Με κούρασε η διχόνοια

Αγαπημένε πιτσιρίκο.
Θέλω σε κάποιον να πω -ελπίζοντας να καταλάβει το πνεύμα μου- ότι βαρέθηκα. Και, κυρίως, κουράστηκα. Βαρέθηκα να τσαντίζομαι και κουράστηκα να στενοχωριέμαι.

Πριν από ένα μήνα, πήρα απόφαση να κάνω διατροφή και γυμναστική και να χάσω τα περιττά κιλά. Έκοψα μαχαίρι τις σαπίλες και κατάφερα όχι μόνο να χάσω σε ένα μήνα εφτά κιλά αλλά να πάρω και μυική μάζα. Και συνεχίζω…

Γιατί το λέω αυτό; Γιατί και σήμερα είναι πρωτομηνιά και αποφάσισα να πάρω ακόμα μία μεγάλη απόφαση: Αποφάσισα να ιδιωτεύσω. Μ@λακία ε; Ναι. Αλλά όπως είπα κουράστηκα. Έφτασα 42 χρονών και από τα 31 μου πλακωνόμαστε σαν τα σκυλιά για τη χρεοκοπία, τη διαφθορά και για τον καθένα που κατά καιρούς ελπίζουμε. Όχι, διάολε. Φτάνει.

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία 11 χρόνια τον περισσότερο καιρό τον πέρασα στο εξωτερικό -φροντίζοντας τη ζωή μου- και μου πήγε καλά. Όμως, συνεχώς είχα έγνοια τι γίνεται στην Ελλάδα. Έχω και γονείς. Τους λείπω και μου λείπουν.

Ήρθε όμως ο κορωνοϊός και, προκειμένου να μπορώ να τους φροντίσω αν χρειαστεί, επέστρεψα χωρίς να έχω ιδέα πότε θα ξαναπάω πίσω στη γυναίκα μου και τη δουλειά μου. Είμαι εδώ περίπου πέντε μήνες, σε καραντίνα φυσικά, και τι να κάνω, χαζεύω στα social media. Τα πάντα λένε εμφύλιος.

Εμφύλιος, φυσικά, για τους λίγους που ακόμα ασχολούνται. Οι υπόλοιποι τηλεορασίτσα, νετφλιξάκι και delivery το βράδυ, να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

Εγώ στα social λοιπόν, να τσακώνομαι για τον #μητσοτακη_καθαρμα, τη #μενδωνη_παραιτησου, τη #κεραμεως_παραιτησου και φυσικά το instant classic #ΝΔ_παιδεραστες.

Όμως, κουράστηκα.

Κουράστηκα να υποστηρίζω μια άρρωστη κατάσταση στα πανεπιστήμια, προκειμένου να μην έρθει μια άλλη, ακόμη χειρότερη.

Κουράστηκα να υποστηρίζω την παραίτηση μιας κακομοίρας κυριούλας με στέκα στο κεφάλι, ξεχνώντας ότι πριν από αυτή υπήρχε μια άλλη που έδιωχνε την κακή ενέργεια με τη μέθοδο Pranic.

Κουράστηκα να βρίζω ναζιστές που βρίσκουν ευκαιρία να ζωγραφίζουν Μπουμπουλίνες στους τοίχους, ενώ όλη η Αθήνα είναι κατεστραμμένη από tags μη ναζιστών και σχεδόν ποτέ κανείς δε διαμαρτύρεται.

Κουράστηκα να χτυπιέμαι, να εξηγώ και να απαιτώ κοινωνική δικαιοσύνη και κράτος δικαίου για τον Κουφοντίνα, ενώ, εδώ και έντεκα χρόνια, το κράτος δικαίου έχει γίνει ιδιοκτησία των δανειστών, της ιδιωτικής ΑΑΔΕ και των επιτρόπων της χώρας.

Πέντε μήνες και κουράστηκα.

Δεν είναι ο χρόνος όμως. Πέντε μήνες δεν είναι πολύς χρόνος.

Και δεν είναι ούτε τα έντεκα χρόνια κρίσης και παράδοσης της χώρας στα funds.

Με κούρασε η διχόνοια.

Διχόνοια για όλα. Και μάλιστα διχόνοια για τη διχόνοια. Χωρίς καμία πρόταση.

Δεν έχουμε όραμα να πάμε μπροστά. Έχουμε στόχο να μην πάει μπροστά ο άλλος.

