Περί εκλογών

Χαίρε Πιτσιρίκο, ελπίζω να μην είσαι ιομένος και να μην έχεις ανάγκη από κανένα φάρμακο.
Έτυχε να διαβάσω τις προάλλες ένα αρθρίδιο κάποιου που, με τα γνωστά χιλιοειπωμένα επιχειρήματα, προσπαθούσε να πείσει πως πρέπει όλοι να ψηφίζουμε στις εκλογές και να μην απέχουμε/ρίξουμε λευκό.

Σκέφτηκα λοιπόν ποιους δεν πρέπει με τίποτε να κατηγορήσουμε, όσο κι αν μας βλάπτουν, αν ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές:

Α) Αυτούς που θα ψηφίσουν για πρώτη ή, κατά πάσα πιθανότητα, για τελευταία φορά. Αν κάποιος ανήκει σε αυτήν την ομάδα, το να ψηφίζει αποτελεί δήλωση urbi et orbi: είτε «επιτέλους μεγάλωσα κι έχω περισσότερα δικαιώματα απ’ ό,τι πριν», είτε «είμαι ακόμα εδώ». Κακά τα ψέματα· δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση από ένα μειράκιο, ούτε καλά–καλά 17 έως 20, που θα τραβήξει selfie με την κάλπη φόντο για το insta, να ξέρει ακριβώς τι κάνει, ούτε βέβαια από έναν με το ένα πόδι στον τάφο που στηρίζει την άποψη που σχημάτισε 60 και βάλε χρόνια πριν, νυν καθηλωμένος καθημερινά 18 ώρες μπροστά στην TV.

Β) Τα κομματόσκυλα κάθε απόχρωσης. Αυτοί εκτελούν ένα ακόμη στρατευμένο καθήκον που αποτελεί μέρος τού πραγματικού τους επαγγέλματος από το οποίο βιοπορίζονται, ό,τι κι αν δηλώνουν πως επαγγέλλονται. Είναι αυτοί που γνωρίζουν άριστα πως τα κόμματα είναι μηχανισμοί προώθησης συγκεκριμένων συμφερόντων, δεν έχουν πρόβλημα κι εργάζονται για το προσωπικό τους συμφέρον, δίχως την παραμικρή ενοχή αν αυτό γίνεται σε βάρος όλων των άλλων· YOLO.

Γ) Τους διαπλεκόμενους. Είναι κι οι πιο συνειδητοποιημένοι ψηφοφόροι. Πουλώντας την ψήφο τους ή καταθέτοντας, ενίοτε αδρότατα, τον ενίοτε παρανόμως αποκτημένο οβολό τους, είτε αποπληρώνουν κάποιο χρέος, είτε κάνουν μια επένδυση με ορίζοντα το πολύ 4ετίας. Δεν έχει καμία σημασία γι’ αυτούς τι ψήφισαν την προηγούμενη φορά και το τι θα ψηφίσουν την επόμενη. Αυτό εξαρτάται από το πώς θα πάει η επένδυση.

Δ) Τους συγγενείς (με την ελληνική ευρεία έννοια) των Β και Γ. Ε, δεν μπορείς να ζητάς, έστω μια στις τόσες, χατιράκια από τον δικτυωμένο νονό/θειό/γείτονα/κουμπάρο/κολλητό και να μην ρίχνεις το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο που σου πασάρει, όσο κι αν δημοσίως το παίζεις παρθένα με προχώ alternative άποψη περί τα κομματικά. Και πoυστιές στυλάκι «το πήρα το σταυρωμένο αλλά έριξα λευκό/ άκυρο/ άλλ’ αντ’ άλλων» δεν χωράνε, γιατί τα κουκιά είναι μετρημένα κι αν λείπει κάποιο, υπάρχει σχετικό υπερευαίσθητο ραντάρ.

Ε) Τους σκατόψυχους. Είναι πέραν κάθε θεραπείας. Ψηφίζουν ό,τι θα διαολίσει τους γύρω τους τα μάλα. Ηδονίζονται όταν για κάποια ψηφαλάκια, είτε εκλέγεται ο αντίπαλος, είτε δεν εκλέγεται ο προτιμητέος του μισητού τους προσώπου. Διαζύγια, εγκεφαλικά κι ανακοπές έχουν την αφορμή τους στο φαινόμενο.

ΣΤ) Τους αντί. Για να μην εκλεγεί ο τάδε, ψηφίζουν τον δείνα ως μικρότερο κακό. Αδυνατούν να αντιληφθούν πως η ψήφος τους δίνει δύναμη και νομιμοποιεί, και πως η συμμετοχή στην Εξουσία μεγεθύνει τις δυνατότητες του …κακού όσο μικρό κι αν είναι ή θεωρούν πως είναι. Εδώ και όσοι απογοητευμένοι ρίχνουν την, πολύ της μοδός παγκοσμίως, λεγόμενη «ψήφο διαμαρτυρίας».

Ζ) Αυτούς που δεν αντέχουν να μην ψηφίσουν επειδή θα ένιωθαν σαν να μην συμμετέχουν στο πανηγύρι που πάνε όλοι οι άλλοι, ή επειδή βιώνουν τις εκλογές σαν εθιμοτυπική κοινωνική υποχρέωση. Τους είναι αδύνατον ή κι αδιανόητο να αποβάλλουν το αγελαίο από την ύπαρξή τους.

