Για την αγάπη
Φίλε μου πιτσιρίκο,
Ένα διάλειμμα, φτάνει πια- και δε φταίνε μόνο τα χρόνια μου! Κουράστηκα να ακούω, γιατί τρίζουν τα οστάρια των αυτιών· κουράστηκα να βλέπω, γιατί ρυτίδιασαν οι κόρες των ματιών- βάλε και τις ζάρες του μετώπου μέσα. Θα έλεγα πως κουράστηκα και να ομιλώ, μα αυτό το αποφεύγω.
Με κούρασαν τα μαύρα νέα για την κοινωνία μας, οι απρόσωποι χρηματοοικονομικοί όροι και οι τρικλοποδιές από την υψηλή πολιτική- εδώ και χρόνια πολλά.
Το απόγευμα διάβαζα στο blog τα λόγια συν-αναγνωστών και συν-τακτών (είχε προηγηθεί ένας κατακλυσμός από όσα με κουράζουν).
Μα για μισό… τι σχέση έχουν όλα αυτά; Πού θέλω να καταλήξω; Μα εκεί ακριβώς που κατέληξα και το απόγευμα …στη γνωστή σε όλους μας και φράση που χρησιμοποιείς συχνά: «την αγάπη μου».
Δεν θέλω να εξαπατήσω όσους και όσες περιμένουν να ακούσουν λόγια για την αγάπη και διευκρινίζω: θα μιλήσω μόνο για τη φράση και για τις σκέψεις που αυτή γεννά. Άντε… μερικές ακόμη διευκρινίσεις κι έπειτα βουτώ στο ζουμί του θέματος.
Για να μην ενοχλήσω τα αυτιά κανενός, υπάρχουν πολλά όμορφα που κρύβει η φράση. Εύκολα θα την έγραφα κι εγώ. Για αυτό δε θα μιλήσω μόνο για την ομορφιά της, μα και για τις ενοχλήσεις που μου προκαλεί (για να γίνει πιο σαφές, σκεφτείτε το κάπως έτσι …έπαινος στυγνός για τη φράση σου, θα ήταν εαυτο-έπαινος).
Από μία ολόκληρη δημοσίευση στο blog διαλέγω τις τρεις τελευταίες λέξεις.
Την αγάπη μου.
Σύντομα και χωρίς πολλά-πολλά (εξηγήσαμε τους λόγους) να γιατί αρέσει η φράση:
Τα παιδιά έχουν κάθε δικαίωμα να μιλάνε για την αγάπη, όπως και όποτε το επιθυμούν· ίσως και εμείς οι στριμμένοι σαραντάρηδες.
Κι αν κάθε άνθρωπος έχει ένα δικαίωμα στην αγάπη, τότε τα παιδιά έχουν δυο και τρία· καλά, το θέμα δεν είναι ζήτημα αριθμητικής.
Και εμείς έχουμε το χρέος να τους ανοίξουμε τους δρόμους για ένα τέτοιο ταξίδι· πρώτα στις κόρες και στους γιους μας, κι αν κρατάμε ακόμη, ε βλέπουμε.
Έρωτας και αγάπη ίσως αρκούν για να κάνουν την ευτυχία προσιτή στον άνθρωπο και τη στιγμιαία του ζωή σχεδόν αιώνια. Αλλά ξε-φεύ-γω. Είπα πως δεν θα μιλήσω για την αγάπη. Κι ποιος είσαι εσύ, λοιπόν, που χρησιμοποιείς αυτή τη φράση με τόση ευκολία; Μα ένας πιτσιρίκος! Τόσο ταιριαστή σε έναν μπόμπιρα η φράση «την αγάπη μου» (τηρουμένων των αναλογιών).
