Δεν θέλω να γίνω ήρωας

Γεια σου Πιτσιρίκο μου.
Άκουγα το υπέροχο podcast του Κώστα -το πρώτο από τα δυο- και σε κάποιο σημείο αναρωτήθηκε για ποιο λόγο, ενώ ξέρουμε ότι δεν είμαστε πραγματικά ελεύθεροι, δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτό.

Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, αλλά, κάνοντας την εσωτερική μου αναζήτηση, θα απαντήσω για τον εαυτό μου.

Γιατί πλέον επιδιώκω μόνο την ατομική μου ελευθερία -και της οικογένειάς μου- όσο περιορισμένη και να ξέρω ότι είναι πια η ελευθερία την εποχή αυτή.

Και κυρίως γιατί… Δεν θέλω να γίνω ήρωας!

Και δεν θέλω, γιατί ξέρω τι έπαθαν οι προηγούμενοι ήρωες.

Προτιμώ να είμαι νομάς.

Δεν περιμένω να ξέρει ο μέσος Έλληνας τι παθαίνουν οι ήρωες στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά τουλάχιστον θα έπρεπε να ξέρει τι έπαθαν και τι παθαίνουν οι ήρωες στην Ελλάδα.

Αλλά ούτε αυτό δεν ξέρει ή δεν έχει κατανοήσει.

Φυσικά, καταλαβαίνω τι εννοεί ο Κώστας και συμφωνώ μαζί του και έχω την ίδια απορία. Αλλά, παρ’ όλ’ αυτά, θα συνεχίσω το κείμενο περί ηρώων.

Στην Ελλάδα, ενώ ο κόσμος είναι ακόμα -μετά από σχεδόν 100 χρόνια- διχασμένος σε “δεξιούς” και “κομμουνιστάς” -που ανάθεμα αν ξέρουν τι είναι το καθένα από αυτά το 2020-, την ίδια ώρα δεν έχει καταλάβει ότι το μόνο που έχει σημασία είναι το χρήμα.

Το θέμα είναι ταξικό και τίποτα άλλο.

Αντί να δει ο καθένας τι απέγιναν στο τέλος οι “ήρωες” της κάθε πλευράς -γιατί ο καθένας έχει άλλους ήρωες- παπαγαλίζουν και απαγγέλουν μόνο το μυθιστόρημα της παρωχημένης, ξεπερασμένης και αποτυχημένης ιδεολογίας τους.

Οι ήρωες, απ’ όπου και να προέρχονται, έχουν όλοι μια κοινή πορεία και τέλος. Τους χρησιμοποιούν, τους ξεζουμίζουν και στο τέλος τους πετάνε στα σκουπίδια.

Μιας και ο Έλληνας ζει ακόμα τον εμφύλιό του, ας δει τι έγιναν οι ήρωές του. Δεξιοί και αριστεροί, δεν έχει σημασία.

Ας δουν οι αριστεροί τι έγιναν οι ήρωές τους μετά τον Γράμμο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα γκουλάγκ που κατέληξαν στην Αλβανία και αλλού.

Ας δουν και οι δεξιοί τι έγινε ο Ακριβογιάννης και οι υπόλοιποι της δίκης των αεροπόρων.

Και αυτά είναι μόνο τα γνωστά γεγονότα. Και πόσα άλλα δεν ξέρουμε ή είναι λιγότερο γνωστά, αλλά το ίδιο τραγικά.

Ας δουν και τους ήρωες της ελληνικής επανάστασης, μιας και θα γιορτάσουν σε λίγους μήνες τα 200 χρόνια από αυτή.

Όσοι έχουν δει τι παθαίνουν οι ήρωες, σίγουρα δεν θέλουν να γίνουν σαν και αυτούς.

Ήρωας είναι το κορόιδο που θα θυσιάσει την σωματική και πνευματική του ακεραιότητα ή την ζωή του και της οικογένειάς του, για να απολαμβάνουν αυτοί που δεν έκαναν τίποτα τους κόπους και τους αγώνες του.

