουμε νέες επετείους

Γεια σου Πιτσιρίκο μου.
Επιτέλους και ψωμί με αλάτι, και παιδεία, και σχετική ελευθερία από σήμερα και για μένα, καθώς πήρα εξιτήριο.

Έκανα και μια ώρα ποδήλατο, επίτηδες για να ξορκίσω το “κακό” και πέρασα κάτω από την πύλη του Βρανδεμβούργου, καθώς είναι η αγαπημένη μου διαδρομή.

Στην αρχή ξεκίνησα με λίγο φόβο και λέω θα πάω χαλαρά, όσο αντέχω και θα γυρίσω. Τα πρώτα 15 λεπτά ζορίστηκα παρά πολύ, με περνούσαν ακόμα και οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Αλλά, τελικά, μετά λειτούργησε η μυϊκή μνήμη, άνοιξαν τα πνευμόνια μου και έβγαλα όλη την διαδρομή.

Είναι ωραίο πράγμα να είσαι ελεύθερος.

Και υγιής.

Οι άνθρωποι θεωρούν δεδομένη την υγεία όσο την έχουν και δεν καταλαβαίνουν πόσο ευαίσθητη είναι.

Ασχολούνται με τόσες βλακείες καθημερινά, που δεν τους μένει χρόνος να σκεφτούν ότι η υγεία είναι θέμα χρόνου και τύχης να χαθεί σε μια στιγμή και ότι η ελευθερία τους τους έχει αφαιρεθεί σταδιακά λίγο λίγο τα τελευταία χρόνια.

Γενικά, οι αισθήσεις του ανθρώπου λειτουργούν διαφορικά. Δηλαδή, ο εγκέφαλος αισθάνεται την διαφορά στις απότομες μεταβολές και επίσης τα αισθητήρια όργανα χρειάζονται κάποιο χρονικό διάστημα να ισορροπήσουν.

Αν για παράδειγμα μειώνεις σταδιακά το φως με πολύ μικρά βήματα, τα μάτια και ο εγκέφαλος συνηθίζουν και δε νομίζουμε ξαφνικά ότι έσβησε το φως.

Αυτό που πάθαμε όλοι μας, είναι ότι σταδιακά μάθαμε να ζούμε χωρίς τα αυτονόητα και να το θεωρούμε φυσιολογικό.

Σε τριτοκοσμικές μπανανίες, όπως η Ελλάδα, αυτό είναι πιο προφανές και πιο έντονο, αλλά και στον δυτικό “πολιτισμένο” το ίδιο συμβαίνει. Απλά, σε μικρότερη κλίμακα.

Παρ’ όλ’ αυτά, εδώ ζούμε ακόμα ανθρώπινα. Αλλά άγνωστο για πόσο.

Πάντως, το ότι το Πολυτεχνείο γέμισε μέσα μπάτσους είναι ένα θετικό βήμα μπροστά. Ακόμα και οι πιο αμόρφωτοι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν πρόσβαση στην παιδεία και η Ελλάδα αυτό τους το παρέχει, έστω και με αυτό τον τρόπο.

Όπως είπες, Πιτσιρίκο, και σε ένα podcast -αν θυμάμαι καλά εσύ ήσουν- σε χώρες όπως η Γερμανία απ’ το σχολείο όλοι τελειώνουν με μια ειδικότητα.

Δεν έχει σημασία αν θα πας πανεπιστήμιο ή όχι, θα έχεις μια ειδικότητα και μια τέχνη με το πού τελειώνει το σχολείο. Αν δεν σου αρέσει, δεν πειράζει. Απλά, θα χάσεις ένα χρόνο και ίσως παραπάνω να κάνεις ένα Ausbildung παραπάνω και να μάθεις κάτι που να σου αρέσει.

Το Ausbildung είναι δωρεάν εκπαίδευση, κάτι σαν τεχνική σχολή. Πας και μαθαίνεις αυτό που θες και μετά πιάνεις δουλειά.

Η εκπαίδευση και η παιδεία είναι σημαντική. Είναι ένα από τα αντίβαρα μιας ισορροπημένης ζωής. Να μάθεις να κάνεις αυτό που σου αρέσει και να ζεις από αυτό.