Και, αντί να φροντίζουμε εμείς (οι σωστοί, μη χέσω), να βρισκόμαστε πάντα πιο μπροστά και πιο έτοιμοι από τους άλλους, δεν κουνάμε ρούπι και ελπίζουμε στις φωνές και την οργή να τους κρατήσουμε και αυτούς στάσιμους. Καμιά φορά τα καταφέρνουμε. Αλλά κερδίζουμε κάτι ουσιαστικό;

Δεν υπάρχει όραμα, αγαπημένε Πιτσιρίκο. Ούτε καν σε προσωπικό επίπεδο. Τι σκατά όραμα είναι αυτό όταν η μόνη σου ντόπα είναι να “ρίξεις φάπες” στον Άδωνη Γεωργιάδη και τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο;

Γι’ αυτό αποφάσισα να ιδιωτεύσω. Δεν υπάρχει κανένα όφελος. Εφόσον η “πολιτικά σκεπτόμενη” μειοψηφία δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά να βρει λύσεις, δεν θέλω να έχω καμία σχέση με όλους αυτούς.

Τώρα, απλά θα περιμένω να περάσει η πανδημία, να επιστρέψω στην γυναίκα μου και να συνεχίσω εκεί τη ζωή μου. Έχουν και εκεί πανδημία αλλά εκεί δεν τσακώνονται για τα πάντα. Διαφωνούν, αλλά όλο και κάποιες λύσεις βρίσκουν. Και, κυρίως, δεν μένουν στάσιμοι. Και ξέρεις γιατί;

Γιατί εκεί είναι πατριώτες.

Αληθινοί. Ούτε ναζί καθάρματα, ούτε “αριστεροί” που το μόνο που έχουν διαβάσει είναι το καταστατικό του κόμματος, κάνα σύνθημα στον τοίχο και τα posts της Ακρίτα στο facebook.

Αγαπούν και σέβονται την πόλη τους, το πεζοδρόμιο τους, το πάρκο τους, τα ντουβάρια τους, τα ζώα τους και τον συμπολίτη τους. Αυτοί θα τα καταφέρουν.

Αν εμείς δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε το ίδιο, ας προσέχαμε. Αρκετά. Ο κορωνοϊός αποδεικνύει καθημερινά ότι η ζωή μπορεί να είναι πολύ μικρή για μερικούς από εμάς.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο.

Καλό καλοκαίρι, αγαπημένε Πιτσιρίκο. 15 περίπου συναπτά έτη, που να πάρ’ ο Διάολος, μόνο εσένα έφτασα να διαβάζω.

Να ‘σαι καλά.

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, σας νιώθω. Έχω αναχωρήσει κι εγώ εδώ και μερικά χρόνια. Αντιμετωπίζω όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, σαν να συμβαίνουν αλλού. Αν τα δεις έτσι, έχουν πολλή πλάκα. Όσο για τα social media, στα social media κυριαρχούν οι κομματικοί στρατοί και οι υπάλληλοι των ολιγαρχών. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ως δουλειά τα social media. Πληρώνονται για αυτό. Πληρώνονται για να γράφουν αυτά που γράφουν. Αυτός είναι ο λόγος που μπαίνεις στα social media, γίνεται χαμός για ένα θέμα, μετά βγαίνεις έξω, συναντάς ανθρώπους και κανείς δεν μιλάει για αυτό. Δεν είναι τα social media η χώρα. Ευτυχώς. Φαντάζεστε να ήταν όλοι τόσο εξαγριωμένοι όσο είναι πολλοί χρήστες των social media όλη μέρα, 365 μέρες τον χρόνο;. Αν το σκεφτείτε λίγο, έχει πολύ γέλιο. Στα social media υπάρχουν άνθρωποι που νομίζεις ότι είναι αναρχικοί και επαναστάτες, και μαθαίνεις πως δουλεύουν σε γραφεία υπουργών και πολιτικών. Εντάξει, είναι να πέφτεις κάτω από τα γέλια. Αγαπητέ φίλε, το τι είναι η Ελλάδα το ξέρουμε. Όπως ξέρουμε και το μέλλον της. Δυο λύσεις υπάρχουν: ή σηκώνεσαι και φεύγεις -αυτό είναι το καλύτερο-, ή βρίσκεις μια όμορφη και ήσυχη γωνιά στην Ελλάδα -έχει πολλές- και κάνεις πράξη το “Λάθε βιώσας” του Επίκουρου. Εύχομαι τα καλύτερα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.