Όλα αυτά, γιατί;

Γεια σου πιτσιρίκο!
Έφτασα σήμερα Αθήνα μετά κόπων και βασάνων.
Τελικά, δεν άντεξα μακριά σας.

Δεν είχα σκοπό να γράψω, ούτε θέμα να αναλύσω.

Όμως το κείμενό σου
και το κείμενο του Δ. με βοήθησαν πάρα πολύ στο να κατανοήσω ποιος είμαι.

Πολλές φορές δίνω εσωτερική μάχη, για να βρω ποιο είναι το σωστό.

Τι πρέπει να κάνω για να ζήσω σύμφωνα με τα πιστεύω μου και τις αξίες μου.

Να μη γίνω ο κωλοτούμπας που φοβάμαι πως είμαι.

Και ενώ παλεύω μέσα μου, πολλές φορές χάνω τη μάχη και καταλήγω να κάνω πράγματα που δε συνάδουν με τις απόψεις μου.

Οι εμπειρίες της ζωής μας διαμορφώνουν και μας ωριμάζουν και κάποια στιγμή πρέπει να κοιταχτούμε στο καθρέφτη και να μας αντιμετωπίσουμε.

Φυσικά, δεν γίνεται να κάνουμε συνέχεια αυτοκριτική και να αυτομαστιγωνόμαστε, μη λαμβάνοντας υπόψη μας την εποχή και της συνθήκες που ζούμε.

Θα κρυφογελάνε εδώ οι Κομμουνισταί του ΚΚΕ, που διατυμπανίζουν χρόνια τώρα πως οι συνθήκες δεν είναι ώριμες.

Και ναι, όπως λέει και ο Δ., ξέρουμε τι συνέβη σε όλους τους ήρωες.

Και όπως σχολίασες και εσύ, δεν είναι μόνο πως πέθαναν μόνοι και προδομένοι, αλλά άφησαν πίσω και οικογένειες που τους είχαν ανάγκη.

Και όλα αυτά, γιατί;

Για να γίνουν μπλουζάκι που αγόρασε κάποιος έφηβος για να πάει σε ροκ συναυλία;

Ή για να τους τιμούν μικροαστοί μέσω εορταστικών εκδηλώσεων;

Δεν μπορώ, και -το σημαντικότερο- δεν θέλω να ακολουθήσω το δρόμο τους.

Είναι κακό;

Είναι κακό που, αφού έφαγα σκατά για 8 χρόνια της ζωής μου, κάτι παραπάνω από το 1/10 αν είμαι τυχερός, τελικά κατάφερα με αγώνα να ζω ανθρώπινα και με αξιοπρέπεια και δε θέλω να τα θυσιάσω;

Και είμαι και από τους τυχερούς!

Είμαι ελεύθερος;

Όχι.

Πάλι δουλεύω για το σύστημα και είμαι γρανάζι του.

Δεν γίνεται αλλιώς. Μόνο τις συνθήκες μπορούμε να βελτιώνουμε.

Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, έχει πρόβλημα.

Σαν τους ηλίθιους που δε καταλάβαιναν πως, για να επιβιώσεις με το μπλογκ σου, αναγκαστικά πρέπει να έχεις google ads.

Ο συγχωρεμένος ο παππούς μου έτρεχε στα ειρηνοδικεία για να μπλοκάρει πλειστηριασμούς και άφηνε απλήρωτο τον ΕΝΦΙΑ.

Αυτός έφυγε, και η γιαγιά μου τώρα, για να κάνει αποδοχή κληρονομιάς, πλήρωσε όχι μόνο τον ΕΝΦΙΑ αλλά και πρόστιμο.

Να βγω έξω και να το παίζω ήρωας, μη στέλνοντας μηνύματα;

Να σπάσω την καραντίνα;

Και αν φάω τίποτα 300άρια και δεν τα πληρώσω, ποιον θα κυνηγήσουν μετά για χάρη μου;

Ή μήπως θα συγκεντρώσουν τα χρήματα οι σύντροφοι;

Θαυμάζω ανθρώπους σαν την κυρία που έσπασε την απαγόρευση κυκλοφορίας τη μέρα του Πολυτεχνείου.

