Το δάσος

Γεια σου, Πιτσιρίκο μου.
Στους πρόποδες του Υμηττού που μεγάλωσα σαν παιδί, υπήρχε ένα πανέμορφο δάσος με πεύκα.

Θυμάμαι σε όλες μας τις σχολικές εκδρομές πηγαίναμε εκεί, καθώς το σχολείο ήταν δίπλα.

Θυμάμαι την διαδρομή, τις μυρωδιές, τα χρώματα, το απέραντο καφέ χαλί από τις πευκοβελόνες και τον ήχο τους καθώς σπάνε, όπως τρέχαμε επάνω τους και παίζαμε μέσα στα δέντρα.

Ειδικά η αυτή μυρωδιά του δάσους το καλοκαίρι ήταν κάτι που ακόμα και τώρα αν κλείσω τα μάτια μου μπορώ να το μυρίσω.

Παρόλο που η μνήμη μου είναι χειρότερη από χρυσόψαρου, όλα αυτά τα θυμάμαι πολύ καλά. Έχουν χαραχτεί στην μνήμη μου. Ακόμα και οι μυρωδιές.

Μεγάλωσα δίπλα από το δάσος, το έβλεπα κάθε μέρα και το επισκεπτόμουν συχνά με τους γονείς μου και τις σχολικές εκδρομές.

Το δάσος στον Υμηττό στον Βύρωνα, Καρέα, Ηλιούπολη και Αργυρούπολη ήταν τόσο πυκνό που, όταν κοίταζες προς τα εκεί, δεν έβλεπες άλλο χρώμα εκτός από πράσινο.

Τουλάχιστον έτσι έχει χαραχθεί στην παιδική μου μνήμη.

Το δάσος αυτό εδώ και χρόνια έχει πλέον καεί ολοσχερώς.

Τρεις μεγάλες πυρκαγιές από το ’90 και μετά το εξαφάνισαν τελείως.

Οι βροχές που ακολούθησαν αφαίρεσαν όλο το χώμα που υπήρχε γιατί πλέον δεν υπάρχουν ρίζες από δέντρα να το συγκρατούν.

Πλέον κάθε φορά που ρίξει έντονη βροχή υπάρχουν πλημμύρες, αφού δεν υπάρχει αρκετό χώμα να συγκρατήσει όλο αυτό τον όγκο του νερού που πέφτει στον Υμηττό.

Τώρα είναι ένα άσχημο γκρι πράγμα και το μόνο χρώμα που έχει μείνει είναι οι 3 ελληνικές σημαίες που έχουν βαφτεί πάνω στα βράχια για να φαίνονται από μακριά…

Έχοντας μεγαλώσει λοιπόν δίπλα από ένα δάσος και έχοντας ζήσει όλη την καταστροφή του και βλέποντας πως έχει καταντήσει, σκεφτόμουν ότι λυπάμαι τα παιδιά που μεγάλωσαν μετά από εμένα και δεν είδαν ποτέ πόσο όμορφο δάσος υπήρχε εκεί. Δεν μπορούν καν να φανταστούν πως ήταν εκεί πέρα.

Δεν μπόρεσαν ποτέ να το μυρίσουν, να το περπατήσουν, να το κατουρήσουν, να ερωτευτούν και να χαμουρευτούν εκεί μέσα.

Ένα καμένο δάσος πέρα από τα περιβαλλοντολογικά προβλήματα που μπορεί να έχει, έχει και άλλες δύο συνέπειες.

Μαυρίζει τις καρδιές αυτών που το έζησαν και το αγάπησαν και δεν θα το ξαναδούν ποτέ.

Απ’ όταν καεί δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να δώσει χαρά και ευτυχία σε αυτούς που δεν το πρόλαβαν πριν εξαφανιστεί.

Ένα δάσος, δεν είναι μόνο ο “πνεύμονας” της Γης, αλλά ένα δάσος είναι και το αντικαταθλιπτικό των ανθρώπων.

Φιλιά πολλά από το καταπράσινο -ακόμα- Βερολίνο.

Δ.

(Φίλε Δημήτρη, τα δάση με πεύκα δεν μου αρέσουν καθόλου. Γιατί ξέρω πως το πεύκο έχει μέσα του την πυρκαγιά. Αλλά επιμένουν οι άνθρωποι στα πεύκα. Και χτίζουν μέσα στα πεύκα αλλά μετά είναι έκπληκτοι που τα πεύκα καίγονται. Δημήτρη, επειδή εσένα σου αρέσουν τα βουνά και τα δάση, βλέπεις πόσο δίκιο έχω που μου αρέσει η θάλασσα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου από την καταπράσινη Ζάκυνθο.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.