Αναμνήσεις του παρόντος
Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Θυμάμαι από μικρή ονειρευόμουν να ζω στην φύση έχοντας ένα ταπεινό τροχόσπιτο και περιβόλια άπειρα. Οι αντιδράσεις του περιβάλλοντός μου δεν ήταν και οι πιο ενθαρρυντικές· βέβαια, αφού ο πρωτογενής τομέας είναι πλέον περιττός για το άμεσο συμφέρον της αγοράς, και τώρα που το θυμήθηκα, ας πάρω ένα χαπάκι πολυβιταμίνη.
Μετά από αρκετά χρόνια λήθαργου, η επιθυμία μου αυτή σπινθήρισε μέσα μου ταυτόχρονα με μια ερωτική αύρα.
Και όσο και αν σου φανεί παράξενο συνέβη τον φετινό, μακρινό Μάρτη, τότε που ο κορονοϊός ίσα που ξεπρόβαλε στο νησί μας, τα ΜΜΕ ξερνούσαν τις πρώτες “ανοιξιάτικες” μπούρδες και οι άνθρωποι βγαίναμε ξένοιαστοι ακόμα στα εξωτικά τσιμέντα.
Ομολογώ ότι έψαχνα -και ίσως μερικές φορές ψάχνω- τρόπους “να κάνω την επανάσταση μου”, όπως μου έλεγε η μαμά στην εφηβεία, ένταξη σε εξωκοινοβουλευτική οργάνωση, πορείες, ακραίες επιλογές κλπ.
Ε λοιπόν, η μεγαλύτερη επανάσταση ήταν να επιλέξω να ζήσω στην φύση και να ασχοληθώ με ότι μπορεί να μου προσφέρει η γη.
Πολλοί είναι οι λόγοι που το γράφω με σιγουριά .
Αρχικά, τι καλύτερο από το να τρως λαχανικά, φρούτα και λάδι δικής σου παραγωγής, αγνά και χωρίς χημικά λιπάσματα;
Χαίρομαι τόσο που δεν χρειάζεται να αγοράζω από τον μανάβη, πολλές φορές, αμφιβόλου ποιότητας προϊόντα!
Κάτι άλλο που κατάλαβα είναι πόση αξία έχει η αυτάρκεια σε κάτι τέτοιους καιρούς, που συνεπάγεται και την απεξάρτηση από το ιεραρχικό μοντέλο “παραγωγός-μεσάζοντας-έμπορος”.
Λυπάμαι, όμως, πιτσιρίκο, που αυτή η έννοια έχει ίσως ξεχαστεί ή αποτελεί ακόμα ουτοπία για τους “ονειροπαρμένους”.
Πράγματι, η αυτάρκεια προτάσσεται από όσους αυτοαποκαλούνται “alternative” -γιατί κάποιος θεωρείται εναλλακτικός όταν οραματίζεται μια άλλη κοινωνία, τι ειρωνεία- και αποτελεί βάσιμο επιχείρημα για μια κοινωνία αταξική, χωρίς εκμετάλλευση και πατρωνεία. Πόσο απέχει, όμως, η θεωρία από την πράξη…
Τέλος, σε καιρούς αβεβαιότητας και εγκλεισμού, το στοίχημα με τον εαυτό μου ήταν να παλέψω με τους “δαίμονες”, που συχνά παρεμβαίνουν στην ευτυχία που μου προσφέρουν όσα βιώνω.
Βλέπεις, όντας φοιτήτρια και έχοντας αποφασίσει να μεταναστεύσω για να βγάλω ένα κομπόδεμα, η αγωνία του αύριο με αποθαρρύνει στο να πάρω τελικά κάποια οριστική απόφαση.
Η ενέργεια, όμως, και η γαλήνη που λαμβάνω από την γη, αυτές οι στιγμές ευγνωμοσύνης, είναι σωσίβιο στην φουρτουνιασμένη θάλασσα του μυαλού μου.
Γράφοντας αυτές τις σκέψεις, σκέφτομαι και κάτι άλλο που θέλω να μοιραστώ, που μάλλον δεν το ακούς πρώτη φορά.
Από την πρώτη χρονιά της φοίτησής μου, συμμετέχοντας σε διάφορες δράσεις του κινήματος στο νησί μας, αντιλήφθηκα με λύπη ότι διαπνέεται από μια αποπνικτική κλειστότητα.
Άκουγα συνεχώς τα ίδια επιχειρήματα, συζητούσα συνεχώς με τα ίδια πρόσωπα -πραγματικά δεν ήταν λίγες οι φορές που αισθάνθηκα ότι περνάω από ιερά εξέταση, μήπως έχω αποκλείνει απο την ιδεολογία τους ας πούμε- και κάναμε συνελεύσεις που έμοιαζαν με “face control”.
