Εγώ φεύγω

Αγαπημένε πιτσιρίκο,
Ήθελα πολύ να σου γράψω τις τελευταίες μέρες άλλα με υπερκαλύπτουν τα podcast σου. Επίσης, όταν καθόμουν μπροστά στο πληκτρολόγιο, δεν ξέρω γιατί, αλλά μπλόκαραν όλες οι σκέψεις μου.

Σήμερα που το πήρα απόφαση, είναι η τελευταία μου μέρα στο νησί μου.

Εγώ, αντίθετα μ’ εσένα, φεύγω και πάω στην Αθήνα, μέσα σ’ αυτό τον κακό χαμό.

Το ταξίδι μου αυτό θα το ακολουθήσει ένα άλλο στο εξωτερικό.

Είμαι σίγουρη ότι πολλοί θα σκεφτούν “δεν πάει καλά το κοριτσάκι μέσα στην πανδημία” αλλά εγώ νιώθω πρώτη φορά ότι κάνω το καλύτερο και το πιο σωστό για εμένα.

Είμαι ελεύθερη χωρίς καμία υποχρέωση, είμαι απ’ τους προνομιούχους που εργάζονται μέσω internet στο εξωτερικό και έχω ένα πολύ καλό εισόδημα που μου επιτρέπει να ζήσω όπου θέλω.

Επέλεξα συνειδητά να ζήσω εδώ στο νησί, πιστεύοντας ότι η ζωή στην επαρχία είναι λιγότερο τοξική απ’ την Αθήνα.

Δεν έχω την ίδια γνώμη πλέον. Η ζωή στην Ελλάδα είναι παντού τοξική για έναν άνθρωπο με την ελάχιστη αξιοπρέπεια ή αυτοσεβασμό. Όπως θες, πες το.

Πάντα έκανα σκέψεις να φύγω απ’ την Ελλάδα, αλλά πότε δεν το έπαιρνα απόφαση.

Η σκέψη των φίλων μου, της οικογένειάς μου κι ο φόβος του καινούργιου με κρατούσε πίσω.

Μέχρι που, πριν ένα χρόνο, άρχισα να μην αντέχω άλλο εδώ. Είχα κρίσεις άγχους και ψυχοσωματικά. Χτυπούσε καμπανάκι το σώμα μου.

Δεν μπορώ άλλο να ζω σ’ αυτήν την παράνοια και να προσποιούμαι ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μου είναι στο πλαίσιο της λογικής.

Πόσο να την ξεχειλώσω πια αυτή τη “λογική”;

Ζω σε μια χώρα που ο λαός της πάσχει από σύνδρομο της Στοκχολμης, χρόνια τώρα.

Δεν μπορώ να βρω άλλη εξήγηση γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μου.

Δεν μπορώ να αγανακτώ και να υποφέρω για λογαριασμό ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, αλλά στέκονται απαθείς.

Μια ζωή κλάψα, κακομοιριά και θυματοποίηση γουστάρει ο Ελληνας. Δε μπορώ, σιχάθηκα.

Κανείς δε καταλαβαίνει ότι ζει σε τριτοκοσμική χώρα με μαφιόζικη κρατική δομή και εξουσία.

Οι μεν δεξιοί ξεσπάνε για την κατάντια τους πάνω σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε θεωρούν κατώτερό τους, οι δε αριστεροί κάνουν αντίσταση στο Facebook και διαγωνισμό για το ποιος είναι πιο αριστερός.

Βλέπω στις άλλες χώρες να ξεσηκώνονται για τα μισά απ’ αυτά που συμβαίνουν εδώ, και φρικάρω!

Δεν έχουν πάντα αποτέλεσμα οι ξεσηκωμοί τους αλλά το παλεύουν.

Εδώ είμαστε πεθαμένοι, τέλος!

Δεν τη χωράει ο νους μου τέτοια αναισθησία. Οι ελάχιστοι που βγαίνουν στους δρόμους πλέον -χωρίς νόημα για εμένα- κινδυνεύουν να σκοτωθούν από τους μπάτσους και μετά να κατηγορηθούν και σαν κακοποιά στοιχεία για να χαρεί ο νοικοκυραίος.

Κάθε μέρα που ξυπνάω πια αναρωτιέμαι τι άλλο αίσχος θα συμβεί σήμερα, που θα το καταπιούμε κι αυτό αμάσητο.

Σήμερα ξύπνησα μαθαίνοντας ότι οι μπάτσοι χτύπησαν 5 χρονών παιδί κι ήταν πάλι μια απλή Δευτέρα.

Έκαναν πάλι την καταγγελία τους στο Facebook οι αριστεροί και, εντάξει, ξεθυμάνανε. Κοτσάρανε κι ένα hashtag #Χρυσοχοΐδη_παραιτήσου και γελούσαν και οι χαρτοπετσέτες με την κατάντια τους.

Δεν είναι ζωή πια αυτό για εμένα άλλα αργός θάνατος.

Μου πήρε καιρό να χωνέψω ότι αυτό που ζω είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής ενός λαού και είναι τελείως άρρωστο.

Δεν χωνεύεται εύκολα.

Γι’ αυτό, πιτσιρίκο, θέλω την ευχή σου γιατί πιστεύω ότι από εσένα θα πιάσει.

Να προλάβω να φύγω, πριν κλείσουν τελείως και την Αθήνα. Ας περάσω lockdown εκεί που θα πάω. Θα είναι 100 φορές καλύτερα.

Την αγάπη μου

Α.

(Αγαπητή φίλη, είναι ακριβώς όπως τα γράφεις. Έχεις την ευχή μου. Είσαι στο σωστό δρόμο. Προχώρα. Όλα καλά θα σου πάνε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.