Οδηγός επιβίωσης στην Ελλάδα (aka γιατί ο χρόνος δεν είναι χρήμα)

Αγαπητέ φίλε πιτσιρίκο
Καιρό έχω να γράψω και φτιάχνω τελικά λίγο χρόνο για να βάλω κάτω κάποιες σκέψεις του παρόντος αλλά και με μια στροφή προς το μέλλον.

Είδα από πολλούς φίλους που μπήκατε στον κόπο να γράψετε τους περίφημους οδηγούς επιβίωσης σε χώρες του εξωτερικού, και θα ήθελα με τη σειρά μου να προβώ σε μια προσπάθεια, παράδοξη ίσως, αλλά από την άλλη η μόνη που έχω διαθέσιμη, μιας και ζω και υπάρχω μέσα σ’ αυτό που λέμε Ελλάδα.

Να ευχαριστήσω κατ’ αρχάς για την προσπάθεια όλων των φίλων-ακόλουθων του πιτσιρίκου και ας μπω στο ψητό για το πώς θα μπορούσε κάποιος να περπατήσει ένα δρόμο μέσα σε αυτό το τριμπούρδελο για χώρα, δίχως να χάσει τα λογικά του και κάνοντας παράλληλα κάτι που αγαπά.

Θα ήθελα να παραμείνω για λίγο σε μερικά σημεία κλειδιά που ειπώθηκαν από τον αναγνώστη που έγραψε από την Κρήτη, αναρωτώμενος αν ο χρόνος είναι χρήμα τελικά και πώς μπορούμε να ξεφύγουμε μέσα από αυτό τον κυκεώνα της παράνοιας που μας συνθλίβει.

Πρώτος χρυσός κανόνας ο οποίος έχει υπάρξει σαν πρόταση, εναλλακτική στάση ή και δράση ζωής από άλλους.

Η ζωή στην ύπαιθρο-επαρχία-περιφέρεια ή, αλλιώς, η αποφυγή της Αθήνας σαν πρώτη επιλογή κατοικίας και δραστηριότητας.

Είμαι σίγουρος πως υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που δεν έχει κανένα λόγο να βρίσκεται σε αυτή την πόλη και, όμως, ξοδεύει μεγάλο μέρος της ζωής του χωρίς να έχει δει ή να γνωρίζει άλλο τρόπο πέρα από το πώς ζουν οι άνθρωποι σε μια μεγαλούπολη σαν την Αθήνα.

Αφήστε την Αθήνα στους νέους και τους υπερ-μεταδότες της κ@ύλας, τις γάτες και τους άστεγους, να την γκρεμίσουμε την μισή, και στην υπόλοιπη γκρεμισμένη να φυτέψουμε κάνα δέντρο.

Υπάρχουν κι άλλα μέρη, τα οποία μπορεί να έχουν πολύ λιγότερο κόσμο ή κατά βάση γέρους, ξεχασμένα από το χρόνο, τα οποία θα μπορούσαν να επανοικειοποιηθούν από κόσμο και οικογένειες που κάθονται και χαροπαλεύουν μέσα σ’ ένα υπερβολικό κόστος διαβίωσης, με 600 και 700 κατοστάρικα, αντί να βρεθούν πίσω στα χωριά τους και να βάλουν καμιά ντομάτα και μαρούλι για φάγωμα.

Δεν θέλω να είμαι επικριτικός ή να χώσω όλο τον κόσμο στο ίδιο τσουβάλι, αλλά ήμαρτον φίλε αν έχεις περάσει μια ζωή σε ένα διαμέρισμα, χωρίς να έχεις δει από πρώτο χέρι τις βασικές διεργασίες της φύσης και της εξέλιξης.

Επίσης, ήμαρτον αν αφήνεις τα λίγα χωράφια που μπορεί να έχεις όπου σκατά και αν βρίσκονται αυτά, για να γίνεις σεκιουριτάς ή μπάτσος και να μένεις σε ένα δυάρι στο Γκύζη ή την Κυψέλη.