Ο κόσμος αυτός -οι πουθενάδες- που μετά από λίγο καιρό θα βρίσουν, θα φυλακίσουν, θα εξορίσουν και θα σκοτώσουν τους ήρωές τους.

Γιατί ένας ήρωας είναι αναλώσιμος και δεν πρέπει να είναι πάνω από αυτούς. Και επίσης, δεν πρέπει να έχει διαφορετική άποψη.

Τα μαθηματικά είναι απλά.

Στο τέλος, αυτοί που έχουν τον πλούτο θα επικρατήσουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Γιατί απλά θα εξαγοράσουν όλες τις συνειδήσεις των πουθενάδων, που ξέρουν ότι δεν είναι ήρωες και δεν τους αρέσει να νιώθουν και μειονεκτικά.

Μιας και το θέμα ήταν, είναι και θα είναι πάντα ταξικό, η ανώτερη και πλούσια τάξη ξέρει ακριβώς πόσο κοστίζει να εξαγοράσει την πλέμπα.

Είτε άμεσα, είτε έμμεσα.

Εξάλλου, αιώνες τώρα ξέρουν ότι είναι πιο φθηνό να εξαγοράσουν αυτούς που διαμορφώνουν τις απόψεις της πλέμπας και το κάνουν ακόμα και σήμερα με τρομερή επιτυχία.

Και δεν χρειάζεται κανείς να ανατρέξει μόνο στην ιστορία, για να δει ότι μια τεράστια μάζα ανθρώπων μπορεί να ελεγχθεί μόνο από λίγους ανθρώπους.

Ας δει τι γινόταν επί τουρκοκρατίας, που μια χούφτα Τούρκοι και Αλβανοί δυνάστευαν χιλιάδες ανθρώπους σε μια τεράστια περιοχή.

Όπως είχε πει και ένας στρατηγός που πολέμησε στο πλευρό των δεξιών στον εμφύλιο: “ο ελληνικός λαός είτε διότι η ψυχοσύνθεση του είναι τέτοια ώστε να αντιμετωπίζει με τον τρόπο αυτόν τις δυσμενείς καταστάσεις, είτε διότι ρέπει προς την υποτέλεια, υποτάσσεται με ευκολία σε αυτόν ο οποίος θα του σηκώσει τη γροθιά.”

Τότε, βέβαια, η Ελλάδα, δεν είχε καμία επιλογή. Ή θα ήταν υποταγμένη στους Άγγλους ή στους Σοβιετικούς.

Ελεύθερη, πάντως, δεν θα ήταν σε καμιά περίπτωση, ό,τι και να πίστευαν αυτοί που πολεμούσαν τότε.

Και, φυσικά, η υποταγή της είχε ήδη αποφασιστεί από τους απελευθερωτές της.

Δεν έχει καμία σημασία ποιος θα κέρδιζε τον εμφύλιο, πάλι υποταγμένη θα ήταν η χώρα.

Φυσικά, η πληροφορία αυτή, ενώ σήμερα είναι διαθέσιμη στον οποιοδήποτε που θα διαβάσει ιστορία, εκείνη την περίοδο δεν ήταν διαθέσιμη σε αυτούς που ζούσαν την στιγμή.

Αλλά και αυτοί δεν είχαν διαβάσει την ιστορία πριν από αυτούς; Ακριβώς τα ίδια έγιναν.

Μεγάλη παγίδα η ελπίδα.

Σήμερα, φυσικά, κάποιοι αρέσκονται να λένε ότι δεν έγιναν Αλβανία του Χότζα, αλλά δεν βλέπουν ότι η χώρα τους τελικά δεν έγινε και κάτι καλύτερο.

Αλλά θα το καταλάβουν για τα καλά τα επόμενα χρόνια που έρχονται.

