I want to believe

Διάβαζα προχθές, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στον Independent, που αφορούσε ένα καινούργιο τηλεσκόπιο με το οποίο θα μπορούμε να παρατηρήσουμε το σύμπαν σε ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις.

Στο άρθρο αυτό επισημαίνεται πως αυξάνεται η πιθανότητα να ανιχνεύσουμε επιτέλους σημάδια ύπαρξης εξωγήινης ζωής. Το μεγάλο πρόβλημα των επιστημόνων είναι αν πρέπει να επιχειρήσουμε να έρθουμε σε επαφή με τυχόν εξωγήινους πολιτισμούς, γιατί, όπως λένε πολύ σωστά, όλοι ξέρουμε τι έπαθαν οι ιθαγενείς της Αμερικής, της Αφρικής και της Ωκεανίας όταν συνάντησαν τους Ευρωπαίους.

Επισημαίνεται, επίσης, η δυνατότητα ενός δυνητικά επεκτατικού εξωγήινου πολιτισμού να καταστρέψει τη ζωή στον πλανήτη μας, χωρίς να στείλει πολεμικά διαστημόπλοια να μας κάνουν νταντά, αλλά με ένα απλό μήνυμα.

Αυτό μπορεί να αποτελείται από ένα πρόγραμμα-ιό-τεχνητή νοημοσύνη που θα καταλάβει την ψηφιακή υποδομή του πλανήτη μας, ένα φιλοσοφικό-πολιτικό μήνυμα το οποίο θα καταστρέψει εκ των έσω την κοινωνική μας δομή (κάτι σαν τον χριστιανισμό στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία) ή μια ψευδή υπόσχεση θεραπείας του καρκίνου η οποία θα είναι τελικά ένα δηλητήριο ή ασθένεια για το ανθρώπινο είδος.

Σκέφτονται λοιπόν, αν θα πρέπει καν να το διαβάσουν αυτό το μήνυμα -όταν έρθει- και αν αποφασίσουν να το κάνουν με ποιο τρόπο θα είναι κατάλληλα απομονωμένο, ώστε να μην φέρει την καταστροφή. Για παράδειγμα, με περιορισμένη από λίγους ειδικούς πρόσβαση σε μια βάση στη Σελήνη σε υπολογιστές απομονωμένους από το δίκτυο και ανάλογα πρωτόκολλα προστασίας.

Βέβαια, σκέφτομαι εγώ με το απλοϊκό μου μυαλό, αυτοί οι ειδικοί θα είναι της ίδιας εμβέλειας με κάτι άλλους ειδικούς που γνωρίζουν την ύπαρξη των (βιολογικών) ιών εδώ και 130 χρόνια, των κορωνοϊών εδώ και 60 χρόνια, και πάλι θεώρησαν αμφίβολη την συνεισφορά της μάσκας στην προστασία από την διασπορά μιας λοίμωξης του αναπνευστικού.

Οπότε, σε περίπτωση που ανοίξετε την τηλεόραση και δείτε κανένα αστρόπλοιο να υπερίπταται πάνω από κάθε μεγάλη πόλη του κόσμου, αφήστε κατά μέρους το τουφέκι του παππού και τις ηρωικές σκέψεις. Τρέχτε στο κοντινότερο φαρμακείο και αγοράστε βαζελίνη, αλοιφή για τις αιμορροΐδες και παυσίπονα, τοπικά και συστηματικά, γιατί αυτό που ακολουθεί μάλλον θα πονέσει. Πολύ.

“I want to believe” λέει το κλασικό σλόγκαν των ουφάκηδων, των υποστηρικτών της ύπαρξης εξωγήινης ζωής και της ήδη πραγματοποιημένης “πρώτης επαφής” με αυτή. “Η πίστη σώζει” λένε οι οπαδοί των περισσότερων οργανωμένων θρησκειών. “Πιστεύω ότι κανείς δεν γεννιέται κακός, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει”, λένε κάποιοι άλλοι.

Γενικά όλοι σε κάτι πιστεύουν, έχουν τις πεποιθησούλες τους να τους κρατάνε ζεστούς όπως έλεγε και ένας κωμικός, και δεν αρκεί ούτε η ίδια η πραγματικότητα για να διαψεύσει την πίστη τους, όσο δυνατές και να είναι οι καθημερινές σφαλιάρες που μοιράζει δεξιά και αριστερά.

