Προστατεύοντας τα αγέννητα παιδιά μας, προστατεύουμε τον κόσμο όλο

Πιτσιρίκο (ίσως σε κουράσω λίγο), φίλες και φίλοι (ίσως σας δυσαρεστήσω) πιστεύω, πως στην θεωρία η πλειοψηφία του πληθυσμού, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας και πολιτικής τοποθέτησης θα συμφωνούσε ανενδοίαστα, ότι η κοινωνία μας βιώνει μια εκπληκτική σε μέγεθος και θύματα κρίση, οικονομικού, κοινωνικού, πνευματικού ή/και ηθικού χαρακτήρα.

Στην πράξη όμως αλλάζει το πράγμα. Το να επιχειρεί κανείς να εξηγήσει τον παραλογισμό, στον οποίο ζούμε, και να καταδείξει τα τρωτά σημεία και τις ευθύνες του οικονομικού μοντέλου, που ακολουθείται κατά κόρον στον πλανήτη, την συμβολή των θρησκειών στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, καθώς και την κατάντια, στην οποία έχει περιπέσει το είδος μας, συχνά αποδεικνύεται απέλπιδα προσπάθεια. Σαν μια απόπειρα να περιγράψει κάποιος σε ένα ψάρι της γυάλας τον απέραντο ωκεανό…

 Όπως επισήμανα σε προηγούμενη ανάρτηση, η πολιτική αποτελεί την ύψιστη τέχνη μέσω της οποίας η πολιτεία διαπλάθει «άριστους» πολίτες με στόχο την πραγμάτωση τους μέσα στους κόλπους της. Αυτή η ολοκλήρωση των πολιτών οδηγεί με την σειρά της στην επίτευξη του απώτερου σκοπού ύπαρξης, στην «ευδαιμονία», δηλαδή σε μία αξιόλογη, επιτυχημένη, ευτυχισμένη ζωή, καθώς εξασφαλίζει την καλλιέργεια των πνευματικών και σωματικών δυνατοτήτων τους στο έπακρο.

Η ηθική αποκαλύπτει τον σκοπό μιας άξιας ζωής, που δεν ντροπιάζει τους ανθρώπους, και η πολιτική τέχνη επιφορτίζεται με την ευθύνη να ενθαρρύνει τους πολίτες προς αυτήν την κατεύθυνση, να τους εντρυφεί στον κόσμο του πνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης μέσω της εκπαίδευσης, ακόμα και να τους επαναφέρει στο δρόμο της ανύψωσης και της ολοκλήρωσης με τους νόμους, όταν ξεστρατίζουν. Και αυτό μόνο μέχρι το άτομο να αγγίξει εκείνο το επίπεδο διανοητικής και ηθικής υπεροχής, όπου δεν θα είναι αναγκαία η παρέμβαση καμίας «αρχής», κανένας πειθαναγκασμός ή εξαναγκασμός, αλλά θα «άρχεται» μόνο του, θα είναι ικανό να αυτοεξουσιάζεται.

 Αδιαμφισβήτητα σήμερα απέχουμε παρασάγγας από αυτήν την πολιτεία των άριστων πολιτών, η οποία οφείλει να δημιουργείται για να διασφαλίζει αρχικά το ζην, την επιβίωση, και να εξασφαλίζει επιπλέον το ευ ζην, την ευτυχία. Όσο για την απόλυτη «αναρχία», δεν χρειάζεται να μπούμε καν στον κόπο να επισημάνουμε πόση απόσταση μας χωρίζει. Είμαστε παγιδευμένοι σε έναν φαύλο κύκλο, στον οποίο ατελείς, διεφθαρμένες και πνευματικά αδύναμες πολιτείες παράγουν, κυρίως -και κατ’ ανάγκη- φαύλους πολίτες, οι οποίοι με την σειρά τους στηρίζουν τα υποδεέστερα, ανάξια αυτά συστήματα, σύμφωνα πάντα με το επίπεδο της ηθικής και πνευματικής καλλιέργειας, που διαθέτουν.

Η συντριπτική πλειοψηφία, υποθέτω, του 1% του πληθυσμού τα γης, που ελέγχει το 48% του παγκόσμιου πλούτου, ή του πλουσιότερου 10%, που κατέχει το 85% του συνόλου των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων θα επικροτεί το κατεστημένο, εφόσον τους εξασφαλίζει όλα αυτά τα προνόμια και κέρδη.

Όταν θα σεργιανίζουν στα κρυστάλλινα νερά της Καραϊβικής με τα πολυτελή τους κότερα, μάλλον δεν θα πολυσκοτίζονται με την ανθρωπιστική καταστροφή στην Υεμένη ή το λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική, τι συμβαίνει στο Καζακστάν ή αν θα σταλεί ο Ασάνζ στην Αμερική, εκτός και αν «κρίνουν» ότι επηρεάζονται άμεσα κατά κάποιο τρόπο.