Δεν ξέρω, όμως, αν είχε σκοπό να πληρώσει αυτή τη συμβολική κίνηση μόνη της ή στο τέλος θα άφηνε το χρέος να το κληρονομήσει κάποιος άλλος.

Ή μήπως να παρατήσω τη γυναίκα μου και τη ζωή μου και να ζω άστεγος στους δρόμους για να μη με επηρεάζει τίποτα;

Θέλω αλλαγή;

Ναι, θέλω.

Είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω τα πάντα γι’ αυτή;

Όχι, δεν είμαι.

Και δεν είμαι, γιατί δεν ξεμωράθηκα τελείως.

Ξέρω πολύ καλά ότι και τα πάντα να θυσιάσω, δεν θα έρθει καμία μόνιμη αλλαγή.

Γι’ αυτό, λοιπόν, θα θυσιάζω ό,τι θέλω και όποτε θέλω.

Με τα δικά μου μέτρα και σταθμά και τις δικές μου δυνάμεις.

Ποτέ δεν θα βασιστώ σε “συντρόφους” και “αδελφούς” που πέρα από τον κοινό εχθρό, μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή δεν μας ενώνει τίποτα άλλο.

Που μόλις καταλαγιάσει η σκόνη της μάχης, ο καθένας θα έχει τη δική του ατζέντα και την δική του φαντασίωση.

Εσύ τα έχεις δει καλύτερα που έτρεχες στις πορείες να βοηθήσεις τον κάθε καημένο.

Σε δυο πράγματα έχω κατασταλάξει:

– Να έχουμε γνώθι σαυτόν, και να μη προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε.

– Να γνωρίζουμε πως, πέρα από τους σκατάδες, οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας είναι καλοί ως ένα σημείο, και από εκεί και πέρα είναι και αυτοί σκατάδες.

Φιλιά από τη φανταστική και εορταστική Αθήνα!

Καλή Πρωτοχρονιά!

Γιώργος

(Φίλε Γιώργο, έχουμε φτάσει στο σημείο να αισθανόμαστε ένοχοι επειδή θέλουμε να διεκδικήσουμε την ευτυχία. Φαντάσου τι ξύλο έχουμε φάει από μικροί. Κι όμως, το δικαίωμα στην διεκδίκηση της ευτυχίας υπάρχει στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ από τον 19ο αιώνα. Εν τω μεταξύ, η ευτυχία είναι μια προσωπική υπόθεση. Μπορεί να υπάρχουν έρευνες -με βάση κάποια κοινωνικά αγαθά- για τους πιο ευτυχισμένους λαούς στον κόσμο, αλλά η ευτυχία είναι πάντα μια προσωπική υπόθεση. Η ζωή είναι απλή αλλά και εξαιρετικά περίπλοκη την ίδια στιγμή, για να ευτυχήσουμε όλοι μαζί. Γιώργο, έβαλα ως φωτογραφία στο κείμενό σου μια φράση του Χαλίλ Γκιμπράν, που προσπαθώ να την ακολουθώ στη ζωή μου: “Ταξίδεψε και μην το πεις σε κανέναν, ζήσε έναν αληθινό έρωτα και μην το πεις σε κανέναν, ζήσε ευτυχισμένα και μην το πεις σε κανέναν, οι άνθρωποι καταστρέφουν τα όμορφα πράγματα”. Να είσαι καλά, Γιώργο. Να περάσεις όμορφα στην Αθήνα και σκέψου πώς θα ήταν να έστελνες μήνυμα με το κινητό στην Γερμανία, για να πάρεις άδεια για να βγεις από το σπίτι σου. Οι Έλληνες δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία γίνεται αυτό είναι η Ελλάδα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.