Ο Νίκος από την Πάτρα έστησε αυτί

-Μα καλά κι εσύ τώρα ρε Σοφοκλή, πρέπει να τα δεις με περισσότερη σοβαρότητα πια τα πράγματα.
-Τι εννοείς, ρε Γιάννη, δεν είμαι σοβαρός;
-Όχι ρε αδερφέ, δε λέω κάτι τέτοιο, μη με παρεξηγείς, αλλά θα πρέπει να κάνεις λίγο στην άκρη την οργή σου, την όποια απογοήτευση έχεις από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

-ΣΡΖ-ΑΝΕΛ, να μην ξεχνιόμαστε.

-Ναι ρε φίλε, δεν ξεχνιόμαστε. Αλλά τα έχουμε πει ένα εκατομμύριο φορές. Ήταν αναγκαίο. Ήταν οι μόνοι διαθέσιμοι σε εκείνη την πολύ δύσκολη συγκυρία. Και αυτό το παραμύθι περί ακροδεξιών ΑΝΕΛ είναι κουραστικό.

-Εγώ δεν είπα ποτέ ότι ήταν ακροδεξιοί. Γελοίοι και ανεπαρκείς ήταν και είχαν και καναδυό ακροδεξιά σούργελα στις τάξεις τους, αλλά τέλος πάντων…

-Κοίτα, Σοφοκλή, τα πράγματα είναι πλέον πολύ οριακά. Πρέπει ο κόσμος της αριστεράς, ο προοδευτικός κόσμος, να χωνέψει ότι είναι μονόδρομος η επιλογή ΣΡΖ. Έχουμε να κάνουμε με την αναβίωση της δεξιάς του ’60. Είναι επικίνδυνο να βλέπουμε μόνο την κωμική πλευρά αυτής της κατάστασης.

-Γιάννη μου, ξέρεις πόσο έχω δουλέψει στη ζωή μου. Πόσα ατελείωτα χιλιόμετρα έχω γράψει σε Ελλάδα και Ευρώπη. Επίσης, ξέρεις ότι ήμουν ψηφοφόρος και θερμός υποστηρικτής της αριστεράς και συγκεκριμένα του ΣΡΖ, από τότε που ήμουν 18 χρονών και ψήφισα για πρώτη φορά, μέχρι και τον Ιούλιο του 2015.
Σιχάθηκα τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις των ανεπάγγελτων αριστερών για ένα καλύτερο μέλλον, για την ευημερία, την ανάπτυξη, τη δημοκρατία και το μουvί της μάνας τους.
Ο Τσίπρας είχε στο πλευρό του εκείνον τον Ιούλιο 3,5 και πλέον εκατομμύρια πολίτες. Και τι έκανε γι’ αυτό; Eίδαμε κατεβασμένα μούτρα, όπως το έλεγε ο Βαρουφάκης. Δεν περίμεναν να βγει το ΟΧΙ. Περίμεναν το ΝΑΙ για να διαχειριστούν πιο ομαλά την κατάσταση. Και εντάξει, δεν σου λέω να πάει και να τα κάνει όλα πουτάvα, αλλά αφού έπεσε σε τοίχο, αφού είχε απέναντί του τους γκάνγκστερ των Βρυξελλών όπως έλεγε και ο ίδιος, έπρεπε να κάνει το εξής απλό. Να παραιτηθεί και να επιταχύνει τις εξελίξεις.

-Και να έρθει πάλι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος;

