Η ΔΕΗ και η σημασία της κλειδαρότρυπας για τους μαυραγορίτες

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του καλύτερου blog του κόσμου, καλησπέρα.
Σε μια μικρή πολιτεία της Δυτικής Μακεδονίας, την περίοδο της γερμανικής κατοχής, ανέλαβε την λειτουργία του τοπικού εργοστασίου ηλεκτρικής ενέργειας ένας δραστήριος επιχειρηματίας.
Η παραχώρηση του εργοστασίου αρχικά του δόθηκε για διάστημα μιας πενταετίας με την δυνατότητα όμως παρατάσεων.

Στις 16 Οκτωβρίου 1941, ο τότε κατοχικός πρωθυπουργός, Τσολάκογλου, παραχωρεί στον εν λόγω επιχειρηματία το μονοπωλιακό προνόμιο διαχείρισης της ηλεκτροπαραγωγικής μονάδος, αφού εκείνος, κατά τους προηγούμενους μήνες, «έτρεξε» όλες τις διαδικασίες για να επιτύχει την έκδοση της άδειας.

Είναι προφανές πως ένα τοπικό εργοστάσιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση, χωρίς το παραμικρό ρίσκο λόγω του μονοπωλιακού της χαρακτήρα.

Επίσης, η λογική λέει πως ο επιχειρηματίας της ιστορίας μας θα έπρεπε να είναι ευγνώμων προς τον Τσολάκογλου για την παραχώρηση ενός τόσο μεγάλου προνομίου.

Όμως, από καμία πηγή δεν προκύπτει ότι διατηρούσε κάποια ιδιαίτερη σχέση ή έστω γνωριμία με τον πρώην κατοχικό πρωθυπουργό.

Άλλωστε, η αλήθεια είναι πως ούτε οι πιο φανατικοί εχθροί του στρατηγού Τσολάκογλου, που συνέδεσε το όνομά του με την συνθηκολόγηση και την κατοχική κυβέρνηση, δεν έχουν διατυπώσει υποψίες για χρηματισμούς ή σκάνδαλα.

Πάντως, ο ένας γιος του επιχειρηματία θα προσληφθεί λίγο αργότερα ως διερμηνέας των τοπικών γερμανικών αρχών κατοχής καθώς γνώριζε καλά την γερμανική γλώσσα.

Μάλιστα, στην τοπική κοινωνία θα γίνει γρήγορα γνωστός ως «μποτάκιας» επειδή είχε την συνήθεια να κυκλοφορεί καθημερινά με στρατιωτικές μπότες μέσα από το παντελόνι του.

Τα χρόνια πέρασαν και η ηλεκτροπαραγωγική επιχείρηση δεν έπαψε να λειτουργεί ούτε όταν εγκατέλειψε την εξουσία ο Τσολάκογλου, ούτε όταν αποχώρησαν από την Ελλάδα η Γερμανοί.

Συνέχισε να λειτουργεί μέχρι την μεταπολεμική ίδρυση της ΔΕΗ η οποία στη συνέχεια θα επεκταθεί σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Και επειδή συνέπεσε στην ίδια ακριβώς πόλη η ΔΕΗ να δημιουργήσει μια από της μεγαλύτερες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα, το 1958 η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού εξαγοράζει τις εγκαταστάσεις από τους κληρονόμους του επιχειρηματία, ο οποίος λίγο νωρίτερα είχε αποβιώσει.

Κατά σύμπτωση, ο υιός του αποθανόντα επιχειρηματία άρχισε να πολιτεύεται όντας ζάμπλουτος εξαιτίας τις εξαγοράς της «οικογενειακής» κληρονομιάς από το δημόσιο.

Εντάσσεται το 1958 στον κεντρώο χώρο, τον λεγόμενο και προοδευτικό καθώς εκεί υπήρχαν μεγαλύτερες πιθανότητες πολιτικής ανέλιξης.

Στην πρώτη του απόπειρα να εισέλθει στην εθνική πολιτική σκηνή αποτυγχάνει να εκλεγεί κάτι που θα το πετύχει λίγα χρόνια αργότερα.