Η προσδοκία πως η πραγματικότητα -οποιοσδήποτε υπάρχει και οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας- θα συμμορφωθεί κάποια στιγμή με την εικόνα που έχουμε εμείς για το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, οδηγεί σε μεγάλες απογοητεύσεις. Αυτή η βαθιά πίστη πως οι ιδέες και οι πεποιθήσεις μας είναι ορθές και ανώτερες των άλλων, οπότε κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα θριαμβεύσουν…

Η πραγματικότητα όμως είναι σαν την κοπέλα που συναντά ο τραγουδιστής των Hold Steady σε ένα κομμάτι (Spices) που μου έχει κολλήσει εδώ και εβδομάδες, “όταν αρχίζει και κινείται είναι σαν τον ωκεανό, και ο ωκεανός είναι βίαιος και απέραντος”. Όποιος έχει δοκιμάσει ή του έχει τύχει να κολυμπήσει αντίθετα σε άνεμο, κύμα και ρεύμα, ξέρει πόσο δύσκολο, εξαντλητικό και ανώφελο είναι. Είναι μάθημα ζωής. Παλεύεις ενάντια στα δύο τρίτα του πλανήτη, δύσκολη πίστα.

Το πρόβλημα είναι να βρεις από πού θα πιαστείς για να μην βυθιστείς, για να μην παρασυρθείς τελείως, μέχρι να δεις αν υπάρχει καμιά στεριά εκεί κοντά για να πας να αράξεις. Ένα μέρος στο οποίο “το ξημέρωμα δεν είναι τέλειο, αλλά είναι αρκετά κοντά για να μετράει”, όπως λέει το προαναφερθέν συγκρότημα σε ένα άλλο του τραγούδι.

Δεν ξέρω αν έχετε σταθεί κάποια στιγμή, για λίγα μόνο λεπτά, και αναλογιστεί τον σουρεαλισμό που ζούμε στην καθημερινότητα. Από όπου και να το πιάσεις το πράγμα, αν προσπαθήσεις να δεις μια λογική και ένα νόημα σε αυτό που συμβαίνει, μπαίνεις σε μια διανοητική σύγχυση που δημιουργεί σχεδόν αναπόφευκτα εκνευρισμό, άγχος και καταθλιπτική διάθεση.

Η άγνοια είναι ευτυχία, μεγαλύτερη αλήθεια δεν έχει ειπωθεί τελικά.

Αν τα πράγματα δεν ήταν τραγικά θα ήταν αστεία. Θυμάμαι να βλέπω την ταινία Idiocracy, που τοποθετείται στο πολύ μακρινό μέλλον και να σκέφτομαι πως δεν είναι καθόλου μακρινό το πράγμα. Απλά, κάποιοι από εμάς είναι αρκετά προνομιούχοι ώστε να η κατάσταση να κάνει δυσάρεστη την καθημερινότητά μας αλλά να μην απειλεί (άμεσα) την επιβίωσή μας.

Πολλοί άλλοι δεν κατανοούν αρκετά τι συμβαίνει γύρω τους, όπως κάποιοι που πανηγυρίζουν με το καινούργιο εργασιακό γιατί πιστεύουν πως θα πληρώνονται υπερωρίες ή θα κάνουν πληρωμένες τρίμηνες διακοπές με τα μαζεμένα ρεπό. Άλλοι νομίζουν πως οι δεκάδες χιλιάδες αστυνομικοί προσλαμβάνονται για να είναι έξω από τα σπίτια τους και να τους φυλάνε από τους εγκληματίες και πως τα όπλα αγοράζονται για να κρατήσουν τους εισβολείς έξω από την πατρίδα.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, καλά τα έλεγε ο χίπης μαραγκός.

Γι’ αυτό, πιαστείτε όσοι μπορείτε από κανένα σανίδι και αφήστε το κύμα να σας παρασύρει σε μια στεριά. Ξαποστάστε, και αν δεν σας αρέσει ή δεν σας αρκεί, φτιάξτε μια σχεδία και εμπρός για την επόμενη. Δεν είναι όλες οι λύσεις για όλα τα προβλήματα οι ίδιες βέβαια, αλλά για εμένα έχει λειτουργήσει μια χαρά, δεν θα πω ψέματα.

Την αγάπη μου από την ερημιά του κόσμου, εδώ που με έφερε η σχεδία μου τελικά. Με το τέλειο ξημέρωμα και το τέλειο ηλιοβασίλεμα.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, η ανθρωπότητα καταστρέφεται και μόνη της, δεν έχει ανάγκη τους εξωγήινους για να το πετύχει αυτό. Βασίλη, είναι τέχνη να αφήνεσαι στη ζωή να σε πάει. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να το κάνουν. Δεν μπορούν αφενός επειδή είναι κολλημένοι και παγιδευμένοι σε ανόητους θεσμούς και συνήθειες, και αφετέρου επειδή κουβαλάνε πάντα μαζί τους το παρελθόν τους. Δεν μπορούν να διανοηθούν πως κάθε μέρα μπορούμε να είμαστε ένας καινούριος άνθρωπος. Και αυτό είναι τόσο ανακουφιστικό. Αλλά αυτό απαιτεί πάνω στη σχεδία να μην πάρεις τίποτα μαζί σου. Άντε, μπορείς να πάρεις κάποιον που αγαπάς. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.