Κάποιοι ωστόσο πεφωτισμένοι εκ των ευκατάστατων σίγουρα θα διαφωνούν με την ασυδοσία του καπιταλισμού και θα οραματίζονται έναν κόσμο καλύτερο, πιο όμορφο, κοινωνικά, πολιτικά ή έστω αισθητικά, για να μην τους βάζουμε και όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Ακόμα και αν ζει κανείς στο ωραιότερο σπίτι του κόσμου, κάποια στιγμή, δεν μπορεί, θα τον «προσβάλει» η ασχήμια και η δυσωδία μερικούς δρόμους πιο κάτω. Για να μην αναφέρουμε το πιο απλό και αυτονόητο, αν καταστραφεί ο πλανήτης, εσύ εκεί με τα τρισ. πού ακριβώς θα πας;

Όμως τι γίνεται με τους υπόλοιπους; Αυτοί τι πιστεύουν; Το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας (9% = 698 εκατ. άνθρωποι σε απόλυτη φτώχεια με λιγότερα από 1,66 ευρώ την ημέρα, 25% = 1.8 δισ. άνθρωποι με λιγότερα από 2,80 ευρώ/ημέρα και 42% = 3.3 δισ. άνθρωποι με λιγότερα από 4,82 ευρώ/ημέρα Source: Development Initiatives based on World Bank PovcalNet & IMF World Economic Outlook) αδυνατώντας να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες διατροφής, ένδυσης, στέγασης, εκπαίδευσης ή/και περίθαλψης, οπότε δεν χρειάζεται να ερωτηθεί, αν του αρέσει το οικονομικό μοντέλο, που στέλνει ένα παιδί κάθε 10 δευτερόλεπτα στον τάφο από την πείνα, αν και εφόσον βέβαια έχει επίγνωση της κατάστασής του.

Από το υπόλοιπο 48% πολλοί, μάλλον οι περισσότεροι, δυστυχώς και ενάντια σε κάθε λογική, καθαρόαιμα προϊόντα της αχρείας κοινωνίας, που τους γέννησε και τους γαλούχησε, συμφωνούν και στηρίζουν συνειδητά ή όχι το οικονομικό σύστημα, που τους καταδυναστεύει, ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά τους. Ανθρωπάκια περιορισμένων ικανοτήτων, άκρως ανελεύθερα, λίγο κουτοπόνηρα, κάπως κουτσοβολεμένα στην θλιβερή ζωούλα τους, στο μικρό σπιτάκι τους, με το αυτοκινητάκι τους, το τάμπλετ και το νέτφλιξ έρχονται στον κόσμο αυτό και φεύγουν χωρίς να προσφέρουν τίποτε εποικοδομητικό, πέρα από τις ολέθριες επιπτώσεις των δουλικών επιλογών τους.

Και αυτό όταν οι ανισότητες συνεχώς διευρύνονται, αφού η αναλογία εισοδήματος του πλουσιότερου 20% προς το φτωχότερο 20% είναι σήμερα 74 προς 1, έναντι 30 προς 1 το 1960.

Μου κάνει κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, μια σύνθετη ψυχολογική κατάσταση κατά την οποία το θύμα αναπτύσσει ισχυρούς δεσμούς με τον θύτη του, ο οποίος τον παρενοχλεί, απειλεί, κακοποιεί και εκφοβίζει, στα πλαίσια πολύπλοκων μηχανισμών άμυνας του Εγώ ή τις τάσεις μαζoχισμού, όπου οι επιλογές του ατόμου έχουν καταστροφικές και αυτοηττώμενες συνέπειες, μια άκρως αντιφατική συμπεριφορά, κατά την οποία το άτομο φαίνεται να είναι εχθρός του εαυτού του. 

Παράλληλα, όμως, υπάρχουν και μερικοί, που διαβλέπουν τα προβλήματα του συστήματος και τις μοιραίες συνέπειες για τον άνθρωπο και τον πλανήτη εν γένει. Εύλογα προκύπτει λοιπόν το ερώτημα, τι μπορούν αυτοί να κάνουν
. 
Να συνεχίσουν να ψηφίζουν τους ίδιους ή τους φαινομενικά διαφορετικούς, περιμένοντας για κάποιο παράλογο λόγο αλλιώτικο αποτέλεσμα; Αυτό θα ήταν επιεικώς αφελές έως παντελώς ηλίθιο. Μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να βοηθηθούν προσφέροντας μια φανουρόπιτα στον ανύπαρκτο θεό τους, (κατασκεύασμα εξολοκλήρου ανθρώπινο στις απαρχές της ύπαρξης του στην προσπάθεια να εξηγήσει και να τιθασεύσει το περιβάλλον γύρω του με τις ανύπαρκτες ή ελλιπέστατες γνώσεις του), παρά από τους ίδιους τους ανθρώπους, που τους κατάντησαν σε αυτά τα χάλια.

Άλλωστε, όταν διακρίνουμε τέτοια κάψα για εξουσία, όταν σκίζονται τόσοι πολλοί να αναλάβουν τόσο σοβαρή ευθύνη, την διακυβέρνηση ενός κράτους, αν μη τι άλλο θα έπρεπε να μας δημιουργεί υποψίες, είτε για το τι είδους ψυχική/σωματική αναπηρία κουβαλάνε (π.χ. μεγαλομανία, μικροφαλλία), είτε για το τι αναμένουν να προσκομίσουν κατά την διάρκεια της θητείας τους. Αλλιώς, δεν εξηγείται. Να γιατί ο Πλάτωνας επέμενε, πως τα δεινά των ανθρώπων δεν θα τελειώσουν, εκτός και αν οι φιλόσοφοι γίνουν βασιλιάδες ή οι βασιλιάδες φιλόσοφοι. Κάτι θα ήξερε και αυτός… (συγκρίνετε στο μυαλό σας τον βασιλιά-φιλόσοφο που οραματιζόταν ο Πλάτωνας -αν δεν έχετε διαβάσει την «Πολιτεία» μην το αναβάλλετε λεπτό- με υποκείμενα σαν τον Μητσοτάκη ή τον Άδωνη, τον Τραμπ ή τον Μακρόν, τον Τζόνσον κτλ. Τα σχόλια περιττεύουν.)