Νωρίτερα, το 1954, θα πάρει το βάπτισμα της πολιτικής διεκδικώντας θέση στο δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης, όπου έρχεται δεύτερος επιλαχών.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως, για να διεκδικήσει το αξίωμα του δημοτικού συμβούλου, θέτει υποψηφιότητα στο ψηφοδέλτιο του πρώην κατοχικού υπουργού Σωτήρη Γκοτζαμάνη, ο οποίος -ύστερα από παρατεταμένη φυγοδικία στο εξωτερικό και αφού είχε παραγραφεί με νόμο η θανατική του καταδίκη- επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για να διεκδικήσει την δημαρχία την πόλης!

Ο νεαρός υιός του επιχειρηματία της μικρής δυτικόμακεδονικής πόλης εκείνη την περίοδο διαμένει στη Θεσσαλονίκη όπου εργάζεται ως δικηγόρος, ενώ φέρεται να είναι ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του Γκοτζαμάνη για την διεκδίκηση της δημαρχίας.

Μιλώντας προεκλογικά σε μια συνοικία της συμπρωτεύουσας εκφράζει τον θαυμασμό του προς τον ανεξάρτητο υποψήφιο Γκοτζαμάνη, ενώ τον χαρακτηρίζει ανεπιφύλακτα ως «την μεγαλύτερη ζώσα πολιτική φυσιογνωμία», την στιγμή μάλιστα που εν ζωή βρισκόταν πολιτικοί όπως ο στρατάρχης Παπάγος, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και πολλοί άλλοι.

Ήταν ο μόνος από τους υποψήφιους της εποχής που εκφράστηκε με τόσο θαυμασμό για τον πρώην κατοχικό υπουργό, αν και σχεδόν όλες οι εφημερίδες και τα πολιτικά κόμματα εκείνη την περίοδο εξαπέλυαν σφοδρές επιθέσεις κατά του υποψήφιου δημάρχου.

Η ιστορία των μελών της εύπορης επαρχιακής οικογένειας που με μια υπογραφή του στρατηγού Τσολάκογλου απέκτησε τεράστια περιουσία είχε και συνέχεια.

Ο γιος του αείμνηστου επιχειρηματία συνέχισε την πολιτική του δραστηριότητα με μια μεταστροφή προς τον προοδευτικό χώρο και το 1961 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής.

Ο μικρός αδελφός του προσλαμβάνεται διευθυντικό στέλεχος της ΔΕΗ η οποία είχε εξαγοράσει το οικογενειακό εργοστάσιο και την ίδια χρόνια-το 1961-απέκτησε ένα αγοράκι.

Και ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός προωθήθηκε στην πολιτική, επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1963 και 1964 και έγινε μέλος της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ο μικρότερος αδελφός -αν και δεν πολιτευόταν- υπήρξε θύμα της χούντας, που στο μεταξύ είχε επικρατήσει, και απολύθηκε από την θέση του στην πρώην οικογενειακή επιχείρηση.

Μεσολάβησαν άλλες εξελίξεις, ο «προοδευτικός» πολιτικός το 1979 προσχώρησε στην Νέα Δημοκρατία, και αργότερα, επί Μητσοτάκη, έγινε πάλι υπουργός.

Ο μικρότερος αδελφός πέθανε σχετικά νέος και ο υιός του τελευταίου, αφού σπούδασε οικονομικές επιστήμες και εργάστηκε στον Ο.Ο.Σ.Α., επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την πολιτική.

Ανάμεσα στις πολλές συμπτώσεις σε αυτή την μικρή οικογενειακή ιστορία, υπάρχουν ακόμη δύο:

Ο θείος ήταν υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, όταν η Ελλάδα -με την τυπική σύναψη ειρήνης αμέσως μόλις ενοποιήθηκε η Γερμανία- θα μπορούσε, ως όφειλε, να διεκδικήσει τα κατοχικά δάνεια.

Αλλά για λόγους που δεν έχουν αναφερθεί μέχρι σήμερα αδιαφόρησε να το πράξει.

Ο ανιψιός, ως υπουργός Οικονομικών στα δυο πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του εγγονού Γ.Παπανδρέου, 2009-2011, δεν ενδιαφέρθηκε ούτε τότε να αξιώσει τα ίδια κατοχικά δάνεια, που ίσως θα μπορούσαν να ανατρέψουν την οικονομική καταστροφή και την σύγχρονη ελληνική χρεωκοπία.

Αντί αυτού, με ανεπανάληπτη προθυμία παρέδωσε με την υπογραφή του την εθνική κυριαρχία της χώρας.