Η) Αυτούς που ψηφίζουν ό,τι τους πει ο παπάς/μπαμπάς/γκόμενος/γκουρού γιατί αυτόν ξέρουν, αυτόν εμπιστεύονται και στο κάτω–κάτω μ’ αυτόν ζουν κι όχι μ’ όποιον εκλεγεί ή όχι.

Θ) Αυτούς που ότι ψηφίζουν είναι μέρος της κοινωνικής τους ταυτότητας, της προσωπικότητάς τους. Δεν πάει το χέρι τους να ψηφίσουν οτιδήποτε άλλο και θεωρούν εαυτούς ιδεολόγους αλλά στην πραγματικότητα είναι ιδεοληπτικοί, αφού δεν εγείρουν καμία απαίτηση από όσους σταυρώνουν, ούτε καν ιδεολογικής συνέπειας. Μεσομακροπρόθεσμα, είναι αδύνατον να παραδεχτούν πως έκαναν λάθος επιλογή και συγχωρούν τα πάντα χάριν της …ιδεολογίας. Οι καλύτεροι ψηφοφόροι/ χρήσιμοι ηλίθιοι για τα κομματικά επιτελεία, ο σκληρός πυρήνας των κομμάτων, που ακόμη κι η οδυνηρή σύγκρουση με την αδυσώπητη πραγματικότητα (διαφθορά/ ατασθαλίες/ σκάνδαλα/ κωλοτούμπες) δεν είναι ικανή να τους θεραπεύσει κι αργά ή γρήγορα επιστρέφουν στο ιδεολογικό μαντρί, αν γαμηθεί το σύμπαν.

Ι) Τους ομογενείς που ψηφίζουν από μια στρεβλή/θολή αίσθηση του ανήκειν και σε μια δεύτερη Πατρίδα.

Νομίζω, Πιτσιρίκο, πως κάλυψα όλο το φάσμα των ψηφοφόρων (συμπλήρωσε αν νομίζεις πως κάτι μου διέφυγε) και δηλώνω υπεύθυνα πως δεν ανήκω σε καμιά από τις παραπάνω κατηγορίες πια. Έκανα ένα σύντομο πέρασμα από τις Α (αναπόφευκτα) και ΣΤ (ούτε να το θυμάμαι).

Νομίζω πως οι πραγματικά ορθολογικά σκεπτόμενοι, δίχως άμεσο ατομικό συμφέρον, δεν ψηφίζουν εδώ και χρόνια. Οι εκλογές απλώς τους θυμίζουν πως πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα πως ζουν ανάμεσα σε μη ορθολογικά ενεργούντες που δρουν ενάντια ακόμη και στο ίδιο τους το συμφέρον.

Η αποχή διαρκώς μεγαλώνει, κάτι ελπιδοφόρο, αφού μακροπρόθεσμα υποσκάπτει τις δυνατότητες των κυβερνώντων να δρουν κόντρα στο γενικό συμφέρον ό,τι κι αν σημαίνει αυτό: ο γκαντεμόσαυρος κυβερνά μόνο με τις ψήφους του 22,88% των εγγεγραμμένων, έχοντας όμως το 53% των εδρών της Βουλής και για να σταθεί χρειάζεται predator, κοστοβόρα γλοιώδη ΜΜΕ, σώματα ασφαλείας που ήδη θυμίζουν τα αμερικάνικα, μια διορισμένη Κατίνα που κάνει πως δεν καταλαβαίνει όπως και το σινάφι της, έναν πόλεμο βορειοανατολικά κι έναν έτοιμο να σκάσει ανατολικά.

Ο Έλληνας, όσο κι αν είναι στην κοσμάρα του κι όσο κι αν είναι αλλεργικός στις επαναστάσεις, δεν αντέχει δεύτερη κατάρρευση. Το νυν πολιτικό σκηνικό όμως, πολιτικοί, θεσμοί, ακόμη και πολίτευμα δεν είναι ικανά για τίποτε άλλο.

Να ‘σαι καλά!!

A.

(Αγαπητέ φίλε, υγιής είμαι και συνεχίζω τα μπάνια μου. Όπως έχω γράψει πολλές φορές, δεν ψηφίζω γιατί δεν έχει κανένα νόημα να ψηφίζεις σε ένα προτεκτοράτο και μην γράφω πάλι τα ίδια. Ο καθένας ας κάνει ό,τι θέλει. Εγώ δεν σκοπεύω να προσπαθήσω να αλλάξω την γνώμη κανενός. Μου αρκεί όλοι αυτοί να είναι μακριά από εμένα. Έχει πολύ γέλιο να σκοτώνονται οι άλλοι γύρω σου για τα κόμματα και εσένα να μη σε νοιάζει καθόλου αλλά να τα βλέπεις όλα αυτά σαν θέαμα. Με διασκεδάζουν πολύ οι εκλογές, αν και οι βασιλικές κηδείες είναι πιο fun. Βέβαια, μπορεί να ψοφήσει και κάνας πρωθυπουργός -μπορεί να τον δαγκώσει καμιά μαϊμού, όπως η μαϊμού που δάγκωσε τον βασιλιά Αλέξανδρο-, οπότε θα γίνει τρελό πανηγύρι στη …δημοκρατία μας. Μου αρέσει που στην Ελλάδα ξέρεις ότι είσαι μόνος σου, δεν έχεις τίποτα καλό να περιμένεις από την εξουσία και κινδυνεύεις από την ηλιθιότητα πολλών γύρω σου, γιατί αυτό σε κρατάει ζωντανό, εφευρετικό και σε εγρήγορση. Σε ευλογημένο τόπο ζούμε. Πάρτι θα κάνω στις εκλογές. Από την παραλία. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.