Να ψηφίσουν εκείνους που πρεσβεύουν τα αντίθετα περιμένοντας κάτι διαφορετικό και καλύτερο, ενδεχομένως θα ήταν μια λύση, ωστόσο οι «εκκαθαρίσεις» δεκαετιών και η συστηματική προπαγάνδα έχουν αποφέρει τα μάλα (εξάλλου οι καπιταλιστές εφεύραν το μάρκετινγκ, μην τους υποτιμάμε).

Έτσι ούτε εμπιστοσύνη υπάρχει, πως οι άλλοι θα αποδειχθούν πιο αξιόπιστοι, ούτε πως η θεωρία της κοινοκτημοσύνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι εφικτή, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Άλλωστε, η εφαρμογή του κομμουνισμού στις περισσότερες περιπτώσεις (εξαίρεση σίγουρα η Κούβα με έναν λαό που ακόμα χαμογελάει, πέρα από κάθε προσδοκία, αν αναλογιστεί κανείς την μέγγενη του οικονομικού – εμπορικού αποκλεισμού του από τις ΗΠΑ, ακόμα ίσως και η Γιουγκοσλαβία, γι’ αυτό και το πλήρωσε τόσο ακριβά) υπήρξε εμετική, μια δικτατορία με άλλο όνομα. (Προσωπικά πολύ θα το ήθελα να γινόντουσαν κυβέρνηση στην Ελλάδα, έτσι για το γαμώτο μετά τα βασανιστήρια /εξορίες / εκτελέσεις που έχουν υποστεί, γιατί πολλοί θυσιάστηκαν για ιδανικά όπως η ελευθερία και η δικαιοσύνη, μην το ξεχνάμε και μην τα ισοπεδώνουμε όλα, γιατί είναι οι μόνοι που δεσμεύονται να υπηρετήσουν τους πολίτες, ως οφείλουν, έτσι για να δούμε πόσα απίδια έχει ο σάκος, όταν θα πρέπει να κάνουν πράξη τα λόγια, για να τους μπουν, στους καθεστωτικούς εννοώ, στο μάτι -τα εγκεφαλικά θα έπεφταν βροχή μέχρι τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και τις ΗΠΑ- έτσι για να γίνει κάτι έξω από τα συνηθισμένα, έτσι γιατί ο Έλληνας έχει επανειλημμένα αποδείξει στην ιστορία του, πως δεν αντέχει στο ζυγό και καιρός είναι να επιδείξει το άκαμπτο φρόνημά του για άλλη μία φορά κτλ.)

Να μην ψηφίσει τίποτα και κανέναν ή/και να πάρει τα βουνά, κάτι που έχει δοκιμαστεί παντού στον κόσμο με ολέθριες συνέπειες, αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. (Στην Ελλάδα στις τελευταίες εκλογές, είχαμε αποχή 42% – ήμουνα και εγώ μία από αυτούς- και ποια η κατάληξη; Να μας κατσικωθεί η ΝΔ με αυτοδύναμη κυβέρνηση! Τρελή επιτυχία!!! Να το ξανακάνουμε…) Γιατί οι φίλοι μας, οι καπιταλιστές, δεν σταματάνε ποτέ, ούτε δείχνουν επιείκεια σε κανέναν επειδή εφησύχασε… τουναντίον θεριεύουν περισσότερο.

Τι άλλο; Να συσπειρωθεί ο κόσμος όλος ενάντια στους εγκληματίες υπερκαπιταλιστές και στα βδελυρά τσιράκια τους, θα ήταν μια επίσης καλή λύση, αλλά για να αναπτυχθεί η συλλογική συνείδηση σε τέτοιο βαθμό, προϋποθέτει είτε πολύ ανώτερο πνευματικό υπόβαθρο από αυτό, που διαθέτουμε σήμερα, οπότε τζίφος, ή πολύ μεγαλύτερη εξαθλίωση και ανέχεια, ώστε να αναγκαστεί η μάζα να αναλάβει δράση, εφόσων η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο.

Προφανώς ούτε κάτι τέτοιο υφίσταται, δεν έχουν πονέσει ακόμα επαρκώς τα παλικάρια… Άλλωστε, ποιος μπορεί να κατηγορήσει αποκλειστικά και μόνο τα όρνεα του καπιταλισμού, όταν μας βλέπουν πεσμένους στα τέσσερα με τα βρακιά κατεβασμένα;