-Ναι, ρε φίλε, να έρθουν αυτοί. Να ζορίσουν ακόμα περισσότερο την κοινωνία να περνάγαμε στο επόμενο στάδιο. Να βλέπαμε τι θα έκαναν τα 3,5 εκ. που ψήφισαν ΟΧΙ και μαζί όλα τα χάπατα που κόλλαγαν 20άρικα στο κούτελο μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη και έσκουζαν “μένουμε Ευρώπη”. Όχι να κάνει την κότα και να προχωρήσει σε εφαρμογή του μνημονίου -με κάποιες ευαισθησίες και παραχωρήσεις, της πλάκας οι περισσότερες- το οποίο ψήφισαν αυγουστιάτικα παρέα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΡΖ. Αυτή η δήθεν αριστερά είναι που έριξε σε ύπνωση την κοινωνία και ρεζίλεψε την έννοια της αριστεράς.
Ξεπάτωσε τη μεσαία τάξη στους φόρους, μας ζάλισε τα παπάρια με το “μαξιλάρι” τόσα δισ. και άλλα τόσα δισ. και λεφτά από το ΤΧΣ και πoύτσες μπλε και το άφησε στον Κούλη και τον τηλεπλασιέ, γιατί “σιγά μην χάσει ο Αλέξης από το ζαβό της Μαρίκας”.
Θυμάσαι Γιάννη; αυτά έλεγες κι εσύ και πολλοί άλλοι συρζαίοι και βλέπαμε το κακό να έρχεται. Και μόλις ήρθε το κακό, ποιος έφταιγε Χρήστο; ε; Μα φυσικά εμείς οι υπεραριστεροί όπως μας αποκαλείτε ακόμα, εμείς οι ανώριμοι προοδευτικοί που δεν ψηφίσαμε ΣΡΖ και μας φορτώθηκε ο Κούλης. Πάλι τα ίδια τώρα; Ψηφίστε τη δήθεν αριστερά, η οποία πουλάει άλλο παραμύθι. “Δικαιοσύνη παντού” βροντοφωνάζουν όλοι, αλλά μετά θα είναι “εντάξει μωρέ, δεν γίνεται να τα βάλεις με το σύστημα, προσπαθούμε μέσα στα πλαίσια αυτά να διαχειριστούμε την κατάσταση…” το βλέπω το έργο να ξαναπαίζεται.
Και τώρα τι κάνει ο Αλέξης, Γιάννη; ψαρεύει ψηφοφόρους στο κέντρο, μη χέσω. Στους έντρομους νοικοκυραίους που τους αρπάζουν τα λεφτά ο Στάσσης, ο Μυτιληναίος, ο Μασούτης, ο Σκλαβενίτης, ο Βαρδινογιάννης και ο Περιστέρης, ενώ ο Αλέξης ο μέγας ριζοσπάστης, δεν τολμά ούτε να αρθρώσει τα ονόματά τους.
Αντιλαμβάνομαι αυτό που λες για την αναβίωση της παλιάς σιχαμένης δεξιάς και πίστεψέ με, είναι τόσο σιχαμένα και εκνευριστικά αυτά τα άτομα της ΝΔ του Κούλη, που ο ψαράς Αλέξης θα τα πιάσει τα ψάρια που χρειάζεται. Ειδικά τώρα που έβαλε μπροστάτζα και βιτρίνα την Τσαπανίδου, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα είναι καλή η ψαριά.
Όχι εμένα, όμως, φίλε μου.
Από την ψήφο μου να εξαρτάται αν θα βγει ο Τσίπρας ή ο Κούλης, εγώ δεν πάω να ψηφίσω. Σίγουρα όχι ΣΡΖ, ακόμα κι αν πάω να ψηφίσω. Μου φαίνονται σαν να είναι όλοι συνεννοημένοι και δεν θα παίξω σε αυτό το παιχνίδι.

Ο Γιάννης αναστέναξε. Φάνηκε πως και πάλι θα ξεκινούσε να μας εξηγήσει οικονομικές λεπτομέρειες, για τις συντάξεις, τους φόρους κλπ επί ΣΡΖ, για τις ασφυκτικές συνθήκες, το βαθύ κράτος και άλλα πολλά, λογικά και αληθή τα περισσότερα, αλλά το παράτησε και απευθύνθηκε ευγενικά στη νεαρή κοπέλα που εργαζόταν στο μπαρ να μας φέρει έναν δεύτερο γύρο.

-Εσύ, Νίκο, τι λες για όλα αυτά; με ρώτησε μετά από λίγο ο Γιάννης, απορημένος από την ησυχία μου.

-Εγώ θα έλεγα να πάμε σε εκλογές μετά το Πάσχα. Να προλάβει ο Κούλης να φέρει άλλο ένα νομοσχέδιο για έκτακτο πασχαλινό επίδομα για την αστυνομία μας να το υπερψηφίσει και αυτό η κοινοβουλευτική αριστερά, είπα για να πειράξω τον φίλο αλλά και για να ελαφρύνω το κλίμα.
Ο Σοφοκλής γέλασε με την καρδιά του. Ο Γιάννης γέλασε κι αυτός, κάπως πικρά όμως.

