Τα τοτέμ

Αγαπητέ μου blogger
Ευτυχώς που προέκυψε το καινούργιο φρούτο του ‘’me too’’ και βρήκαν οι συμπατριώτες μου νέο πεδίο αντιπαράθεσης και σκοτωμών.

Δεν θα ασχοληθώ με το ‘’ποιος παρενόχλησε’’, ‘’ποιος πήδηξε’’, αν ήταν ‘’κατά φύση’’ ή ‘’παρά φύση’’, και αν υπήρχε συναίνεση, βιασμός ή εκβιασμός. Ας κάνει η ελληνική δικαιοσύνη ένα μικρό διάλειμμα στη διαρκή nirvana της για να κάνει και λίγη δουλειά.

Αυτή η ιστορία, μου φέρνει στο νου τα totem, εκείνα τα ιερά αγαλματίδια με τις υπερβατικές συμβολικές ιδιότητες που συνήθιζαν να προσκυνούν οι διάφοροι ιθαγενείς, χωρίς κανείς τους να διανοείται καν πως δίνει μυθικές αξίες σε ένα αντικείμενο που ο ίδιος κατασκεύασε.

Έχω την υποψία πως ίσως γεμίζουμε διαρκώς τη ζωή μας με ανθρώπους-totem, πρόσωπα που μόνοι μας τούς προσδίδουμε υπερβολικές αξίες και κατόπιν αποφασίζουμε μονομερώς πως είναι στο απυρόβλητο. Είναι ένα έργο πού παίζεται διαρκώς, και απορώ πως δεν έχει κουράσει μετά από τόσες στερεότυπες επαναλήψεις.

Πολιτικοί-totem που κρίνονται ‘’καταλληλότεροι’’, έστω κι αν έχουν όψη απροσάρμοστου και λόγο διανοητικά καθυστερημένου.

Δημοσιογράφοι-totem που τους ακούμε και τους διαβάζουμε να μας κουνάνε το δάχτυλο, έστω κι αν είναι φανερά κι απροκάλυπτα υπάλληλοι και γελοία ενεργούμενα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Μεγαλοστελεχάρες-totem που μας πιπιλίζουν τ’ αυτιά για την αναγκαιότητα μιας ατελείωτης μείωσης κόστους, την ώρα που το δικό τους κόστος συνεχίζει να ξεχειλώνει, όχι σε παραγωγικές δαπάνες αλλά σε υπέρογκες αμοιβές κι έξοδα σπατάλης και χλιδής.

Διευθυνταράδες-totem που δεν διστάζουν να χερικώνουν το προσωπικό τους, και να παραμένουν στο απυρόβλητο γιατί ‘’έχουμε εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη’’.

Μεγαλοπαράγοντες-totem, που είναι ισόβιοι ρυθμιστές στις τύχες σωματείων και αθλητών, ακόμα κι αν είναι κάτι σιχαμεροί και σαλιάρηδες πoρνόγεροι.

Καλλιτέχνες-totem που σιτίζονται από τα εισιτήριά και τις κρατικές επιχορηγήσεις (δηλ. από το κοινό), και δεν διστάζουν να αραδιάζουν αρλουμπολογίες γιατί ανεχόμαστε την καλλιτεχνική αηδία ως ‘’καλλιτεχνική αδεία’’.

Ακόμα και στο στενότερο κοινωνικό μας κύκλο, αν ψάξουμε θα βρούμε ανθρώπους-totem, άτομα χειριστικά και τοξικά, που θα έπρεπε να τους στείλουμε στον αγύριστο με τη συνοπτική αποστροφή ενός παλιότερου κειμένου σου: ‘’ας είναι ελαφριά η μ@λακία που σε δέρνει’’.

Και, αντί να το κάνουμε αυτό, εμείς συνεχίζουμε να βάζουμε στις ζωές μας τέτοια totem, να τα αποδεχόμαστε μέχρι και να τα προσκυνάμε, κι όταν πια δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος που τα στήσαμε, σωριάζονται σαπισμένα ξύλα κι εμείς απλώς ‘’πέφτουμε απ’ τα σύννεφα’’ και δηλώνουμε ‘’εξαπατημένοι’’.

Δεν συνηθίζω να έχω βεβαιότητες, πολύ περισσότερο τώρα που μεγάλωσα και νιώθω παράταιρος με τον κόσμο που με περιβάλλει, οπότε μένω μόνο με υποψίες και υπόνοιες.

Υποψιάζομαι, λοιπόν, πως αφετηρία αυτής της κατάστασης είναι οι ανθρώπινες ανασφάλειες και αδυναμίες. Για να το πω καλύτερα, η αβελτηρία των ανθρώπων να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις ανασφάλειές τους και να διαχειριστούν τις αδυναμίες τους.

Μου φαίνεται κάπως αόριστο το παραπάνω, οπότε θα το κάνω πιο λιανά. Όλοι αυτοί οι δυνάστες που λερώνουν τις ζωές μας, μοιάζει να εκμεταλλεύονται την μυθική διάσταση που δώσαμε στο totem που παριστάνουν.

Πιθανολογώ πως, αν τούς περνούσε από το μυαλό πως -από τη συμπεριφορά τους- κινδυνεύουν ‘’να φάνε το ξύλο της αρκούδας’’, ίσως να ήταν πιο προσεκτικοί και συγκρατημένοι. Κι αν έστω κι ένας είχε ‘’τουμπανιάσει στο ξύλο’’ τον σκηνοθέτη-totem που βρίζει και βιαιοπραγεί στο όνομα μιας δήθεν προχωρημένης καλλιτεχνικής διδασκαλίας, τα μέλη της ομάδας ‘’me too’’ μάλλον θα ήταν λιγότερα.

