Η πορεία της μαρμότας
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
δεν ξέρω τι μ’ έπιασε κι αποφάσισα για πρώτη φορά χθες να κατέβω σε πορεία. Περνάω κρίση μέσης ηλικίας και τις κάνω κάτι τέτοιες μ@λακίες.
Φαντάσου ότι μου μπαίνουν και ιδέες να πάω να ψηφίσω επίσης για πρώτη φορά, αλλά αμέσως χαστουκίζομαι κι επανέρχομαι στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν η πρώτη φορά· είχα ξανακατέβει όταν διαπραγματευόταν ο Βαρουφάκης ως τότε υπουργός οικονομικών αλλά ήμασταν 30 νομάτοι όλοι κι όλοι, που κοιταζόμασταν σαν χάνοι, οπότε δεν το λες και συγκέντρωση.
Πρώτη θέση πίστα στην πορεία, που λες, το ΚΚΕ και ΠΑΜΕ με το φετίχ τους τις κόκκινες σημαίες. Δεν βαριέσαι, έτσι κι αλλιώς είχα ψηθεί ότι βρισκόμουν στην κηδεία 57 (;) ανθρώπων που δολοφονήθηκαν άδικα. Στάθηκα τέρμα πίσω μετά τους μαθητές, όπου βρίσκονταν γονείς ως επί το πλείστον.
Το πλήθος ήταν ένα συνονθύλευμα κομματανθρώπων, ρομαντικών μαθητών και αφελών γονέων.
Κουβέντες άσχετες με το θέμα της πορείας, μέχρι και χαβαλές και γέλια. Σαν σχολική εκδρομή. Εντάξει, για γέλια είναι οι πορείες αλλά όχι και να γελάμε κι εμείς με τους εαυτούς μας.
Η πορεία πέρασε κι απ’ την πλατεία με τις καφετέριες να είναι ασφυκτικά γεμάτες με κόσμο που ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα είναι τέλεια. Πόσο τους ζηλεύω. Σκέφτηκα ότι ίσως ήταν κάτοικοι κάποιας άλλης χώρας.
Πάντως, έδειχναν να απολαμβάνουν το θέαμα που τους προσφέραμε, άλλωστε γι’ αυτό βρίσκονταν εδώ.
Κάπου στο δρόμο, οι περισσότεροι αυτομόλησαν σε τυροπιτάδικα και καφετέριες και φτάνουμε στη νομαρχία όπου μας περίμενε ο αρχισυνδικαλιστής-σταρ του νομού. Όταν πήρε το μικρόφωνο κι άρχισε την “κασέτα” που αναπαράγεται από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση, αποχώρησε κι ο τελευταίος λογικός άνθρωπος απογοητευμένος. Η πορεία κατάντησε προεκλογική συγκέντρωση του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ (…να φύγουμε υποθέτω;).
Γύρισα σπίτι μου, όπως γυρνάς από μια κηδεία. Για την ακρίβεια, δύο κηδείες: των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν και της ελπίδας να αλλάξει κάτι με αφορμή αυτό.
Τουλάχιστον επιβεβαιώθηκε η επιλογή μου να βρίσκομαι μονίμως στη φάση της αποχής. Αυτή η χώρα είναι η χώρα της μαρμότας.
Με εκτίμηση,
κάποιος, κάπου, κάποτε
(Αγαπητέ φίλε, πήγα κι εγώ στην διαδήλωση χτες, αν και τις έχω κόψει τις διαδηλώσεις μετά το 2015. Η τελευταία διαδήλωση που πήγα συνειδητά ήταν τον Ιούλιο του 2015 στο Σύνταγμα, μετά την ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος. Από τότε, πάω στις διαδηλώσεις μόνο για να δω κάνα φίλο. Ήταν τραγική η χτεσινή διαδήλωση στην Αθήνα. Ως και οι αναρχικοί βαριόντουσαν. Σκέφτηκα να τους ζητήσω καμιά μολότοφ να την πετάξω, να μην κουράζονται. Πάντως, αν βαριούνται στην διαδήλωση και οι αναρχικοί, καταλαβαίνεις πως η κοινωνία είναι πνευματικά νεκρή. Μου έκανε κι εμένα καλό η χτεσινή διαδήλωση, γιατί επιβεβαίωσε την απόφασή μου να μην ψηφίζω. Επίσης, μου θύμισε πως πρέπει να αποφεύγω την πολλή συνάφεια του κόσμου, τις πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.