Εδώ έχω και μια μικρή απορία. Στις κατώτερες τάξεις δεν διαδάσκεται η αξία της ελευθερίας για το άτομο και την ευδοκίμησή του, ενώ δεν διδάσκονται πάντα και αρκούντως ιστορία, ώστε να μάθουν από προγενέστερους παθόντες, πώς να αποτινάξουν τις βδέλλες και να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους. (Παράδειγμα: προσφάτως διαβάζοντας την ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έμαθα το εξής εκπληκτικό. Το 494 π.μ.-προ μάστιγας του χριστιανισμού- οι πληβείοι είχαν περιέλθει σε απελπιστική κατάσταση μετά τους εξαντλητικούς πολέμους, όπου η Ρώμη απώλεσε, όσα είχε αποκτήσει την εποχή της μοναρχίας. Πολλοί είχαν χάσει την γη και το σπίτι τους, όταν έπεσαν στα χέρια των εχθρών και όλοι είχαν πνιγεί στα χρέη, για να συντηρήσουν την οικογένειά τους ενόσω πολεμούσαν, καθώς δεν είχε θεσμοθετηθεί μισθός για τους στρατιώτες ακόμα. Τα χρέη όμως τότε σήμαιναν κάτι διαφορετικό, γιατί όποιος δεν πλήρωνε, γινόταν αυτομάτως σκλάβος του πιστωτή, που μπορούσε να τον φυλακίσει, να τον πουλήσει ή να τον σκοτώσει. Στις συνελεύσεις της Συγκλήτου, που απαρτιζόταν από την αριστοκρατία του αίματος και των πορτοφολιών, η φωνή τους δεν έφτανε. Βγήκαν λοιπόν στους δρόμους και ζητούσαν παραγραφή χρεών, αναδιανομή της γης και το δικαίωμα να εκλέγουν δικούς τους εκπροσώπους. Η Σύγκλητος φυσικά κώφευε. Τότε ο λαός σταύρωσε τα χέρια, αποσύρθηκε έξω από την Ρώμη και δήλωσε πως δεν επρόκειτο να ξανασκάψει την γη, ούτε να δουλέψει στις βιοτεχνίες και το σπουδαιότερο, ούτε να ξαναπάει στον πόλεμο. Αυτό το τελευταίο ειδικά πόνεσε ιδιαίτερα τους ευγενείς, γιατί νέες βαρβαρικές φυλές ζύγωναν απειλητικά. Η Σύγκλητος έστελνε πρεσβείες επί πρεσβειών στον λαό να τον πείσει να επιστρέψει και να πολεμήσει, αλλά εκείνοι παρέμεναν ατάραχοι. Αν δεν ικανοποιούσαν τα αιτήματά τους, θα έμεναν εκεί και ας ερχόντουσαν όλοι οι βάρβαροι του κόσμου! Η σύγκλητος, όπως μαντεύετε, ενέδωσε! Τι πιο απλό και ανώδυνο, αναίμακτο και ειρηνικό;) Καλά ως εδώ. Οι ανώτερες τάξεις όμως με τις ακριβότατες σπουδές σε περισπούδαστα εκπαιδευτικά ιδρύματα ακόμα δεν έχουν καταλάβει, ότι αν η μάζα στριμωχτεί πολύ θα αντιδράσει και μάλιστα βίαια; Δεν έχουν διδαχτεί τίποτα από το ευτυχές τέλος των Λουδοβίκων και των Τσάρων; Εκτός και αν νομίζουν, πως υπάρχουν ακόμα περιθώρια…]

Οπότε τι μένει, μέχρι να καταφέρουμε να αντικαταστήσουμε το καπιταλιστικό σύστημα με κάτι καλύτερο και για όσο καιρό ακόμα η συνεργασία των λαών φαντάζει ανεπίτευκτη; Τι μπορεί να κάνει κάποιος από μόνος του; Λοιπόν μία λύση διαβλέπω εγώ. Να σταματήσει να αναπαράγεται. Καλά ακούσατε. Να σταματήσουμε να φέρνουμε στον κόσμο παιδιά, να σταματήσουμε να προσφέρουμε νέο αίμα στο αιμοδιψές σύστημα, που μας κυβερνάει με ή χωρίς την συγκατάθεσή μας. Έτσι και αλλιώς:

Α. Μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων δεν «δύναται» πνευματικά ή/και οικονομικά να κάνει και να αναθρέψει παιδιά. (Καμία σχέση με ευγονική, μην μπερδεύεστε). Είτε είναι κατώτεροι πνευματικά ή/και ηθικά, ώστε να αναλάβουν το δυσκολότατο έργο, την μεγαλύτερη ευθύνη, να μεγαλώσουν τους μελλοντικούς πολίτες του κόσμου, με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται η παραγωγή φαύλων, ατελών ατόμων, είτε/ και δεν έχουν τους οικονομικούς πόρους να στηρίξουν επαρκώς αυτό το έργο. Η σωστή ανατροφή των νέων δεν περιορίζεται, όπως πολλοί υποστηρίζουν, για να δικαιολογήσουν την άκρως εγωιστική επιλογή τους να τεκνοποιήσουν, στην προσφορά της αγάπης και μόνο. Χρειάζονται πνευματικά προσόντα, ώστε να γαλουχήσουν και να οδηγήσουν τους νέους στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας τους και χρειάζονται χρήματα για να πληρώσουν στην κοινωνία, που ζούμε, για τα απαραίτητα εφόδια που έχουν ανάγκη τα παιδιά, πνευματικά, υλικά, καλλιτεχνικά κτλ. Γιατί ναι, ένα όμορφο, σπιτικό περιβάλλον είναι άκρως αναγκαίο για την ψυχική υγεία και ευημερία των γονιών και των παιδιών, και όχι να ζούνε σε τρώγλες ή 5 άνθρωποι σε 2 δωμάτια, και το θέατρο, η μουσική, η λογοτεχνία και διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις είναι απαραίτητες στην διαπαιδαγώγηση των νέων, οι διακοπές και τα ταξίδια, ώστε να περάσει η οικογένεια πολύτιμο χρόνο μαζί έξω από την καθημερινότητα και να έρθει σε επαφή με άλλες κουλτούρες, ο ελεύθερος ποιοτικός χρόνος για τα μέλη της οικογένειας, κάτι που είναι αδύνατο, αν οι γονείς εργάζονται εξαντλητικά ωράρια, και γενικά ποιότητα στην διαβίωση και στην εκπαίδευση, που δεν γίνεται με εξευτελιστικούς μισθούς. Δικαίως αναρωτιέμαι, γιατί φέρνουν παιδιά στον κόσμο; Για το καλό των παιδιών σίγουρα όχι, αφού τους προσφέρουν μια ζωή μέσα στην στέρηση και στα προβλήματα, στο άγχος και στην γκρίνια. Και το μόνο τελικά που καταφέρνουν είναι να παράγουν τους μελλοντικούς δούλους του συστήματος, που αποδεδειγμένα σπάνια θα καταφέρουν να ξεφύγουν από το προδιαγεγραμμένο ζοφερό μέλλον τους. Χωρίς μόρφωση, κοινωνική επιφάνεια, διασυνδέσεις και οικονομικούς πόρους τα περισσότερα παιδιά θα καταλήξουν απλά υπηρέτες, να παρακαλάνε για το μεροκάματο.