Πιτσιρίκο μου, αυτός ο διάλογος που έγινε και παρακολούθησα με πολλή προσοχή χωρίς να συμμετέχω και κατέγραψα στο περίπου, είναι ενδεικτικός του τι συμβαίνει και του πόση ζημιά έχει κάνει η “πρώτη φορά αριστερά” στη συνείδηση και στο ηθικό των προοδευτικών πολιτών της χώρας. Ακόμα και τώρα, ακόμα και μετά από όσα έχουν συμβεί και έχουν νομοθετηθεί από τον υπόκοσμο της ΝΔ, υπάρχει πολύς κόσμος που δεν έχει πού να στραφεί εκλογικά. Είναι πολλοί, καλοπροαίρετοι, προοδευτικοί συμπολίτες μας οι οποίοι πλέον δεν εμπιστεύονται τον Τσίπρα. Κάποιοι, βέβαια, από αυτούς, θα στραφούν και πάλι στον ΣΡΖ αναγκαστικά. Η επιλογή του λιγότερο κακού. Ξανά.
Κάποιοι άλλοι που εκτιμώ ότι θα είναι αρκετοί, θα στραφούν στην αποχή.

“Η επιλογή μας θα είναι και πάλι ο ΣΡΖ. Είμαστε αναγκασμένοι. Φόλα θα φάμε πάλι, το ξέρουμε, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή”, έλεγε πρόσφατα σε μιαν άλλη ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ αξιόλογων προοδευτικών ανθρώπων ένας 65χρονος καλλιεργημένος καθηγητής.

«Η μεταλλαγμένη αριστερά έχει μαγαρίσει μια γενιά. Οι ρηγάδες και ο κνίτες, έβαλαν τους χρυσαυγίτες στη ζωή του μίζερου ραγιά», είχε πει σε κάποια από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του ο Τζιμάκος. Όταν το άκουσα, ομολογώ ότι λίγο αγριεύτηκα. Μου φάνηκε υπερβολικό. Ήταν κάπου στο μακρινό 2012 και είναι απόλυτα εύστοχο, αν και σκληρό.

Σε ένα άλλο στιγμιότυπο της καθημερινότητας, αρκετό καιρό πρίν, κάνοντας τις πρωινές δουλειές μου, πάντα με το μικρό ηλεκτρικό ποδήλατό μου, εντελώς τυχαία ενώ διέσχιζα κατά μήκος την κεντρική πλατεία της πόλης, έπεσα πάνω σε μια μεγάλη παρέα που μόλις είχε σηκωθεί από το καφέ όπου είχε συγκεντρωθεί. Ανάμεσά τους ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, περιτριγυρισμένος από διάφορα τοπικά στελέχη και άλλους πολίτες, είχε ξεκινήσει να διασχίζει την πλατεία, για να πάει στο αυτοκίνητο που τον περίμενε στην άλλη άκρη της πλατείας. Μια από τις προηγούμενες μέρες τον είχα ακούσει να λέει το ομολογουμένως πετυχημένο “ρήτρα Μητσοτάκη”, αναφερόμενος στην κλεπτική ρήτρα αναπροσαρμογής στο ρεύμα.

Σταμάτησα, και του είπα “κύριε πρόεδρε, σωστά είπατε “ρήτρα Μητσοτάκη”. Μήπως να κάναμε και μια στάση πληρωμών;”

Πραγματικά, δεν ξέρω πώς μου βγήκε τόσο φυσικά, άνετα, σχεδόν σαν να μίλαγα σε κάποιον που τον ξέρω καλά.

Η απόστασή μας 6-7μ. Με άκουσε πολύ καθαρά εκτιμώ και με αγνόησε με -οφείλω να ομολογήσω- εντυπωσιακό τρόπο. Όχι απλά δεν γύρισε να κοιτάξει ποιος το είπε αυτό, αλλά ήταν τέτοια η στάση του σώματός του και τόσο φυσική και άνετη η συνέχιση της πορείας του που, φάνηκε σαν κάποιος να πάτησε mute στα αυτιά του Τσίπρα όσο μίλησα εγώ.