Αδειάστε κατ’ αρχάς την Αθήνα, χωρίς από την μία να είμαι φαν της αποκέντρωσης αλλά εδώ που φτάσαμε νομίζω δεν υπάρχει άλλος τρόπος για τον τόπο αυτό.

Αυτό, σε γενικές γραμμές, ή και σαν μια πιο αφηρημένη συμβουλή για το τι μπορεί να γίνει τελικά σε αυτόν τον τόπο.

Γράφουμε και σκεφτόμαστε πολλές φορές, έχοντας πάντα μια άλλη ιστορική συγκυρία ή ένα ιδανικό το οποίο κάθε φορά θα μας ακυρώνει και θα αναβάλλει την ..επανάσταση, ακριβώς για το λόγο ότι η επανάσταση πάντα θα μας διαφεύγει εφόσον δεν εφαρμόζεται σε καθημερινή βάση, σαν τρόπος σκέψης και σαν τρόπος ζωής.

Άπειρες εκτάσεις έχουν αφεθεί ακαλλιέργητες, ενώ σαν χώρα, γεωγραφικά και γεωλογικά, μας προσφέρεται ένα βασικό πλεονέκτημα έναντι άλλων ανεπτυγμένων δυτικών χωρών, πρώτον, το ότι εδώ όντως είναι Βαλκάνια, άρα υπανάπτυκτοι εξ ορισμού από την μία, από την άλλη, όμως, με λιγότερη παρεμβατικότητα σε επίπεδο συγκέντρωσης της βιομηχανίας ή των γεωργικών εκτάσεων σε ένα μάτσο πολυεθνικές.

Ακόμη και αν αυτό που λέμε Ελλάδα συνεχίζει να πορεύεται με την ίδια κατατονική ροή μέσα στα τινά της ανθρώπινης ιστορίας, ο χειρισμός και η αντιμετώπιση αυτής της χώρας, ως ένα πιστό και ξεχασμένο κρατίδιο για θερινές κυρίως εξορμήσεις από πλούσιους γέρους, δημιουργεί μια ευνοϊκή συνθήκη, του να ασχοληθείς με ένα κομμάτι γης, ή έστω εξειδίκευσης μέσω του Ίντερνετ, χωρίς να έχεις πολλά πολλά μήτε με την Ελλάδα αλλά και ούτε και με πολλούς Έλληνες.

Διαλέγεις τους λίγους που θες και πορεύεσαι.

Δεν υπάρχει κοινωνία στην Ελλάδα γιατί ποτέ δεν υπήρξε συνοχή ή ομοιογένεια, περισσότερο σαν χωριάτικος χυλός είναι πάρα σαν “κοινωνικό σώμα”.

Αυτό που λέω δεν χρειάζεται να έχει αρνητική χροιά απαραίτητα, είναι αυτό που είναι παιδιά, τσοπαναραίοι ήταν οι παππούδες μας, γιατί κολλάτε, αν τώρα εσύ αγόρασες MacBook και Nike, αυτό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ξεριζώσει αυτό που υπάρχει μέσα σου. Ίσως να το κρύψει, αλλά και πάλι, όχι για πάντα.

Ο αείμνηστος ΝΙΖ μου έρχεται στο μυαλό, που κάποτε είχε αναφερθεί ακριβώς σε αυτό.

Μπορείς να παίξεις με το Ίντερνετ και να το κάνεις να λειτουργεί για εσένα και όχι εσύ απλά να κρέμεσαι από αυτό σε ένα ατελείωτο doom scroll.

Μπορείς πλέον να βρεις μια δουλειά και το πολύ να χρειαστεί να μεταναστεύσεις μέχρι τις …Κυκλάδες, αντί να πας για όπου σε βγάλει ο δρόμος.