Β. Επιπλέον ακόμα και αυτή η αγάπη, που συχνά προβάλλεται ως επιχείρημα, δεν με πείθει. Πού είναι η αγάπη σε μια εκ των πραγμάτων δυστυχισμένη, ελλιπή ζωή; (Αυτό βέβαια ισχύει και για γονείς, που προέρχονται από τις ανώτερες οικονομικά τάξεις. Πλούσιος δεν σημαίνει καλός γονιός.) Αγαπώ το παιδί μου σημαίνει, ή θα έπρεπε να σημαίνει, πως επιδιώκω το καλύτερο για αυτό, βιώνω το πιο ευγενές συναίσθημα και θέτω μια απροστάτευτη ύπαρξη στην φροντίδα μου, του προσφέρω ανιδιοτελώς και άνευ όρων την αμέριστη στοργή μου καλλιεργώντας συναισθήματα ασφάλειας, σιγουριάς και θαλπωρής, για την σωστή ανάπτυξη και την ολοκλήρωση της νέας αυτής ύπαρξης. Και σίγουρα δεν υπάρχει χώρος για την νοοτροπία «σε έκανα για να με κοιτάξεις όταν γεράσω» ή «σε γέννησα, άρα μου ανήκεις». Για να μην αναφέρουμε τα αυτονόητα και άκρως ντροπιαστικά, παιδιά που κακοποιούνται σωματικά και ψυχικά από ακατάλληλους γονείς, γονείς που είχαν κακοποιηθεί και οι ίδιοι, γονείς με εθισμούς που τα παραμελούν, γονείς χωρίς δουλειά που ξεσπάνε πάνω τους, γονείς που τα βγάζουν με δυσκολία και είναι ανεπαρκείς, γονείς που τσακώνονται δημιουργώντας τοξικό περιβάλλον και πολύ συχνά καταλήγουν σε διαζύγιο γκρεμίζοντας τον παιδικό τους κόσμο, παιδιά που βγαίνουν στην αγορά εργασίας, που εκπορνεύονται, που πουλιούνται, που πετιούνται στα σκουπίδια, που δολοφονούνται. Ή ακόμα χειρότερα παιδιά που βιώνουν ανθρωπιστικές καταστροφές, γενοκτονίες, πολέμους. Για ποια αγάπη μιλάμε τότε;;; Τρανταχτό παράδειγμα των ημερών μας, για να καταλάβουν τι εννοώ και οι πιο δυσκολόπιστοι, η Ουκρανία. Από το 2014, για να μην αναφερθώ παλαιότερα, η κατάσταση είναι έκρυθμη, με πραξικοπήματα και αναβίωση φασιστικών ταγμάτων, όπου εμπλέκονται όλοι μηδενός εξαιρουμένου με 4 τουλάχιστον κοκόρια, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε. και Ρωσία (συν όλους τους παρατρεχάμενούς τους και μη στο παρασκήνιο) τσακώνονται σε ξένο αχυρώνα για ζώνες επιρροών, εμπόριο ενέργειας και άλλες τέτοιες γελοιότητες θυσιάζοντας χιλιάδες ζωές ανθρώπων, αφού τους έχουν πρώτα πείσει, πως πεθαίνουν για την δημοκρατία, την ελευθερία και άλλες τέτοιες μεγαλόσχημες έννοιες. Και οι νέοι Ουκρανοί τι κάνουν τα τελευταία 8 χρόνια; Γεννοβολούν χωρίς δεύτερη σκέψη, λες και είναι όλα λυμένα. Φέρνουν παιδιά σε αυτό το αποτρόπαιο χάλι για να γίνουν προσφυγόπουλα, χωρίς παρόν και χωρίς μέλλον! Για το όφελος των παιδιών τους, μήπως;