Και δεν είναι το πρόβλημα μόνο το χρέος της Ελλάδας που θα την βαραίνει για πάντα, και ότι το χρέος αυτό δεν θα το πληρώσουν οι εφοπλιστές και οι πολιτικοί σας αλλά αυτοί.

Είναι, κυρίως, το κανείς από αυτούς δεν θα κάνει κάτι γι’ αυτό. Και αν κάποιος “ήρωας” κάνει, θα τον στείλουν από εκεί που ήρθε και θα κυλήσουν πάλι στην αγκαλιά του αφεντικού τους που θα τους πετάξει ένα κόκαλο.

Οπότε, σε ένα τέτοιο λαό, κανείς δεν θέλει να είναι ήρωας.

Δηλαδή, πλάκα μου κάνετε;

Να έχεις να ζήσεις μια μόνο ζωή και να την θυσιάσεις γι’ αυτούς;

Όχι ευχαριστώ. Καλύτερα Νομάς.

Σήμερα εδώ, αύριο αλλού.

Όπου είναι καλύτερα και πιο ανθρώπινα.

Γιατί οι ήρωες είδαμε τι παθαίνουν.

Όπως και οι προδότες.

Ούτε ήρωας, ούτε προδότης ζει στο τέλος καλά.

Γι’ αυτό καλύτερα να γίνετε νομάδες και ήρωες μόνο για τα παιδιά σας. Αρκεί αυτό.

Φιλιά πολλά από το παγωμένο Βερολίνο.

Δ.

Υ.Γ.1 Εύχομαι σε όλους να έχουν μια καλή χρονιά και να περάσουν καλά στο υπόλοιπο των εορτών.

Υ.Γ.2 Πιτσιρίκο μου, εδώ έριξε το πρώτο χιόνι και με έπιασε πάνω στο ποδήλατο. Το ευχαριστήθηκα πολύ. Θα σου στείλω βίντεο ξεχωριστά.

Υ.Γ.3 Σκίστε τους πλούσιους.

(Φίλε Δημήτρη, είμαι με κάθε λέξη από το κείμενό σου. Δημήτρη, η μοναξιά του ήρωα λίγο πριν το τέλος είναι η μοναξιά του Χριστού πάνω στο σταυρό. Και μόνο που την σκέφτομαι είναι αβάσταχτη. Σκέφτεσαι την μοναξιά του ήρωα, και πονάει το σώμα σου και η ψυχή σου. Δημήτρη, ας πάμε στον πιο εμβληματικό ήρωα του περασμένου αιώνα: τον Τσε Γκεβάρα. Τον Τσε τον πρόδωσαν οι φτωχοί Βολιβιανοί χωρικοί για τους οποίους αγωνιζόταν. Το μετάνιωσαν μετά αλλά πια ο Τσε ήταν νεκρός. Σκέψου για λίγο τη μοναξιά του Τσε μερικά λεπτά πριν το τέλος. Να σε έχουν προδώσει αυτοί για τους οποίους αγωνίζεσαι. Όχι, φίλε. Όχι. Δεν το θέλει κι ο Θεός, δηλαδή. Είχε και ο Τσε παιδιά να μεγαλώσει. Παιδιά που είχαν ανάγκη από πατέρα, όχι από ήρωα. Δημήτρη, αν πραγματικά θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, θα το κάνουμε την επόμενη στιγμή. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Γιατί η ελευθερία απαιτεί ευθύνη, τόλμη και αρετή. Κατάκτησε αυτά τα τρία και είσαι ελεύθερος, όπου κι αν βρίσκεσαι. Δεν θα ελευθερώσει κανείς αυτούς που είναι εθελόδουλοι και δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Δημήτρη, σου αφιερώνω ένα τραγουδάκι που λέγεται “Δεν θέλω να γίνω ήρωας” από την εποχή που ακόμα και τα ποπ συγκροτήματα έγραφαν και τραγουδούσαν και κάτι διαφορετικό από τα συνήθη.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.