Εντάξει, μην φωνάζετε, καταλαβαίνω πως ο μ@λάκας πολιτικός που σέρνει μαζί του 10-20 μπράβους, δεν διατρέχει τέτοιο κίνδυνο και θα συνεχίσει να είναι το ίδιο προκλητικός (γιατί δεν μπορεί κιόλας να μην είναι μαλάκας). Οι υπόλοιποι, όμως, έχουν για μπράβους τις υπερβολικές κι αδικαιολόγητες αξίες που τους φορτώσαμε.

Κι όχι μόνον! Έχουν σαν σύμμαχο τις δικές μας αδυναμίες και ανασφάλειες, αυτές που μας οδήγησαν να τους προσδώσουμε αξίες που δεν είχαν. Κι εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες κι ανασφάλειές μας, επειδή δεν μπορέσαμε ή δεν θελήσαμε να τις διαχειριστούμε.

Ο μεγαλοπαράγοντας του αθλητισμού που εκμεταλλεύεται την δίψα της ανάδειξης του αθλητή, κι ο διευθυνταράς της ιδιωτικής επιχείρησης που πατάει στην φιλοδοξία για ανέλιξη της νεαρής υφισταμένης του. Η μεγαλοστελεχάρα ενός οργανισμού που εκβιάζει με την απειλή της απόλυσης, και ο επώνυμος σκηνοθέτης που κάνει το ίδιο για να μοιράσει τους ρόλους στη θεατρική του παράσταση. Σίγουρα κάτι θυμίζουν όλα αυτά.

Ακούω πιο έντονα τις φωνές σας: ‘’Μα, τι μας λες; Θα γίνουμε ζούγκλα;’’

Ζούγκλα δεν θα γίνουμε, γιατί ζούγκλα είμαστε ήδη! Είναι μεγάλη κουβέντα το γιατί γίναμε έτσι και ποιος φταίει, οπότε ας την αφήσουμε καλύτερα για ένα ομαδικό podcast με την απαραίτητη παρουσία του Βασίλη (από την ερημιά του κόσμου).

Αυτό που υποψιάζομαι είναι πως στη ζούγκλα του Αμαζονίου, όποιος μπει με χίλιες-μύριες προφυλάξεις και κρατώντας όπλο, έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να βγεί. Οι άλλοι, όσοι πάνε σε στυλ περιπάτου στο πάρκο και με μοναδικό εφόδιο τα social media και τις ομάδες ‘’me too’’, ‘’you too’’ και ‘’we are the victims, my friend’’ (με ή χωρίς την μουσική υπόκρουση των Queen) έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν σε ανταλλαγή μηνυμάτων συμπαράστασης και στο κλασικό και χιλιοειπωμένο ‘’έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη’’.

Καταλαβαίνω, βέβαια, πως στις μεταπολεμικές κοινωνίες που διαμορφώθηκαν πάνω στη βασική κατεύθυνση που περίπου έλεγε ‘’να μην ζήσουμε ξανά την φρίκη’’, είναι φυσιολογικό να αποστρέφουμε το πρόσωπο μας από τη βία. Όταν, όμως, κάποιοι επενδύουν σ’ αυτή την αποστροφή μας, προκειμένου να ασκήσουν τη δική τους συγκαλυμμένη (ή και απροκάλυπτη) βία, τα πράγματα αλλάζουν δραματικά.

Σε μια κοινωνία που αναζητά διαρκώς τα αδύνατα σημεία για να τα εκμεταλλευτεί, μάλλον είναι λάθος να έχουμε πολλές αδυναμίες και ανασφάλειες, κι ακόμα πιο λάθος να τις αποκαλύπτουμε.

Σε μια χώρα που η δικαιοσύνη φημίζεται για την βραδύτητα των αντιδράσεών της και τον παθολογικό αλληθωρισμό της, η δική μας επιθετική αντίδραση είναι περίπου μονόδρομος.

Κι αν δεν μπορούμε να προσαρμοστούμε αμυντικά σ’ αυτή την κατάσταση, τουλάχιστον ας διδαχτούμε από την ιστορία (που επαναλαμβάνεται σε κύκλους).

Όσοι Εβραίοι αντιλήφθηκαν εγκαίρως προς τα που πάνε τα πράγματα και πόσο ασήμαντη ήταν η προσδοκία για δικαιοσύνη και καλή διαγωγή, βρέθηκαν στην Αμερική ή όπου αλλού τους έβγαλε ο δρόμος τους. Οι υπόλοιποι, όσοι πίστεψαν στη καλή διαγωγή, στη δικαιοσύνη και στη μη βία, βρέθηκαν στο Auschwitz. Χωρίς, φυσικά, να φταίνε.

Κωνσταντίνος

Scotland

(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, αν έχω καταλάβει κάτι καλά πια, είναι πρέπει να αποφεύγεις τις πολλές συναναστροφές και την πολλή συνάφεια του κόσμου. Όσο για αυτή την ξαφνική επιθυμία των Ελλήνων για Δικαιοσύνη, εγώ την βρίσκω κάπως ύποπτη, γιατί έχει προηγηθεί μια χρεοκοπία, πάρα πολλά σκάνδαλα, δεκάδες αντισυνταγματικοί νόμοι και μέτρα, η ανατροπή του αποτελέσματος ενός δημοψηφίσματος, κάτι ασυνόδευτοι τόνοι ηρωίνης και πολλά άλλα, όπου δεν είδα και ιδιαίτερη επιθυμία για απόδοση Δικαιοσύνης. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και στη Φιόνα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.