Το όνειρο

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Αυτό το κείμενο ζει στο μυαλό μου πολλούς μήνες τώρα και η ιδέα πίσω απ’ αυτό χρόνια. Αλλά είμαι γενικά τεμπέλης και δεν καθόμουν να το γράψω. Αλλά τώρα τελευταία έχει την απαίτηση να πάρει μορφή, οπότε πρέπει να υποχωρήσω.

Λοιπόν, η ιδέα έγινε κείμενο μέσα στο μυαλό μου όταν διάβασα τους τόμους 3 και 6 της εξαιρετικής σειράς “The Sandman” (“Ο Μορφέας” στην Ελλάδα) του Neil Gaiman. Δυστυχώς μας κλείσανε κι εδώ τη λιανική και δεν μπορώ να αγοράσω τους τελευταίους τόμους.

Η ιδέα είναι η εξής: Αν το όνειρό σου είναι τόσο δυνατό που να φτάσει σε επίπεδα τυφλής πίστης, τότε δεν έχει απλά τη δυνατότητα να γίνει πραγματικότητα – ΕΙΝΑΙ η πραγματικότητα. Προσοχή! Δεν μιλάω για ένα σύμπαν που κρυφακούει ευχές και κάνει χατίρια, αλλά για ένα όνειρο ασυγκράτητο, ασταμάτητο και αλύγιστο.

Ο Gaiman φέρνει δύο παραδείγματα, ένα ατομικό και ένα συλλογικό.

Ο αυτοκράτορας

Το 1859 στο Σαν Φρανσίσκο, ο κατεστραμμένος οικονομικά Άγγλος Joshua Abraham Lincoln αυτοανακυρήχθηκε “Νόρτον ο πρώτος, αυτοκράτορας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής”. Μοίρασε χειρόγραφα την αναγγελία του στις τοπικές εφημερίδες οι οποίες την δημοσίευσαν και έτσι ξεκίνησε η 21ετής κυριαρχία του.

Κυκλοφορούσε με μπλε στρατιωτική στολή με χρυσές επωμίδες, κι ένα καπέλο με φτερό παγωνιού. Πού και πού ζωνόταν κι ένα στομωμένο σπαθί. Έτρωγε στα συσσίτια και τάιζε τα σκυλιά που τον περιτριγύριζαν. Περνοδιάβαινε στην πόλη και επιθεωρούσε τα πεζοδρόμια και τα έργα οδοποιίας.

Όταν ένας σεκιουριτάς της εποχής τον συνέλαβε και προσπάθησε να τον βάλει σε ψυχιατρείο, οι πολίτες εξοργίστηκαν, ενώ έγραψαν σε μία εφημερίδα πως “δεν είχε χύσει ούτε στάλα αίμα, δεν είχε κλέψει κανένα, δεν είχε λεηλατήσει καμία χώρα, πράγματα που σίγουρα πολλοί όμοιοί του έχουν κάνει”. Ο αρχηγός της αστυνομίας τον ελευθέρωσε και ζήτησε συγνώμη εκ μέρους της αστυνομίας και ο Νόρτον έδωσε χάρη στον σεκιουριτά. Από τότε οι αστυνομικοί τον χαιρετούσαν στο δρόμο.

Ο Νόρτον ήταν αυτοκράτορας κανονικός. Το έγραφε και η απογραφή του 1870. Επάγγελμα: αυτοκράτορας. Υπέγραφε τα δικά του ομόλογα αξίας από 50 σeντς ως 10 δολάρια, τα οποία γίνονταν δεκτά σε ορισμένα εστιατόρια στην πόλη. Και όπως όλα τα νομίσματα παλιάς κοπής, τώρα αγοράζονται από συλλέκτες για δεκάδες χιλιάδες δολάρια.

Η πολιτεία του Σαν Φρανσίσκο τον τιμούσε και του έκανε δώρο μια νέα στολή και ο Νόρτον φρόντιζε για τις διπλωματικές σχέσεις της χώρας. Μάλιστα, ο Καμεχαμέχα ο 5ος, βασιλιάς της Χαβάης αρνιόταν να αναγνωρίσει τη Δημοκρατία των ΗΠΑ, αναγνώριζε μόνο τον Νόρτον ως ηγέτη των ΗΠΑ.