Και μην πει κανείς, πως το δικαίωμα στην αναπαραγωγή είναι αναφαίρετο, γιατί θα αντιτείνω τα δικαιώματα των παιδιών των ίδιων στην πιο ευάλωτη περίοδο της ζωής τους.
(1 δισ. παιδιά ηλικίας 2-17 έχουν υποστεί σωματική, σεξoυαλική ή συναισθηματική βία ή παραμέληση τον περασμένο χρόνο – Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, 1 στα 3 παιδιά υποσιτίζεται, 1 στα 2 παιδιά < 5 ετών υποφέρει από κρυφή πείνα, δηλαδή ανεπάρκεια στη λήψη βιταμινών και θρεπτικών συστατικών, 1 στα 5 κορίτσια παντρεύεται πριν τα 18, 152.000.000 είναι θύματα παιδικής εργασίας, 262.000.000 είναι εκτός σχολείου - ΟΗΕ). Και εφόσoν είναι γενικά παραδεκτό, ότι τα δικαιώματα κάποιου σταματάνε εκεί που αρχίζουν να καταπατώνται τα δικαιώματα κάποιου άλλου, τότε τα ‘θέλω’ των ανθρώπων, που επιθυμούν να γίνουν γονείς χωρίς τα απαραίτητα εφόδια και ενάντια σε κάθε λογική, προσκρούουν στα μελλοντικά καταπατημένα δικαιώματα των παιδιών τους. Μα δεν τα λυπούνται καθόλου; Γ. Η αποχή από την αναπαραγωγή έχει μεγάλο όφελος και για τους ίδιους τους επίδοξους γονείς. Αφενός κερδίζουν περισσότερο χρόνο να ασχοληθούν με την βελτίωση και πραγμάτωση του εαυτού τους, επιτακτική ανάγκη της κοινωνίας μας, που παραπαίει στην παρακμή και στην εξαθλίωση, αφετέρου δεν εξανεμίζουν τα ήδη πενιχρά εισοδήματά τους, προσθέτοντας επιπλέον στόματα να ταΐσουν. Αυτό έχει και ένα επιπρόσθετο πλεονέκτημα, την δημιουργία όσο το δυνατόν λιγότερων προβλημάτων και επιπλοκών στις μεταξύ τους σχέσεις, που προκύπτουν από την παρουσία παιδιών με ό,τι συνεπάγεται αυτό στην αύξηση αναγκών της οικογένειας, κάτι που πιθανόν να οδηγήσει και στην μείωση των διαζυγίων. Και μην επικαλεστεί κανείς τα τετριμμένα για την διαιώνιση του είδους (πλησιάζουμε τα 8 δις, μια χαρά έχουμε διαιωνιστεί, μη χάσει η Βενετιά βελόνι!) ή ακόμα χειρότερα πως τα παιδιά είναι το νόημα της ζωής. Μετά από 300.000 χρόνια παρουσίας του Homo Sapiens δεν μπορώ να δεχτώ, ότι δεν βρίσκουμε κάτι πιο αξιόλογο, πιο ενδιαφέρον από το να αλλάζουμε πάνες! Δεν αποτελεί δα και κανένα κατόρθωμα, όταν ακόμα και οι απλούστεροι μονοκύτταροι οργανισμοί καταφέρνουν και πολλαπλασιάζονται… Κοινώς, παιδιά μπορεί να κάνει και η κουτσή Μαρία. Το ζητούμενο είναι, πώς τα αναθρέφει κανείς, τι μπορεί να προσφέρει, πόσο μπορεί να τα προφυλάξει, τι μέλλον τους υπόσχεται. Αξίζει; Δ. Με το να μην αναπαραγόμαστε έτσι απερίσκεπτα, «χτυπάμε» το σύστημα εκ των έσω. Μειώνουμε τον πληθυσμό, με αποτέλεσμα να υπάρχουν λιγότεροι διαθέσιμοι πολίτες για τις θέσεις εργασίας, πράγμα το οποίο τους καθιστά αυτομάτως λιγότερο αναλώσιμους. Σήμερα ακριβώς εκεί ποντάρουν οι εργοδότες. Με τόση ανέχεια στον κόσμο υποκύπτουν οι περισσότεροι στις ορέξεις των αφεντικών, αλλά και κάποιος να αντισταθεί, σκασίλα τους μεγάλη, υπάρχουν εκατομμύρια εκεί έξω που παρακαλάνε… Αν όμως ο αριθμός των εργατών είναι πεπερασμένος; Αυτό ενδεχομένως να έβαζε φρένο στην ασυδοσία των εργοδοτών. Επιπροσθέτως, αφήνοντας τους πιο οικονομικά εύρωστους να τεκνοποιούν, καταπολεμάμε την φτώχια. Οι φτωχοποιημένοι λαοί θα πάψουν να γεννούν τους μελλοντικούς φτωχούς και έτσι ο πλούτος θα καταμερίζεται πιο επαρκώς στις μελλοντικές γενιές, εξασφαλίζοντας ευημερία για περισσότερους. Κοινώς, αν δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, μην διογκώνεις το πρόβλημα και μην το κληροδοτείς στην επόμενη γενιά, για το καλό όλων. Ε. Τέλος, η μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού θα βοηθήσει και το περιβάλλον, καθώς θα μειωθούν οι ανάγκες για φυσικούς πόρους, που χρειάζεται η ανθρωπότητα, ακόμα και με το επονείδιστο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί