Όλοι ΝΑΤΟ και όλοι αθώοι

Γεια σου πιτσιρίκο,
Όλοι θέλουν ΝΑΤΟ.
Τι σημασία έχει εάν το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει άλλες χώρες; Τι σημασία αν χρησιμοποιεί τις βάσεις που τους παρέχει η εκάστοτε χώρα για να το κάνει αυτό;

Τι σημασία έχει αν εσύ ζεις, ψηφίζεις και πληρώνεις φόρους σε αυτή τη χώρα και με τα χρήματά σου χρηματοδοτούνται αυτοί οι πόλεμοι;

Καμία.

Αθώα και η χώρα και οι πολίτες.

Εφόσον δεν κρατάς όπλο στα χέρια σου και δεν πυροβολείς ο ίδιος, είσαι αθώος.

Εάν είσαι και κατά του πολέμου, είσαι διπλά αθώος. Εάν ψηφίζεις «αριστερά» τριπλά, αν διαδηλώνεις κατά, τετραπλά, κι αν πας και σε καμία συναυλία για τα θύματα, κατοχυρώνεις θέση στον παράδεισο.

Έτσι λοιπόν όλοι οι άμαχοι είναι αθώοι, και όλοι όσοι σκοτώνονται εκτός του πεδίου της μάχης είναι και αυτοί αθώοι.

Βασικά, ένας πλανήτης μόνο αθώοι.

Από αθώους ξεκινάνε οι πόλεμοι, έναντι σε άλλους αθώους.

Μου φαίνεται λοιπόν απόλυτα λογικό, σε έναν πόλεμο να σκοτώνονται μόνο αθώοι.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα, ποιος τελικά είναι υπεύθυνος για έναν πόλεμο, και αν σκοτωθεί κατά τη διάρκειά του δεν ήταν αθώος.

Εγώ νόμιζα πως στη δημοκρατία -ακόμα και αυτή την αστεία μορφή δημοκρατίας που έχουμε στις περισσότερες χώρες του κόσμου- υπάρχει συλλογική ευθύνη.

Ακόμα και αυτοί που ψήφισαν κάτι άλλο ή δεν ψήφισαν καθόλου (και αυτό ψήφος είναι), μοιράζονται την ευθύνη της επικρατούσας πολιτικής.

Όσο εμείς λοιπόν, επιτρέπουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας, δεν θα αργήσει να μας βρει και εμάς το κακό.

Και τότε δεν θα είμαστε ούτε αθώοι, ούτε άμοιροι ευθυνών.

Μας αξίζει να πεθάνουμε;

Όχι.

Αν μας βρει το κακό, θα είμαστε αθώα θύματα;

Πάλι όχι.

Οι μόνοι αθώοι είναι τα ΠΑΙΔΙΑ.

Όλοι οι ενήλικες, ανεξαρτήτως φύλου, μοιραζόμαστε την ευθύνη και είμαστε μέρος του προβλήματος.

Αν δεν αρέσει σε κάποιους αυτό, τότε δεν τους αρέσει και το είδος του πολιτεύματος.

Προτιμάτε κάποιο άλλο πολίτευμα χωρίς συλλογική ευθύνη;

Δεν υπάρχει τέτοιο στο φάσμα της «δημοκρατίας».

Φιλιά από Κολωνία

Γιώργος

Υ.Γ.1 Γύρισα την Κυριακή από την Αμερική, πιτσιρίκο, και χτες έγινε επίθεση στο μετρό της Νέας Υόρκης. Στο Μπρούκλιν ήμουν ακριβώς πριν από 3 εβδομάδες. Πάλι καλά που έγινε τώρα και δεν κινδύνεψε να πάρει καμιά αδέσποτη ο αθώος κώλoς μου.

Υ.Γ.2 Ελπίζω σιγά σιγά να έχω περισσότερο χρόνο και να γίνω πάλι πιο ενεργό μέλος του μπλογκ.

(Αγαπητέ Γιώργο, οι πόλεμοι είναι αποδεκτοί από τους ανθρώπους, και έχει σημασία ποιος κάνει τον πόλεμο. “Εμείς” είμαστε καλοί όταν κάνουμε πόλεμο -απλά, γιατί είμαστε εμείς- και οι “άλλοι” είναι κακοί, όταν κάνουν πόλεμο, γιατί είναι οι άλλοι. Δηλαδή, ισχύει και στον πόλεμο ό,τι ισχύει και στη ζωή. Βέβαια, δεν είναι οι πολίτες μιας χώρας που ξεκινούν έναν πόλεμο, ούτε γίνεται δημοψήφισμα για να αποφασίσουν οι πολίτες αν θα γίνει πόλεμος. Και φυσικά, η έναρξη ενός πολέμου δεν είναι το μόνο πράγμα για το οποίο δεν αποφασίζουν οι πολίτες. Όταν δεν αντιδράς σε αυτούς που σου ξεσκίζουν τη ζωή, είναι αδύνατο να αντιδράσεις σε αυτούς που ξεκινούν έναν πόλεμο. Τώρα, μετά από δυο χρόνια πανδημία, είναι ακόμα πιο δύσκολο γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν μεγάλα ψυχολογικά προβλήματα. Χρειάζονται έναν …πόλεμο, για να τα ξεπεράσουν. Να είσαι καλά και να γράφεις όποτε το επιθυμείς. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.