Τώρα, που ζω στο χωριό και έρχομαι σε επαφή και με άλλους ανθρώπους-φίλους, συνειδητοποιώ πόση αξία έχουν οι κοινωνικοπολιτικές συζητήσεις και προβληματισμοί.
Είναι τόσο ενδιαφέρον να βλέπεις την κοινωνική συνείδηση και την αλληλοστήριξη να παίρνουν σάρκα και οστά στους κατά τα άλλα “κλειστόμυαλους χωριάτες”.
Δεν έχεις λινάτσες για να πάρεις τις ελιές σου; Πάρε τις δικές μου και κράτα τες κιόλας!
Αυτά λοιπόν προς το παρόν. Και τώρα που πλησιάζει η γιορτή του χειμερινού ηλιοστασίου, μια ευχή που είναι προσωπική -αλλά μπορεί να την δεχτείς και εσύ- είναι να συνεχίσουμε να βλέπουμε με χρώματα την ζωή, να ερωτευόμαστε ό,τι όμορφο υπάρχει γύρω μας, να ευχαριστιόμαστε ότι έχουμε αυτήν την στιγμή.
Το σημαντικότερο: οι καταιγίδες που έχουν έρθει και που θα έρθουν ακολουθούνται από ηλιόλουστες μέρες.
Ε.Δ.
Υ.Γ. Για όσους θέλουν να μεταναστεύσουν, σας εφιστώ την προσοχή για τα νέα εμβόλια που συζητιούνται και το great reset που σκέφτονται να επιβάλλουν. Ίσως ζήσουμε τελικά το zombie apocalypce χαχα.
(Αγαπητή φίλη, την καλύτερη επιλογή κάνατε. Αν διαβάζετε χρόνια το μπλογκ, θα ξέρετε πως τα τελευταία χρόνια δεν είμαι μόνο έξι τουλάχιστον μήνες στα νησιά κάθε χρόνο αλλά έχω σχέση και με τις ντομάτες, και με τις πατάτες και με όλα τα κηπευτικά, πολλά χρόνια πριν έρθει η καραντίνα. Επίσης, μου αρέσει πολύ να απαλλοτριώνω κηπευτικά. Είχα κάνει και κάλεσμα στους ανθρώπους να φυτέψουν κηπευτικά. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, είμαι μέσα σε έναν κήπο με λεμονιές, πορτοκαλιές, μανταρινιές, αχλαδιές, ροδακινιές, μηλιές, βερυκοκιές και άλλα δέντρα, ενώ γύρω μου είναι χιλιάδες ελιές. Σήμερα πήγα για μπάνιο στην θάλασσα και περπάτησα δέκα χιλιόμετρα μέσα στους ελαιώνες και στην παραλία. Οπότε, εγώ σας καταλαβαίνω. Τους ανθρώπους τους αποφεύγω -και στην Αθήνα και στα νησιά-, με λίγες εξαιρέσεις. Τα παιδιά του “χώρου”, αναρχικούς, αναρχοκομμουνιστές και λοιπούς, τους βαριέμαι πάρα πολύ. Πολλά λόγια, πολύ μεγάλα εγώ, πολύ κόλλημα, πολλή πλήξη. Άσε που είναι σαν χωροφύλακες. Θα τους βαρεθείτε κι εσείς με τα χρόνια. Δογματικοί αναρχικοί μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν. Επίσης, αναρχικοί με αφεντικά, τι αναρχικοί είναι; Τώρα θέλω ξανά έναν σκύλο. Έναν αναρχικό σκύλο. Είχα πει πως δεν θα πάρω σκύλο ξανά -εννιά σκυλιά έχω θάψει- αλλά τώρα νομίζω πως είμαι έτοιμος πάλι. Λατρεύω το χειμερινό ηλιοστάσιο, γιατί ξεκινάει να μεγαλώνει η μέρα, οπότε μπαίνουμε στην αντίστροφη μέτρηση για το καλοκαίρι. Μπορεί να είμαι σε νησί τώρα αλλά περιμένω τον Απρίλιο ή τις αρχές Μαΐου, για να πάω πάλι στα νησιά του Αιγαίου. Γιατί αυτό που με τρελαίνει και το γουστάρω τρελά είναι το καλοκαίρι στο Αιγαίο. Δεν το έχω με τις συμβουλές αλλά καλό είναι τα όμορφα πράγματα που ζείτε να μην τα λέτε. Ούτε να τα ανεβάζετε στα social media. Είναι ακριβές οι ζωές μας, δεν χρειάζονται διαφήμιση. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.