Δεν λέω, ωραίο είναι και το χάσιμο και επίσης ωραίο το να περάσει κάποιος μερικά χρόνια έξω από την Ελλάδα, ίσως κυρίως για να δει ακριβώς τι γίνεται τελείως στραβά εδώ πέρα, έτσι ώστε έπειτα, να μπει στο χορό, αν θελήσει ξανά, αλλά κάνοντας τουλάχιστον λάθη διαφορετικά.

Δεν μας φταίει ο Κούλης, ή οι καυλόμπατσοι τώρα, αν εμείς δεν βλέπουμε τι υπάρχει μπροστά μας προς εκμετάλλευση.

Δηλαδή, δεν κατάλαβα, επειδή αυτοί ασχολούνται με την ευημερία τους, γιατί όχι και εμείς για την δικιά μας;

Και επειδή μου αρέσει πάντοτε να ρίχνω λίγο έξτρα λάδι στη φωτιά, δηλαδή σοβαρά, τη ζημιά του ΣΥΡΙΖΑ μια 5ετία πριν την ξεχάσατε και σας φταίει τώρα το “σκληρό πρόσωπο της νεο-φασιστό δεξιάς” που μας επιβάλλει νέα “χούντα”;

Η “αριστερά” έφερε πάλι πίσω τη “δεξιά”, γιατί αυτοί δεν έχουν ιδεολογικούς φραγμούς μπροστά στην κονόμα.

Δεν τους αφορά η ζωή σας, πολύ απλά όπως και δεν τους αφορά η ιδεολογία· η ιδεολογία είναι μια, και λέγεται κονόμα με κάθε μέσο.

Από το ίδιο χέρι τρώνε και θα τρώνε για όσο μπορούν.

Αν ο κάθε άνθρωπος τώρα, ξεκινούσε από τα απλά, τα καθημερινά, και είχε όντως ενδιαφέρον και θέληση για την αυτονομία του και την πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, νομίζω δεν θα καθόταν να συσκοτίζεται και κατά επέκταση να ασχολείται με υπο-υπάρξεις σαν αυτές όπως των πολιτικών, δημοσιογράφων και γενικά της εκάστοτε Μαφίας και Εξουσίας, ανάλογα με το πού βρίσκεσαι.

Δημοκρατία για εμένα ήταν ένα μικρό θραύσμα στο χρόνο, κάπου εκεί στα 500 π.Χ στην τότε Αθήνα, κυρίως.

Όπου και να πας σήμερα, από τις ΗΠΑ μέχρι και την Ελλάδα, δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να μιλήσει για Δημοκρατία.

Άτοπο και άχρονο το ζήτημα, μπορεί να εμφανίστηκε ένα σπέρμα ιδεών που να την γέννησε 2500 χρόνια πριν αλλά δεν γνωρίζω από τότε, πλην ελαχίστων εκλάμψεων στην ιστορία, μια δημοκρατία στα αθηναϊκά πρότυπα.

Η Δύση ,δε, έχει ναυαγήσει εδώ και πολύ καιρό και πολύ απλά κάνει ότι της μάθανε από μικρό παιδί, να βάζει τα σκουπίδια της κάτω από το χαλάκι.

Η βασική μας διαφορά με τις υπόλοιπες χώρες -ή τουλάχιστον αυτό που είδα εγώ από τις περιπλανήσεις μου- έγκειται στο ότι ο Έλληνας δεν συνεργάζεται, έχει υπερβολική δόση φιλαυτίας και κουτοπονηριάς συνάμα, που κάπως μπλοκάρει τα συστήματα, σε συνδυασμό με μια περιστρεφόμενη πολικότητα, η οποία ταλαντεύεται από τα μεγαλεία στο να φιλάμε σκατά στα πατώματα και τούμπαλιν.

Άλλο ένα βασικό πρόβλημα που διακρίνω, και αυτό μάλλον έχει να κάνει με τους Δυτικούς γενικά, είναι ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή τους.

Μπορεί να φαντάζονται και να ονειρεύονται πράγματα, αλλά ελάχιστοι τραβάνε το δρόμο τους μέχρι το τέρμα.

