Ο μύθος του Σισύφου
Γεια σου πιτσιρίκο!
Αν θες κάτσε λίγο να σου πω μια ιστορία φανταστική και αν την βρεις ενδιαφέρουσα μοιράσου την.
Ο Σίσυφος ήταν βασιλιάς της Κορίνθου, ο οποίος για πολλές ασέβειες που έδειξε στου θεούς τιμωρήθηκε με τον εξής πρωτότυπη τιμωρία:
Έπρεπε να ανεβάζει ένα βράχο ως την κορυφή ενός βουνού και, αφού έφτανε εκεί, η πέτρα κυλούσε ξανά ως την βάση. Αυτή ήταν η αιώνια τιμωρία του, η αιώνια ανούσια εργασία, κούραση χωρίς αντίκρισμα, χωρίς ωφέλεια.
Ο μύθος ενέπνευσε πολλούς. Για παράδειγμα, αυτοί που έχτιζαν νέους Παρθενώνες στα ξερονήσια εμπνεύστηκαν ένα αντίστοιχο μαρτύριο. Έβαζαν τους κρατούμενους να κάνουν ανούσιες εργασίες, όπως σπάσιμο πέτρας ή μεταφορές βράχων από το ένα σημείο στο άλλο, χωρίς κανέναν σκοπό. Ένα μαρτύριο εφάμιλλο της κλασικής παιδείας των βασανιστών.
Ο μύθος αναβιώνει αυτόν τον καιρό εντελώς συμπτωματικά κάτω από το σπίτι μου.
Ζω στο κέντρο της Αθήνας σε μια γειτονιά που είναι κομμένη στα δυο από τις γραμμές του τρένου.
Πάγιο αίτημα των κατοίκων είναι να υπογειοποιηθεί η γραμμή αυτή που κόβει την γειτονιά στη μέση και μας έχει βάψει με αίμα πολλές φορές. Τα ατυχήματα στις αφύλακτες διαβάσεις είναι συχνά και θανατηφόρα.
Αποφάσισαν λοιπόν τα τέλη του 2018 να υπογειοποιηθεί η γραμμή αυτή σε μεγάλο μέρος μέχρι την αφετηρία. Η απόσταση που πρέπει να υπογειοποιηθεί είναι πάνω από 2 χιλιόμετρα.
Αυτή την σύμβαση την ανέλαβε μια από τις εταιρίες των εθνικών μας εργολάβων. Από αυτές που έχτισαν την ισχυρή Ελλάδα του 2004, αυτή που κατέρρευσε και χρεοκόπησε ούτε 5 χρόνια μετά.
Στο θέμα μας, όμως. Η σύμβαση ήταν για 52 μήνες που σημαίνει ότι τώρα έχουν περάσει 20 μήνες κοντά.
Θα περίμενε κανείς κακοπροαίρετος ότι το έργο θα είναι στη μέση περίπου.
Πληροφορούμαι, όμως, ότι τελικά η πρόοδος του έργου αγγίζει ποσοστιαία το 2,5%.
Πληροφορούμαι, επίσης, ότι η εταιρεία που έκανε τη σύμβαση -και η οποία μειοδότησε στον διαγωνισμό που έγινε- συνειδητοποίησε εκ των υστέρων ότι τα λεφτά που ζήτησε ήταν λίγα, γιατί προέκυψαν θέματα τεχνικής φύσεως που δεν τα είχε προβλέψει.
Οπότε, το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή όλοι εμείς, πρέπει να βάλουμε το χέρι λίγο πιο βαθιά στην τσέπη και να συμπληρώσουμε με κάτι ψιλά ακόμα.
Να, 15 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον για συμπληρωματική σύμβαση που υπογράφηκε για φέτος, είναι μια καλή αρχή.
Στο μεταξύ, όμως, ο εργολάβος στέλνει του εργάτες στο εργοτάξιο πρέπει να κωλυσιεργεί για να εκβιάζει το δημόσιο, μέχρι να ξεζουμίσει λίγο ακόμα ζεστό κρατικό χρήμα.