η πολλά υποσχόμενη «πράσινη ανάπτυξη» είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες, οπότε μην αναμένετε σωτηρία από εκεί. (σύντομο παράδειγμα: γίνεται ντόρος μεγάλος για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία ως επί το πλείστον βασίζονται στο λίθιο για την κατασκευή των μπαταριών τους, το οποίο με τη σειρά του ΔΕΝ φυτρώνει στα δέντρα. Συγκεκριμένα το λίθιο είναι ορυκτό και η εξόρυξη του κάθε άλλο παρά φιλική στο περιβάλλον είναι, αφού απαιτούνται 2.100 τόνοι νερού για την εξόρυξη 1 τόνου λιθίου. Επιπλέον τα αποθέματα λιθίου είναι πολύ περιορισμένα, τόσο που ακόμα και αν τα χρησιμοποιούσαμε όλα, θα εξοπλίζαμε με ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα ίσα ίσα τον πληθυσμό της Μεγάλης Βρετανίας! Συν ότι τα περισσότερα κοιτάσματα βρίσκονται στην Αργεντινή, στην Βολιβία και στην Χιλή και η εξόρυξή τους συνεπάγεται μεγάλη περιβαλλοντική υποβάθμιση και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και μην ξεχνάμε ότι η ζωή αυτών των μπαταριών φτάνει δεν φτάνει τα 160.000 χλμ. χωρίς εγγύηση όμως από τις εταιρείες. Πέρσι στο Αμβούργο φίλος μου έστειλε για ανταλλακτικά την BMW i3 μόλις 3 ετών, γιατί η μπαταρία είχε πέσει κάτω από το 75% απόδοσης και η ίδια η BMW αρνήθηκε να το ανταλλάξει με άλλο μοντέλο! Οπότε μετά έχεις ένα άχρηστο όχημα, που κατασπαταλήθηκαν έτσι και αλλιώς πολλές πρώτες ύλες για την παραγωγή του, μπαταρία νέα δεν μπορείς να αγοράσεις αφού κοστίζει κοντά στα 20.000 ευρώ και κανένας δεν θα το αγοράσει μεταχειρισμένο! Ένα αυτοκίνητο λοιπόν diesel με ζωή κοντά στα 30 χρόνια δεν φαντάζει τώρα και τόσο άσχημο… ε;) Αν είμαστε όμως λιγότεροι; Λιγότεροι άνθρωποι = λιγότερες ανάγκες = λιγότεροι πόροι. Απλά. Εν κατακλείδι, είμαστε ακόμα στο στάδιο της βαρβαρότητας, σαν καρκινικά κύτταρα, που πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα καταστρέφοντας τελικά τον ξενιστή τους, την γη. Τι και αν γεννήθηκε ένας Αριστοτέλης ή ένας Σοφοκλής, ένας Σπάρτακος ή ένας Τσε, τι και αν υπήρξε ένας Ντα Βίντσι, ένας Μποτιτσέλι ή ένας Μότσαρτ, ένας Τέσλα ή ένας Αινστάιν, μία Υπατία ή μία Ρόζα, τι και αν χτίσαμε μια Ακρόπολη ή φιλοτεχνήσαμε μια φτερωτή Νίκη; Όλοι αυτοί υπήρξαν φωτεινές εξαιρέσεις στην ανθρώπινη κτηνωδία, σαν διάττοντες αστέρες, που για λίγα δευτερόλεπτα φώτισαν την ύπαρξή μας στο σκοτεινό στερέωμα της ανθρώπινης βλακείας και βαναυσότητας. Την επόμενη φορά, που νιώθετε πολιτισμένοι, σκεφτείτε πως στην χειρότερη ανθρωπιστική καταστροφή στον κόσμο αυτήν την στιγμή στην Υεμένη 1 παιδί κάθε 9 λεπτά κείτεται νεκρό, θυμηθείτε τον Αμερικανό στρατιώτη που βίασε στην αμερικανική βάση της Οκινάουα στην Ιαπωνία εννέα μηνών βρέφος, το οποίο εξέπνευσε λίγη ώρα μετά, φέρτε στο μυαλό σας τις γυναίκες στις μουσουλμανικές χώρες που κατακρεουργούνται στα γεννητικά τους όργαvα χωρίς αναισθησία και πολλές πεθαίνουν από ακατάσχετη αιμορραγία ή μόλυνση, ώστε να παραμείνουν αμόλυντες μέχρι το γάμο, αναλογιστείτε τους πολέμους ισχύος που εκτυλίσσονται παντού και πάντα και πολλά άλλα αμέτρητα παραδείγματα βιαιότητας από άνθρωπο σε άνθρωπο και σε κάθε ζωντανό οργανισμό, για να καταρριφθούν οι όποιες ψευδαισθήσεις ακόμα κουβαλάτε. Αρκετά φιλοσοφήσαμε όμως και κατά πάσα πιθανότητα εις απόλυτη μάτην. Ας κλείσουμε λοιπόν αυτό το λογύδριο πιο αισιόδοξα. Σαν είδος υπάρχουμε κάπου 7 εκατομμύρια χρόνια από τότε που τα Ανθρώπινα διαχωρίστηκαν από την εξελικτική πορεία των χιμπατζήδων, ενώ η εμφάνιση του γένους Homo συνέβη περί τα 2,5 εκ. χρόνια πριν. Χρειάστηκαν όμως πολλά εκατομμύρια χρόνια ακόμα μέχρι να φτάσουμε στο σημερινό εξελικτικό στάδιο, αυτό που