Βγείτε προς τη Φύση, βγείτε από τις πόλεις, βγείτε από το μυαλό σας και δείτε τι υπάρχει μπροστά σας.

Ο καθένας έχει μοναδικές δυνάμεις μέσα του οι οποίες ποτέ δεν χωράνε σε μία ιδέα ή σ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής.

Η επανάσταση έρχεται, όταν μπορείς να καταλάβεις και να αξιοποιήσεις την ποίηση της ζωής σε καθημερινή βάση, με όσα εμπεριέχει ή υπόσχεται αυτή η επανάσταση.

Αλλά το κύριο και βασικό, βγείτε από τον εαυτό σας, για να ολοκληρώσετε τον εαυτό σας, μέσα από ένα έργο και όχι απλά μια δουλειά, μέσα από μια φιλία και όχι απλά μέσα από την υποκρισία και την δηθενιά για τα εύκολα και την καλοπέραση της “παρέας”, μέσα από μια αποτυχία και μια καταστροφή που θα σας φέρει πίσω στη γη και τα πόδια σας, πριν να είναι αργά.

Αυτό που λέμε Ελλάδα πότε δεν θα αναστηθεί γιατί ποτέ της δεν πρόκειται να πεθάνει, ίσως να σιγοσβήνει, ίσως να αργοπεθαίνει, ίσως να πλανιέται σαν ζόμπι ή φάντασμα στον αιώνα τον άπαντα,
αλλά σίγουρα θα συνεχίζει να υπάρχει, σαν χώρος πάνω στη Γη.

Ένας πανέμορφος χώρος που, όταν τον ζήσεις στο πραγματικό του μεγαλείο, σε μεθάει και σε στέλνει προς το διάστημα όσο όλα τα ναρκωτικά του κόσμου μαζί.

Ένα πανέμορφο μέρος, που όποιος καταλάβει το πού βρίσκεται, θαύματα μικρά και μεγάλα μπορούν να συμβούν, χωρίς την ανάγκη προς επίδειξη αλλά ούτε και την αναμονή της επικύρωσης από την εκάστοτε κρατική εξουσία.

Τώρα, όποιος ακόμα προσμένει επαναστάσεις και ντου στα ανάκτορα, συγγνώμη παιδιά αλλά το τρένο αυτό μάλλον πέρασε.

Είδαμε μέσα σε 10 χρόνια πόσο ξύλο και δακρυγόνο έπεσε εδώ πέρα.

Είδαμε πόσο βαριά εξοπλίστηκε η αστυνομία ανά την υφήλιο.

Θέλετε να φάτε τα μούτρα σας με τα βρωμογούρουνα πιστεύοντας ότι θα αλλάξετε τον κόσμο; OK, be my guest.

Η εξουσία πάντα θα βρίσκει τρόπους να εξοπλίζεται, εφόσον το χρήμα συνεχίζει να ρέει.

Κατ’ εμέ, η ανυπακοή οφείλει να γίνει σε άλλα επίπεδα, εν ολίγοις, πιστόλες σε πρόστιμα, παράνομες εισφορές και φορολογίες, παράκαμψη του κράτους και αυτονόμηση σε οικονομικό και πνευματικό επίπεδο από τον καθένα μας.

Αν αυτό γίνει μαζικό, για πείτε μου παρακαλώ πως θα τιθασευτεί αυτή η κατάσταση.

Αυτοί αν θέλουν, έχουν δακρυγόνα και μπάτσους να μας βαράνε για άλλα 50 χρόνια με μας απέναντι να φωνάζουμε ξεχασμένα συνθήματα ακόμα.

Ίσως αναμασώ πράγματα που έχουν χιλιοειπωθεί αλλά οφείλω να τα πω, καθώς διακρίνω μια ανέμελη πίστη στο ότι η πλάστιγγα κάποια στιγμή γέρνει υπέρ του προλεταριάτου και πως είναι τελεσίδικο ότι η ελευθερία και η ισότητα θα επικρατήσουν στη Γη.