Κάποιοι της παρέας είχαν γυρίσει και με κοιτούσαν. Αμέσως, κάποιος πιθανότατα από τη διακριτική ασφάλειά του, με πλησίασε με σβέλτα βήματα αλλά αρκέστηκε σε ένα αμήχανο χαμόγελο όταν του είπα, “κύριε, ποδήλατο έχω, όχι καλάσνικοφ. Μην ανησυχείτε.”

Ένας ηλικιωμένος που στεκόταν παραδίπλα μου είπε, “καλά του είπες νεαρέ” και προχώρησε μαζί με το πλήθος που συνόδευε τον Τσίπρα προς το αυτοκίνητο που θα τον έπαιρνε. Έμεινα για λίγο ακόμα σταματημένος στο σημείο, παρατηρώντας το πλήθος που τον συνόδευε. Δυο τρία βλέμματα ήταν ακόμα στραμμένα πάνω μου. Ίσως να σκέφτονταν “ποιος είναι ο γραφικός που νομίζει ότι μπορεί να μιλάει έτσι χύμα σε έναν πρώην πρωθυπουργό”, ή ίσως να σκεφτόταν “που βρήκε το θάρρος να του πει αυτό που κι εμείς σκεφτόμαστε, αλλά δεν το λέμε;” ή “τι μ@λακίες λέει αυτός;”. Ίσως. Δεν ξέρω.

“Να προσέξετε εκεί στον ΣΡΖ αυτό το “Προοδευτική Συμμαχία (ΠΣ)” που λέτε, μην καταλήξει σε (ΠΣ) Πυροσβεστικό Σώμα λαϊκής οργής”, είπα σε μέλος του ΣΡΖ, πολύ αξιόλογο και πραγματικά αριστερό φίλο μου, έναν έμπειρο αγωνιστή της ζωής με 6 και πλέον δεκαετίες ζωής στην πλάτη του.

Η ομήγυρη, όλοι υποστηρικτές του ΣΡΖ, ξέσπασε σε βροντερά γέλια. Τουλάχιστον ο προοδευτικός κόσμος μπορεί να αυτοσαρκάζεται, σκέφτηκα βλέποντάς τους να γελάνε, αν και αυτό που είπα ήταν μια πολύ πικρή διαπίστωση.

Η δεξιά σοσιαλδημοκρατία του ΣΡΖ, όπως πολύ απλά το είχε πει ο Περικλής Κοροβέσης όταν το 2015 έγινε κυβέρνηση, θα είναι όπως φαίνεται η επιλογή του εκλογικού σώματος. Ο μόνος τρόπος για να απαλλαχθούμε από τα επικίνδυνα φασιστοειδή της ΝΔ -με τα οποία προφανώς δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα οι μετριοπαθείς, οι καραμανλικοί, ή όπως αλλιώς θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται και τώρα γκρινιάζουν, βγάζουν ανακοινώσεις και εντελώς υποκριτικά καταγγέλουν πρακτικές όπως για παράδειγμα οι υποκλοπές, αλλά παραμένουν στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ- είναι ο ΣΡΖ. Αυτό λέει και πιστεύει πολύς κόσμος. Ακόμα και άνθρωποι που συνειδητά απείχαν, τώρα λένε θα ψηφίσουν για να μπει, έστω, ένα τέλος στην επικίνδυνη κατηφόρα αυτού του απίθανου θίασου που παριστάνει την κυβέρνηση τα τελευταία 3μιση χρόνια και κάνει μπίζνες με τα πάντα.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ο ΣΡΖ θα πάρει 2 εκ. ψήφους και πάνω. Ίσως φτάσει και το εντυπωσιακό νούμερο των 2,5 εκ. Αναφέρω απόλυτους αριθμούς και όχι ποσοστά, διότι δεν μπορώ να ξέρω ποιο θα είναι το ποσοστό της αποχής. Θα ήταν ενδιαφέρον να γίνει μια συζήτηση για το ποια αποτελέσματα θα έχει στη “δημοκρατική νομιμοποίηση” μιας κυβέρνησης ένα ποσοστό αποχής που να υπερβαίνει το 50%.