Και να έχεις την ευκαιρία να το αλλάξεις, οπότε θες και να μάθεις κάτι άλλο.

Σκέψου τώρα τον average Greek cop. Τι ευκαιρίες έχει αυτός στην ζωή; Μια ζωή μέσα στην μιζέρια και στην καταπίεση. Οπότε, και αυτός θα βγάλει την καταπίεσή του με ξύλο, πρόστιμα και τσαμπουκά τύπου γυμνασίου.

Ακόμα και ο υπουργός τους ένας χρόνια καταπιεσμένος ακροδεξιός σε ένα κεντρώο-σοσιαλιστικό κόμμα ήταν. Σκέψου αυτός τι απωθημένα έχει!

Τέλος, για το ψωμί και αυτό θα αρχίσει να λιγοστεύει τον επόμενο καιρό. Οι Έλληνες θα το καταλάβουν πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους, αλλά στο τέλος θα το καταλάβουμε όλοι μαζί.

Προσπαθώ να είμαι της μέσης λύσης και της λογικής και πιστεύω ότι όλο αυτό το φιάσκο με το Πολυτεχνείο είναι σαν τα παιδιά του δημοτικού που μαλώνουν μεταξύ τους.

Ο ακροδεξιούλης προποτζής την βρίσκει με το να προκαλεί, να μαμάει και να δέρνει, και οι αριστερούληδες τους έπιασε ο πόνος για το Πολυτεχνείο, το οποίο τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου το ξεχνάνε.

Η Ελλάδα θα πρέπει να πετάξει από πάνω της όλες αυτές τις ιστορικές μνήμες, γιατί, όπως έχει φανεί, δεν της έχουν προσφέρει τίποτα.

25η Μαρτίου, 28η Οκτωβρίου, Πολυτεχνείο κ.λ.π. είναι ιστορικές μέρες που ανήκουν σε άλλες εποχές και άλλους ανθρώπους. Δεν ανήκουν και δεν αξίζουν στους σημερινούς Έλληνες.

Στον σημερινό Έλληνα αξίζει αυτό που έχει. Μητσοτάκη, Χρυσοχοΐδη, Γεωργιάδη, Μπογδάνο, Χ.Α., Τσίπρα, Βαρουφάκη, Γεννηματά και άλλους που τα ονόματά τους δεν τα θυμάμαι.

Ας κάνει ο Έλληνας εθνικές εορτές με αυτούς. Να γιορτάζει την εκλογή τους, τα μνημόνιά τους και ό,τι άλλο έχει να κάνει με αυτούς.

Ας αφήσουμε τις ιστορικές μνήμες για τους ιστορικούς, οι οποίοι υποτίθεται λόγω επαγγέλματος σέβονται περισσότερο την ιστορία.

Να φτιάξουμε νέες επετείους.

Και νέα συνθήματα.

Πιο κοντά στην πραγματική μας κουλτούρα, με λούμπεν τύπους και σκυλάδικα.

Φιλιά πολλά από το Βερολίνο.

Δ.

Υ.Γ. Σας ευχαριστώ όλους για τα podcast που μου κράτησαν παρέα και για τις ευχές. Να είστε όλοι καλά. Την αγάπη μου σε όλους.

(Αγαπητέ φίλε, το σημαντικό είναι ότι είσαι πάλι στους δρόμους και κάνεις ποδήλατο. Άσε τους Έλληνες να φαντασιώνονται πως είναι κάποιοι άλλοι από τους εαυτούς τους, και να θεωρούν δικούς τους τους αγώνες άλλων γενιών. Έχει γράψει για αυτά τα θέματα ο Βασίλης. Γιατί αυτά είναι ψυχιατρικά θέματα αλλά λίγοι έχουν το θάρρος να παραδεχτούν το πρόβλημά τους. Μια ζωή γαντζωμένοι στο παρελθόν και την “ένδοξη” Ιστορία τους θα είναι οι Έλληνες. Αυτό συμβαίνει, όταν το παρόν σου είναι άθλιο. Να είσαι πάντα καλά. Να είσαι γερός. Την αγάπη μου. Και εμείς σε ευχαριστούμε.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.