Πώς ονειρεύομαι το χόμπι μου

Η επιβίωση του pitsirikos.net εξαρτάται αποκλειστικά από τους αναγνώστες του. Γίνετε συνδρομητές εδώ.

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Το είπε ο Κώστας από το Άμστερνταμ, οπότε τώρα πρέπει ν’ απαντήσω και να πω πώς ονειρεύομαι τον ιδανικό κόσμο για μένα.

Πρώτα, όμως, οι κανόνες του παιχνιδιού:

1. Δεν μ’ ενδιαφέρει πόσο θα κοστίσει σε χρήματα: τα χρήματα δημιουργήθηκαν κάποτε για να διευκολύνουν το εμπόριο περιορισμένων αγαθών. Ζούμε στο 2021, τα αγαθά μπορούν να αρκούν για όλους, άλλο που τα περιορίζουμε τεχνητά.

2. Δεν μ’ ενδιαφέρει στο στάδιο αυτό πώς θα επηρεαστούν οι άλλοι τομείς της ζωής μου και των γύρω μου: το παιχνίδι αυτό είναι για να αφήσουμε τη φαντασία μας να τρέξει, όχι για να παραλύσουμε, αναλύοντας τι μπορεί να πάει στραβά.

Θα ξεκινήσω με κάτι εύκολο. Ορίστε λοιπόν πώς ονειρεύομαι το χόμπι μου:

Αρχικά, θα αντικαταστήσει τη δουλειά μου, γιατί δεν θα χρειάζεται να δουλεύω για να ζήσω, οπότε θα μπορώ να ζω για να κάνω ό,τι βρίσκω ενδιαφέρον. Το πρώτο μισό βήμα το έχω ήδη κάνει, γιατί δουλεύω σ’ ένα αντικείμενο που αγαπώ πάρα πολύ. Τσεκ.

Είναι ένα χόμπι πολύ τεχνικό και έχω ανάγκη από μία πολύ μεγάλη κοινότητα να συμπορευθεί μαζί μου, δεν είναι κάτι που θα φέρω σε πέρας μόνος μου στο σπίτι μου.

Άρα, δεν θα εργάζομαι σε απομόνωση, αλλά μαζί με άλλα άτομα· αν όχι σε καθημερινή, σε εβδομαδιαία βάση. Μάλλον και από κοντά, γιατί έχει να κάνει με χειροπιαστά πράγματα, όχι με άυλες ιδέες αποκλειστικά.

Οι συνεργάτες μου θα είναι άτομα της άμεσης κοινότητάς μου με τα οποία θα μπορώ να μοιραστώ το χόμπι αυτό και ένα κοινό όραμα για το πού μπορεί να καταλήξει.

Μπορεί, όμως, να είναι και άτομα από την άλλη άκρη του πλανήτη που πιστεύουμε ότι θέλουν και μπορούν να συνεισφέρουν κι αυτοί. Να ‘ναι καλά το ίντερνετ, γι’ αυτή τη δουλειά το φτιάξαμε. Και με το ίδιο μέσο θα μπορούμε να παρουσιάζουμε αν θέλουμε, όσο συχνά θέλουμε, και στον υπόλοιπο κόσμο αυτό που φτιάχνουμε. Σε κάποιους μπορεί να φανεί απλώς ενδιαφέρον, σε άλλους μπορεί να είναι και πολύ χρήσιμο ή ζωτικό.

Μία μέρα εργασίας μπορεί να έχει λίγες ώρες, μπορεί και πολλές. Ανάλογα τα κέφια μου.

Αν με ξέρω καλά, μάλλον θα υπάρχουν περίοδοι μηνών που θα είμαι καταπάνω με τα μούτρα, άλλοτε θα βαριέμαι και θα προτιμώ να πάω μια εκδρομή. Δεν θα έχω το άγχος να χτυπήσω κάρτα, γιατί κανενός η ζωή και η ευτυχία δεν θα εξαρτάται από το πόσο εργάζομαι.

Εννοείται πως, αν κάποιος με χρειάζεται για ένα ζήτημα ζωής και θανάτου, όχι μόνο εγώ αλλά και όλοι γύρω μου θα τρέξουμε. Αλλά αυτό δεν αφορά κανένα χόμπι, αφορά τη ζωή ενός συνανθρώπου.

Οι συνεργάτες μου δε θα με πιέζουν αν εργάζομαι λιγότερο απ’ αυτούς, ούτε και θα με ζηλεύουν αν εργάζομαι περισσότερο ή είμαι καλύτερος. Γιατί κανένας από εμάς δεν θα εργάζεται για την αναγνώριση, αλλά για την προσωπική του ευχαρίστηση ή και τη συνεισφορά, η οποία μόνο θετική είναι.