Όμως, οι εργάτες ξυπνάνε κάθε μέρα, ντύνονται και πηγαίνουν στο εργοτάξιο με μπουλντόζες και τα σχετικά. Οπότε, τι κάνουν; Να κάθονται είναι άσχημη εικόνα, άσε που συνηθίζουν και αυτό είναι επικίνδυνο.
Ο εργολάβος, σαν άλλος Κολόμβος που έκανε το αυγό να σταθεί συμβιβάζοντας τα ασυμβίβαστα, είχε την λύση! Είπε: θα τους βάλω να σκάψουν ένα άνοιγμα, μετά να το γεμίσουν χώμα, μετά να το ξανασκάψουν να το ξαναγεμίσουν, και ούτω καθεξής. Ο Σίσυφος αναθάρρησε στο αιώνιο μαρτύριό του, που θα είχε συμπαραστάτες!
Η φωτογραφία τραβήχτηκε από το μπαλκόνι μου. Είναι μια απόσταση 100 μέτρων που σκάφτηκε αρχικά. Θάφτηκε με χώμα ξανά, στην συνέχεια ξανα-ξεθάφτηκε. Αυτές τις μέρες με συντροφεύουν κάθε πρωί οι μπουλντόζες που σκορπάνε χώμα και το μαζεύουν σε βουναλάκια. Ίσως, όλα αυτά να έχουν κάποιο βαθύτερο μυστικό νόημα που δεν μπορώ να καταλάβω, ίσως έτσι βγουν πιο στέρεες οι σήραγγες, ποιος ξέρει;
Το μόνο που ξέρω -αυτό που λένε κάθε μέρα τα κανάλια εξάλλου- είναι ότι είμαστε μια υπέροχη χώρα, οι εργολάβοι κάνουν αυτά που το δημόσιο δεν μπορεί και με μικρότερο κόστος.
Επίσης, χωρίς την ιδιωτική πρωτοβουλία, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε μια σοβιετικού τύπου μόνιμη καθυστέρηση. Μόνο η ιδιωτική πρωτοβουλία θα μπορούσε να συλλάβει ένα τέτοιο σχέδιο, πάντως, το ομολογώ.
Πολλά φιλιά, πιτσιρίκο, και χαιρετίσματα στου αναγνώστες σου!
Νίκος
Υ.Γ.1 Εξαιρετική πηγή πληροφοριών για όποιον θέλει να διαβάσει για την ιστορία αυτή είναι αυτό το σάιτ. Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικοί που γράφουν όντως για τους δρόμους που περνάμε κάθε μέρα.
Υ.Γ.2 Σκέφτηκα αν έπρεπε να σου στείλω μια φωτό με τις ματωμένες γραμμές μετά από ένα ατύχημα που έγινε τον περασμένο μήνα. Αποφάσισα όχι. Πάντα με θλίβουν αυτοί που πεθαίνουν χωρίς να ξέρω το όνομά τους.
Ήταν μια κυρία μάλλον μεγάλη, έγραψαν μόνο. Άραγε να ήταν μάνα κάποιου; Να είχε παιδιά και εγγόνια; Να την έκλαψαν όπως πρέπει; Είχε όνειρα που δεν πρόλαβε; Πέρασε την γραμμή γεμάτη έγνοιες και δεν κοίταξε; Τι να έγινε το κορμί της που το τσάκισε τόσο βίαια το ψυχρό μέταλλο; Δεν ξέρω…
(Αγαπητέ Νίκο, ο παραλογισμός είναι μόνιμος στην Ελλάδα -και όχι μόνο στην Ελλάδα- και περνιέται για λογικός. Εγώ είμαι πια στη φάση “έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε”. Αυτά δεν θα αλλάξουν ποτέ. Εμείς πρέπει να βρούμε τον τρόπο να σώσουμε τις ψυχές μας και τις ζωές μας μέσα σε αυτό. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.