αποκαλούμε Home Sapiens Sapiens (περίπου 300.000 πριν κάπου στην Αφρική) με μεγαλύτερο εγκέφαλο 1350 cm3 και ότι αυτό συνεπαγόταν. Ωστόσο μέχρι και περίπου 10.000 πριν οι άνθρωποι ζούσαν ως τροφοσυλλέκτες και κυνηγοί σε απλούστερες μορφές κοινωνίας και μόλις πριν 6.000 χρόνια καταφέραμε να δημιουργήσαμε τις πρώτες πόλεις στην Μεσοποταμία και σιγά σιγά να αρχίσουμε να αυτοαποκαλούμαστε «πολιτισμένοι». Αν τώρα παραλληλίσουμε αυτά τα στάδια με την διάρκεια ζωής ενός σύγχρονου ανθρώπου (μέσο όρο ζωής τα 80 έτη) για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτά τα μεγέθη, θα δούμε αναλογικά, ότι αν το είδος μας υπάρχει 80 χρόνια, τότε μόλις πριν 29 χρόνια εμφανίστηκε το γένος μας Homo, πριν 3,4 χρόνια φτάσαμε στο εξελικτικό στάδιο του Homo Sapiens και μόλις και μετά βίας εδώ και 25 μέρες ζούμε σαν πολιτισμένα όντα, ότι και αν αυτό σημαίνει στο μυαλό μας. Οπότε, τι απαιτήσεις μπορούμε να έχουμε στην πραγματικότητα από ένα νεογέννητο 25 ημερών; Ούτε καν έχουμε σαραντίσει στην εξελικτική μας πορεία με στόχο να γίνουμε αληθινά πολιτισμένοι με κριτική σκέψη και ήθος, σύμφωνα με το οποίο θα επιδεικνύουμε αυτοσεβασμό και σεβασμό για όλα τα υπόλοιπα γύρω μας. Άρα, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας, μην απελπιζόμαστε. Αν βέβαια αποφύγουμε την αυτοκαταστροφή ή οποιαδήποτε άλλη φυσική καταστροφή, αναλογιζόμενοι το γεγονός, ότι από την απαρχή της ζωής στον πλανήτη περισσότερο από το 99% όλων των οργανισμών, που έχουν υπάρξει, έχουν εξαφανιστεί. Φιλιά Έλενα Υ.Γ. Επειδή πιστεύω ακράδαντα, πως ότι συμβαίνει σήμερα εξαρτάται απόλυτα από το παρελθόν, είναι επιτακτική ανάγκη να γνωρίζουμε ιστορία, για να εξηγήσουμε το οτιδήποτε ικανοποιητικά. Φυσικά η ιστορία δεν διδάσκεται ποτέ σωστά, γιατί άραγε, και σπάνια τα παιδιά στα σχολεία την απολαμβάνουν. Ακριβώς γι’ αυτό ξεκίνησα ένα εγχείρημα να συγγράψω την ιστορία του κόσμου από το big bang μέχρι τις μέρες μας με συνοπτικό αλλά ταυτόχρονα αναλυτικό τρόπο καλύπτοντας όλα τα σημαντικά στάδια στην πορεία του ανθρώπου και κυρίως εστιάζοντας στο τι συνέβαινε σε όλο τον πλανήτη ταυτόχρονα σε κάθε εποχή, για να μπορούμε να συγκρίνουμε και να έχουμε μια σφαιρική εικόνα με σωστή σειρά. Μετά το σχολείο ανακάλυψα την ομορφιά της επιστήμης της Iστορίας και προσπαθώ να την μεταδώσω σε όσους περισσότερους. Έχει ολοκληρωθεί το 1ο μέρος και διατίθεται δωρεάν στα παρακάτω link με αρκετό φωτογραφικό υλικό, το οποίο βοηθά στην κατανόηση. Αν θέλουμε να υπερκεράσουμε τα σημερινά αδιέξοδα, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της καλλιέργειας και της εκπαίδευσης, ώστε να αναλάβουμε την ευθύνη μας ως γνωστικά όντα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, αν συνεχίζουμε να επιλέγουμε εκούσια την άγνοια, τον παραλογισμό και τα θρησκευτικά δόγματα, αντί της ελεύθερης, κριτικής σκέψης, αντί του ορθολογισμού. https://www.free-ebooks.net/search/dear+all https://books.apple.com/dk/book/dear-all/id1531577570 (Αγαπητή Έλενα, μια άλλη λύση είναι να γεννάνε οι άνθρωποι ακατάπαυστα, να γίνουν 100 δισεκατομμύρια και να είναι σαν αυτούς τους πιγκουίνους που στέκονται πάνω σε ένα βραχάκι, και αν βήξει ένας από αυτούς, πέφτουν όλοι στην θάλασσα. Έλενα ο Μεσσιανισμός μου με έχει εγκαταλείψει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Καταλαβαίνω πως η ανθρωπότητα πάει στον διάολο αλλά νομίζω πως της αρέσει αυτό και το απολαμβάνει. Πάντως, τα παιδάκια πρέπει να μειωθούν οπωσδήποτε, για να μη με ενοχλούν στις παραλίες που αράζω και διαβάζω. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.0

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.