Δεν θα υπάρχουν στόχοι τους οποίους πρέπει να πιάσουμε, γιατί ό,τι κι αν κάνουμε δεν είναι απαραίτητο για την επιβίωσή μας, άρα είναι και δευτερεύουσας σημασίας.

Αν κάποιος από μας δεν θέλει να ιδρώσει όσο οι υπόλοιποι, δεν θα τον πιέζουμε, γιατί τότε θα σταματήσει να το ευχαριστιέται. Κι αυτός με τη σειρά του δεν θα απαιτεί από τους υπόλοιπους να τον περιμένουν σε κάθε βήμα, γιατί τότε θα σταματήσουν να το ευχαριστιόνται αυτοί.

Όλα τα παραπάνω, θα επιλέγω να τα κάνω γιατί η εναλλακτική είναι να κάθομαι όλη μέρα στην παραλία, να πίνω φραπέ και να παίζω τάβλι. Ιδανικό για λίγο, δε λέω, ειδικά μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου! Αλλά, μετά από 1-2 μήνες, το βαριέμαι αφόρητα.

Το δικαίωμα για να κάνω όλα τα παραπάνω θα πηγάζει από την συγκυριαρχία που έχω πάνω στον κόσμο αυτό μαζί με τους συνανθρώπους μου.

Όσο δεν τους επηρεάζω αρνητικά, άμεσα ή έμμεσα, μπορώ να ασχολούμαι με οτιδήποτε μου αρέσει και να πλάσω το περιβάλλον μου κατά το δοκούν.

Τη στιγμή που το συμφέρον μου βρεθεί σε σύγκρουση με αυτό άλλων, κυρίως των χωρικά κοντινών σε μένα προσώπων, τότε πρέπει να σταματήσω και να επανεξετάσω.

Δεν θα πρέπει να βιάζομαι να προχωρήσω το έργο μου, γιατί είναι πιο σημαντικό ο άμεσος περίγυρός μου να μην απειλείται από τις πράξεις μου, την άγνοιά μου ή από την δευτερεύουσα ανάγκη μου να ασκήσω το χόμπι μου.

Θα πρέπει επίσης να σταματήσω αν αντιληφθώ ότι αυτό που κάνω είναι πιο βλαπτικό άμεσα από την ευτυχία που παράγει. Η υπόσχεση μιας μελλοντικής ουτοπίας δεν με δικαιολογεί να καταστρέψω τον περιβάλλον μου σήμερα.

Ούτε και πρέπει να είμαι σπάταλος με τους πόρους που έχω στη διάθεσή μου.

Γνωρίζω πως κάθε στιγμή και στο άμεσο μέλλον οι δυνατότητες του περιβάλλοντος να υποστηρίξει την ανθρώπινη δραστηριότητά μου είναι πεπερασμένες. Αν και όταν βεβαιωθώ ότι μου περισσεύουν φυσικοί πόροι, τότε θα τους εκμεταλλευτώ. Δεν θα τους “αξιοποιήσω”, γιατί το χόμπι μου δεν πρόκειται να δώσει αξία στους πόρους αυτούς, δεν είναι αυτός ο σκοπός του.

Αν όλα τα παραπάνω δε με σταματήσουν, το χόμπι αυτό θα το κάνω για όσο διάστημα θέλω. Μπορεί να είναι λίγοι μήνες, μπορεί να είναι χρόνια ή και μια ζωή ολόκληρη. Μέχρι τώρα μετράω περίπου 15 χρόνια και δεν έχω βαρεθεί.

Από την ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη Ουτρέχτη, με αγάπη,

Γιώργος Ζ.

(Αγαπητέ Γιώργο, ωραία πήρες την πάσα από τον Κώστα. Γιώργο, κι εγώ περίπου στην ίδια φάση με εσένα είμαι. Έχω κλείσει 15 χρόνια που κάνω το χόμπι μου, και το συνεχίζω αν και υπάρχουν κακοί άνθρωποι που θέλουν να με βάλουν να δουλέψω “επαγγελματικά”. Γιατί; Γιώργο, διαφέρουμε στο ότι εγώ δεν βαριέμαι ποτέ στην παραλία. Είμαι παραλίας. Αλλά θα ξυπνήσω στις 5 και μισή το πρωί, για να κάνω ό,τι θέλω να κάνω στο μπλογκ, και να ξεκινήσω γύρω στις 10 για την παραλία. Επίσης, οι αγαπημένοι μου μήνες στις παραλίες των νησιών είναι Μάιος-Ιούνιος και Σεπτέμβριος-Οκτώβριος. Τότε συναντάω και τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους. Γιώργο, σου εύχομαι το χόμπι σου να κρατήσει για όσο το επιθυμείς. Από την ανοιξιάτικη και ηλιόλουστη Ζάκυνθο, την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.