Πρόκειται για την οικογένεια Παπακωνσταντίνου, της οποίας ο γενάρχης Γεώργιος Μ. Παπακωνσταντίνου, είχε λάβει το μονοπώλιο της ηλεκτρικής παραγωγής και διανομής στην Πτολεμαΐδα τον Οκτώβριο του 1941 με υπογραφή Τσολάκογλου.

Ο υιός, ο πολιτικός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, γνώριζε πολύ καλά όλη την υπόθεση αφού είχε διατελέσει στενός συνεργάτης και ανεπιφύλακτος θαυμαστής του Γκοτζαμάνη, ενώ ο εγγονός, ο Γεώργιος Παπακωνσταντίνου, ήταν ο υπουργός που έβαλε την υπογραφή του στο πρώτο μνημόνιο το 2010, υποθηκεύοντας την χώρα και ανοίγοντας τον δρόμο για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Αργά αλλά σταθερά τα χρόνια των μνημονίων, που ο σύγχρονος «παπατζής» Αλέξης Τσίπρας μας ενημέρωσε περήφανος φορώντας για πρώτη φορά γραβάτα πως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί ενώ όλοι οι εφαρμοστικοί νόμοι είναι παρόντες, η ΔΕΗ, η ΛΑΡΚΟ και πολλές ακόμη δημόσιες επιχειρήσεις μέσω του ΤΑΙΠΕΔ πέρασαν σε χέρια ιδιωτών. Ενώ την σειρά της περιμένει και η ΕΥΔΑΠ.

Σήμερα, με πρόσχημα τα γεγονότα στην Ουκρανία και παρουσιάζοντας την ακρίβεια ως εισαγόμενη, κάτι που είναι τεράστιο ψέμα, οι Έλληνες καλούνται να πληρώσουν την ακριβότερη ηλεκτρική ενέργεια στην Ευρώπη, ενώ στο χρηματιστήριο-καφενείο ενέργειας που έχουν στήσει οι κύριοι Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Περιστέρης και Μυτιληναίος γίνεται της πράσινης ανάπτυξης το κάγκελο.

Την ίδια στιγμή, οι μαυραγορίτες σε τρόφιμα και καύσιμα κάνουν πάρτυ εκτοξεύοντας τον πληθωρισμό στο 8%.

Ενώ τα συστημικά ΜΜΕ -στα οποία οι Έλληνες ραγιάδες έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη- έχουν μετατρέψει με χυδαίο τρόπο τον θάνατο τριών μικρών παιδιών από θέμα που αφορά την δικαιοσύνη σε εθνικό θέμα μοιράζοντας παιδικό αίμα στον όχλο και κατευθύνοντάς τον να ζητάει το κεφάλι της σύγχρονης “Μήδειας”, δημιουργώντας του την ψευδαίσθηση πως, μέσω του μίσους του, μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει απλά γυρίσει στην δεκαετία του ’50 όπως επαναλαμβάνει συνεχώς ο Χριστόφορος Ζαραλίκος.

Η ελληνική κοινωνία κατευθύνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μεσαιωνικές εποχές, αποδεικνύοντας περίτρανα πως τα χειρότερα για τους Έλληνες βρίσκονται στο μέλλον των παιδιών τους.

Ας πρόσεχαν.

Η χρησιμότητα πάντως, πιτσιρίκο, να κατευθύνεις το πλήθος να προσπαθεί να κοιτάξει από την κλειδαρότρυπα ενώ όλα είναι μπροστά στα μάτια του, αποδεικνύει περίτρανα πω, ακόμη και αν δεν υπήρχε η Ρούλα, θα έπρεπε η ελληνική μαφία να την δημιουργήσει.

Την αγάπη μου από Ιωάννινα.

Τ.Τ.Π.

Υ.Γ. Για τα όσα αναφέρονται στην αρχή του κειμένου με την μικρή ιστορία της οικογένειας Παπακωνσταντίνου, οι αναγνώστες του blog μπορούν να βρουν πληροφορίες στο βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα «Η ελληνική οικονομία κατά την κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» στις σελίδες 494-501.

(Αγαπητέ φίλε, όπως γράφεις, ας πρόσεχε η ελληνική κοινωνία που αποθεώνει και ψηφίζει επί δεκαετίες καθάρματα. Οι Έλληνες δεν είναι αθώοι για αυτά που τους συμβαίνουν. Επιλογές τους είναι. Και θα συνεχίσουν με τις ίδιες επιλογές. Οπότε, δεν υπάρχει λόγος να σκάμε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.