Προσωπικά, όπως κι εσύ αγαπημένε μας Πιτσιρίκο, θα απέχω ξανά. Και ξέρω ότι θα υποστώ τις πιέσεις και επιθέσεις των προοδευτικών φίλων και γνωστών αν ξαναεκλεγεί η ΝΔ. Διότι εγώ μπορεί να κάνω εκτιμήσεις, να βγάζω νούμερα από την πονεμένη μου κεφάλα, αλλά η πραγματικότητα μπορεί να αποδειχθεί εντελώς διαφορετική και να είναι αυτό που παρουσιάζουν οι δημοσκοπήσεις, τις οποίες δεν εμπιστεύομαι, ειδικά τα τελευταία 3 χρόνια.

Κατανοώ την επιλογή ΣΡΖ των συμπολιτών μας. Αυτό που δεν κατανοώ είναι η αφέλεια.

Άλλο το “φόλα θα φάμε, αλλά ας δώσουμε μια ευκαιρία, μπας και μπει ένα φρένο στην καταστροφή” και άλλο το “ο ΣΡΖ είναι η ελπίδα για τη χώρα, ο Αλέξης είναι ηγέτης και καθαρός άνθρωπος, θα συγκρουστεί με την ολιγαρχία αυτή τη φορά, δικαιοσύνη παντού” και άλλα τέτοια αφελή και γελοία.

Όσοι ψηφίσουν ΣΡΖ θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους, όχι μόνο τι γίνεται στη χώρα μετά τη χρεοκοπία, ή τι έγινε συγκεκριμένα στα χρόνια διακυβέρνησης Τσίπρα, αλλά και ένα πολύ συγκεκριμένο πρόσφατο στιγμιότυπο από συνέντευξη του σε 2 νεαρούς αθλητικογράφους και ειδικούς στο στοίχημα.

Ρωτάει ο ένας τον Αλέξη Τσίπρα, ποιον από το big5 του ελληνικού ποδοσφαίρου (big5 οι πρόεδροι των 5 μεγάλων ποδοσφαιρικών συλλόγων της χώρας) θα επέλεγε για υπουργό και απαντάει ο πρόεδρος της προοδευτικής συμμαχίας “μα αυτοί είναι που επιλέγουν τους υπουργούς.” Μάλιστα, την απάντηση την δίνει γελώντας.

Αστεία χώρα, Πιτσιρίκο μου. Αν και το γέλιο έχει κοπεί σε πολλούς συμπολίτες μας δυστυχώς.

“Στην πιο ψηλή ταράτσα ανεβαίνω και ρωτάω, ποιος πήρε το χαμόγελο από αυτούς που αγαπάω”, λέει ένας στίχος του Λεξ, τον οποίο πρόσφατα άκουσα για πρώτη φορά.

Τα παραδείγματα των χαμένων χαμόγελων αμέτρητα. Και ακόμα δυστυχέστερα, άνθρωποι που ζουν μια καθημερινότητα δύσκολη, δυσβάσταχτη, καταθλιπτική, ψάχνουν διέξοδο στην παρηγοριά των λόγων και των πράξεων του Μπελογιάννη, του Βελουχιώτη, του ΕΑΜ κ.α., τις οποίες παρουσιάζουν με την ανάλογη συναισθηματική φόρτιση και την αρμόζουσα μουσική επένδυση επαγγελματίες κομμουνιστές, μέσα από ΜΜΕ απόλυτα διεφθαρμένων ολιγαρχών. Το αναφέρεις κι εσύ συχνά και καλά κάνεις.

Νίκος

Υ.Γ. Πιτσιρίκο, η δουλειά δεν είναι ντροπή, είναι ντροπή και αίσχος. Έτσι ακριβώς όπως τα λες είναι. Ο φίλος μας ο Κώστας, ο πάντα περιεκτικός επικριτής της σύγχρονης βαρβαρότητας, έδωσε σάρκα και οστά στη φράση σου. Ακόμα καλύτερος άνθρωπος ο ξεκούραστος, ξέγνοιαστος, ταξιδεμένος, γεμάτος εικόνες και εμπειρίες φίλος μας.
Το διαπίστωσα στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Πάτρα, παρά το γεγονός ότι εγώ έπρεπε παράλληλα να δουλεύω όσο βρεθήκαμε και τα λέγαμε.