Όταν πέθανε ο Νόρτον το 1880, ένας εμπορικός σύλλογος κανόνισε για ένα φέρετρο από τριανταφυλλιά και δεκάδες χιλιάδες κόσμου συνέρρευσαν στην κηδεία του για να αποτίσουν τιμές.

Ο Νόρτον ως ηγέτης που αγαπούσε το λαό του είχε διατάξει να διαλυθεί το Κογκρέσο το 1859, επειδή “η απάτη και η διαφθορά εμπόδιζαν την δίκαιη και σωστή έκφραση της κοινής γνώμης. […] ο πολίτης δεν έχει την προστασία για το άτομο και την ιδιοκτησία που του αναλογεί”. Διέταξε να διαλυθούν και το Δημοκρατικό και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα το 1869, προκειμένου να απαλυνθούν οι κομματικές διαμάχες που έχουν απλωθεί στην επικράτεια. Βέβαια, η κυβέρνηση δεν τίμησε τις εντολές του Αυτοκράτορά της, αλλά αυτά συμβαίνουν και στα καλύτερα, αληθινά δημοψηφίσματα…

Σαλαγώντας γάτες

Στην άλλη ιστορία του Gaiman, μαθαίνουμε πως στην αρχή οι γάτες κυριαρχούσαν σ’ αυτή τη γη πάνω στους ανθρώπους. Ήταν τεράστιες και παντοδύναμες. Έβαζαν τους ανθρώπους να τις τρίβουν και, όταν τους έκανε κέφι, τους κυνηγούσαν και τους κατασπάραζαν.

Όμως ένα βράδυ, ένας άνθρωπος ονειρεύτηκε πως το είδος του κυριαρχούσε στην πλάση και οι γάτες ήταν ασήμαντες και μικρές. Την άλλη μέρα είπε στους υπόλοιπους ανθρώπους για το όνειρο που είδε και τους ζήτησε το επόμενο βράδυ να ονειρευτούν όλοι το ίδιο όνειρο: Πως αυτοί είναι οι βασιλιάδες και οι βασίλισσες και οι θεοί του κόσμου αυτού. Έτσι και έγινε.

Την άλλη μέρα, οι γάτες ξύπνησαν σ’ ένα κόσμο που τον διαφέντευαν δίποδοι γίγαντες και αυτές έπρεπε να κυνηγάνε τρωκτικά για να επιβιώσουν.

Μία γάτα έμαθε τι είχε συμβεί και προσπάθησε να νικήσει τους ανθρώπους στο παιχνίδι τους. Γύρισε όλο τον κόσμο και ζήτησε από όλες τις γάτες να ονειρευτούν και να αποκτήσουν ξανά τη χαμένη τους δύναμη. Όμως, όλοι ξέρουμε πως κανείς δεν μπορεί να βάλει με το ζόρι γάτες να κάνουν το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή…

Μπορεί λοιπόν να μην μπορούμε όλοι μαζί να δούμε το ίδιο όνειρο, και να μην γίνουμε ποτέ ξανά οι θεοί του κόσμου αυτού.

Τουλάχιστον, όμως, ο καθένας έχει τη δυνατότητα να δει το προσωπικό του όνειρο και να γίνει αυτοκράτορας ως το τέλος της ζωής του, σ’ ένα κόσμο που οι σεκιουριτάδες συλλαμβάνουν άκακους τρελούς και οι κυβερνήσεις αδιαφορούν για το λαό τους.

Με αγάπη από τη βροχερή Ουτρέχτη,

Γιώργος Ζ.

(Αγαπητέ Γιώργο, πολύ όμορφα αυτά που έγραψες. Τουλάχιστον για αυτούς που μπορούν ακόμα να ονειρεύονται. Γιώργο, από το “περνοδιάβαινε” που έγραψες, σκέφτομαι πως πρέπει να είσαι από την Πελοπόννησο. Και τώρα ονειρεύεσαι στην Ουτρέχτη. Θα ήθελα πολύ τώρα να ήμουν στην Ολλανδία. Όχι στην Ουτρέχτη, σε μια άλλη πόλη, λίγο πιο ανατολικά. Αλλά μπορώ να ονειρευτώ ότι είμαι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου από την ηλιόλουστη Ζάκυνθο.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.