ΟΚ, παίδες, καλός ο μπαρμπα-Μαρξ, αλλά ας πάμε λίγο πιο πέρα πια.

Η μεσσιανική αυτή προσέγγιση για το πλήρωμα του χρόνου, συνθηκών και ανθρώπων που ωριμάζουν είναι παραμύθια για να παραμυθιαζόμαστε.

Εγώ, ένα πλήρωμα γνωρίζω στο χρόνο, το μόνο αληθινό, τον θάνατο.

Όποτε, ίσως καλύτερα να αρχίζουμε να κινούμαστε με γνώμονα αυτό και όχι το πώς θα ανατρέψουμε επιτέλους το κατεστημένο;

Ίσως καλύτερα να δεχθούμε πόσο περιορισμένος είναι ο χρόνος μας εδώ πάνω και να βάλουμε κώλo κάτω μόνο για αυτά που αγαπάμε;

Συγγνώμη αλλά, προσωπικά , ακόμη και αν είμαι μέρος του, δεν αγαπώ το προλεταριάτο, ούτε τα σοφά αρχιπαλίκαρα που σπάνε τη φάση σε 10 φατρίες πιστεύοντας ότι θα ηγηθούν υπέρ του αγώνα χωρίς στρατό από πίσω τους.

Να τελειώνουμε με τα αυτά κλαψομουνικα περί δικαιωμάτων και ελευθεριών και να πάρουμε στα χέρια μας αυτό που επιτρέπει η δύναμή μας.

Ω και πίστεψέ με, μας επιτρέπει πολλά, ακόμη και μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, εν μέσω πανδημίας.

Αύριο, αν θέλουν, μας κλείνουν όλους μέσα επ’ αόριστον, χωρίς επιλογή SMS.

Για πείτε μου εκεί, θα περιμένετε μέχρι το επόμενο διάγγελμα για να ξαναβγείτε έξω;

Όταν θα έχεις πολίτες οι οποίοι γνωρίζουν πως να ευημερούν και να είναι αυτόνομοι/αυτόφωτοι, καμία διμοιρία ΜΑΤ ή ποσότητα δακρυγόνων δεν θα μπορεί να τους κάμψει.

Η πανδημία ήταν μια καλή ευκαιρία για να κοιταχτούμε στον καθρέφτη αλλά και να δούμε τι υπάρχει γύρω μας και τι αξίζει τελικά να σωθεί.

Όποιος λοιπόν κοιτάζει ακόμα μέσα του και γύρω του και δεν σιχαίνεται αυτό που βλέπει, ίσως υπάρχει ελπίδα.

Τώρα για τους καμένους και τους προσκυνημένους, ας πρόσεχαν, σε όλους δίνονται επιλογές και η ελευθερία του να διαλέξουμε, όσο περιορισμένη ή απατηλή μπορεί να φαίνεται ώρες ώρες.

It’s just a ride, που έλεγε και ο αγαπημένος Bill Hicks όπως εύστοχα μας θύμισε ένας άλλος φίλος του μπλογκ.

Better enjoy it while it lasts.

Σε αυτό που λέμε Ελλάδα ή κάπου αλλού.

Χώρος υπάρχει για όλους.

Αυτά τα λίγα.
Με εκτίμηση και φιλικά όπως πάντα.

Μ.

Υ.Γ. Ο χρόνος πηγάζει από εμάς και μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το πώς και πού θα ξοδεύεται. Κανείς δεν σε ελέγχει πάνω σε αυτό όπως καμία ΓΑΔΑ, NSA, CIA δεν μπορεί να χαρτογραφήσει τις πραγματικές επιθυμίες σας. Εσείς κρατάτε τα κλειδιά και την κλειδαριά για αυτές.
Διαλέξτε την πράξη και ο χρόνος θα …ακολουθήσει μαζί σας.

(Φίλε Μένιο, όμορφα τα έγραψες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.