Υ.Γ.2 Εδώ και παραπάνω από 9 μήνες κάνω μια προσωπική προσπάθεια, ώστε η ντροπή και το αίσχος να είναι μοναχικά, αλλά και να υπάρχει και μια ευχαρίστηση, δημιουργικότητα, μια ικανοποίηση και μια επαφή με τον κόσμο λιγότερο αγχωτική. Πιο ανθρώπινη. Ούτε αφεντικά, ούτε προϊστάμενοι και διαχειριστές “ανθρώπινων πόρων”. “Μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα”, ήταν η μόνιμη σκέψη όλον αυτόν τον καιρό που το έχτιζα.
Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς, εσένα προσωπικά (και για την καταπληκτική διαφήμιση που μου έκανες στο τελευταίο πόντκαστ με τον Κώστα) αλλά και όλους τους ξεχωριστούς ανθρώπους της μικροκοινωνίας του μπλογκ, που ο καθένας με τον τρόπο του με βοήθησε, μου έδωσε δύναμη και ώθηση να μην δειλιάσω. Να συνεχίσω παρά τα όποια εμπόδια και τις δυσκολίες. Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά πίστέψτε με κυρίες και κύριοι, πράγματα που άκουσα και διάβασα από τον Βαγγέλη, τη Σταυρούλα, τη Φωτεινή, την Σταματίνα και την Αναστασία, τον ΤΤΠ, τον Αιθίοπα Γιώργο, τον Βασίλη τον εθνικό μας ψυχίατρο (πόσους ακόμα που δεν χωράνε να αναφέρω), και φυσικά, από τον Γιώργο Μαλτέζε τον άνθρωπο που καταπίνει τους δρόμους και τα χιλιόμετρα αμάσητα και τον Κώστα τον φιλόσοφο και άοκνο αναζητητή της ευζωίας, με έσπρωχναν να πάω ένα βήμα παραπέρα.
Την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.
Νίκος από τη μαγευτική Πάτρα.

(Φίλε Νίκο, εξαιρετικό το κείμενό σου με την ακουστική σου εμπειρία. Είμαι βέβαιος πως, ενόψει των εκλογών, παρόμοια πράγματα λέγονται και ακούγονται σε όλη τη χώρα. Νίκο, δεν ξέρω από πού πηγάζει η βεβαιότητα Νεοδημοκρατών και Συριζοπασόκων πως πρέπει να είσαι ή με τη Νέα Δημοκρατία ή με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές του 2019, πάνω από το 42% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους δεν πήγαν να ψηφίσουν, ενώ, από αυτούς που πήγαν να ψηφίσουν, η Νέα Δημοκρατία μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ πήραν γύρω στο 70% των ψήφων. Δηλαδή, αυτοί που δεν είναι ούτε Νέα Δημοκρατία ούτε ΣΥΡΙΖΑ είναι περισσότεροι. Νίκο, ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει. Αυτό που δεν έχει δικαίωμα είναι να θέλει να επιβάλει την άποψή του στους άλλους. Μετά από τέτοιο στραπάτσο που έχει φάει η Ελλάδα με την χρεοκοπία, τα Μνημόνια και το δημόσιο χρέος γύρω στα 400 δισεκατομμύρια -και με τη μια άθλια κυβέρνηση να διαδέχεται την άλλη στο προτεκτοράτο-, είναι πολύ αστεία η επιμονή των νεοδημοκρατών και των συριζοπασόκων να σε πείσουν για την …ανωτερότητά τους. Γιατί δεν κάνουν μια συγκυβέρνηση για να τα πάνε ακόμα …καλύτερα; Εγώ θα τους στηρίξω. Από την παραλία. Πάντως, πιο αστείοι κι από τον Μητσοτάκη και από τον Τσίπρα είναι αυτοί που περιμένουν να τους σώσουν άεργοι, όπως ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας. Νίκο, καλό ξεκίνημα στη νέα δουλειά σου και ξέρεις καλά πως “μοναχός σου χόρευε, κι όσο θέλεις πήδα” και ότι “κάθε αρνάκι από το ποδαράκι του κρέμεται”. Επίσης, ξέρουμε τι θα λένε όλοι αυτοί και μετά τις εκλογές, και πριν τις μεθεπόμενες εκλογές. Είναι πιο προβλέψιμοι κι από τον θάνατο αλλά νομίζουν πως λένε πολύ σοφά πράγματα. Τα οποία άκουσαν στην τηλεόραση από αγνούς και ανεξάρτητους δημοσιογράφους. Τι πλάκα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.