Μάλιστα, τόσο έχει στερέψει ο κόσμος μας από την αγάπη -μη πω και γενικά από το βαθύ συναίσθημα, έστω και κακό-, ώστε μια τέτοια φράση ίσως να αφήνει τη σταγονίτσα της σε όσους διψούν, ίσως να μας θυμίζει όσα πάμε να ξεχάσουμε μέσα στο φρικτό πυρετό την μονότονης ζωής μας, στις σκοτούρες της δουλειάς, στα τρεχάματα σε δημόσιες υπηρεσίες και η λίστα δεν έχει τελειωμό· αυτό πια το ξέρουμε καλά.
Υπάρχουν κι άλλα πολλά ωραία σε αυτή τη φράση, αλλά νομίζω πως είναι η ώρα να προχωρήσω (μακριά από τους εαυτο-επαίνους φίλοι μου!).
Την αγάπη μου.
Μια τέτοια φράση εύκολα παρεξηγείται και για πολλούς λόγους μάλιστα. Ο καθένας κατανοεί την αγάπη με τρόπο διαφορετικό, κι έπειτα πρόκειται για μια πρόταση ελλειπτική (χαχα, τα μαθαίναμε κάποτε κι αυτά). Για παράδειγμα, Σου στέλνω την αγάπη μου; Σου δίνω την αγάπη μου; Ψάχνω την αγάπη μου; Σου στερώ την αγάπη μου; (αστειεύομαι εδώ, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ).
Άλλωστε, τα υψηλά αισθήματα έχουν την πολυτέλεια να μη λέγονται· έχουν τον τρόπο να ποτίζουν ασυνείδητα την ψυχή ημών ιδίων κι λοιπών αγαπημένων.
Βέβαια, είναι μια φράση που δεν λέγεται ενδεχομένως με την πολύ βαθιά της σημασία. Τότε γιατί να χαραμίζεται μία τέτοια λέξη για έναν στόχο ίσως επικοινωνιακό και τυπικό; Για χάρη της συνήθειας σαν να προσβάλλουμε την έννοια της ίδιας της αγάπης, όταν τετριμμένα και πολύ απρόσωπα τη μοιράζουμε στον κόσμο.
Ελπίζω να μην ακούγομαι σαν να ήμουν κανάς εχθρός σου «αγαπημένε» πιτσιρίκο. Δεν κριτικάρω, ούτε δικάζω τη φράση. Και μόνο που με αυτή βρήκαν αφορμή οι παραπάνω σκέψεις… ναι, μόνο για αυτό θα μπορούσε κάποιος να σου πει και ευχαριστώ- αλλά να μην υπερβάλλουμε κιόλας- είπαμε. Να μην ξεχνάμε ακόμη πως όλα τα παραπάνω είναι από μόνα τους μια υπερβολή. Και τι με αυτό; Όλα γύρω μας είναι μία υποταγμένη υπερβολή, δεν είναι; Σιγά τα αυγά λοιπόν.
Και πώς άραγε να κλείσω;
Φίλε πιτσιρίκο, «την αγάπη μου»! Την αγάπη μου σε όλους! Αγάπη, αγάπη και αγάπη! (θεέ μου, με υποκριτή μοιάζω έτσι που μιλώ)
Χ. Μ.Α.
(Αγαπητέ φίλε ή αγαπητή φίλη, όταν μεγαλώνουν οι άνθρωποι αρχίζουν την ανάλυση. Και η πολλή ανάλυση φέρνει παράλυση. Εγώ δεν αναλύω την αγάπη, ούτε τα ένστικτα. Ξέρω καλά πως είμαστε ζώα με ρούχα. Αυτό που μένει από έναν άνθρωπο, όταν δεν υπάρχει πια, είναι η αγάπη. “Ανθ’ ημών η αγάπη” έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης στο “Εκ του πλησίον” που κυκλοφόρησε δυο χρόνια μετά τον θάνατό του. Κάτι θα ήξερε ο ποιητής· οι ποιητές τα ξέρουν όλα, εμείς δεν τους ακούμε. Και τα παιδιά τα ξέρουν όλα. Ούτε τα παιδιά ακούμε. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.