Αιώνιος φασισμός
Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του πιο υπέροχου blog του κόσμου, καλησπέρα.
Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 25ης Ιουνίου και την «αποκριάτικη» εικόνα της ελληνικότατης και πιο κιτς βουλής που σχηματίστηκε στη σύγχρονη ιστορία, η «αριστερά», αυτή η όποια αριστερά στο σύνολό της -και όσοι ισχυρίζονται πως την απαρτίζουν- υποχρεούται να αναλάβει την ευθύνη όχι μόνο για την εκλογική της ήττα αλλά και για τη συντριβή της που ιστορικά δεν έχει προηγούμενο.
Δεν νοείται να χάνεις σε τέταρτη διαδοχική εκλογική αναμέτρηση από έναν αντίπαλο που είναι για γέλια με εικοσιπέντε μονάδες διαφορά, η αποχή να αγγίζει το 47%, στο κοινοβούλιο να έχουν μπει λιβανιστήρια, περικεφαλαίες, χουντικοί, μέχρι η ερωτευμένη «τρελή» του χωριού, και να είναι απλά Δευτέρα.
Βέβαια, όλοι γνωρίζουν, όπως και οι ίδιοι, πως, αν παραιτηθεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αφενός η «προοδευτική συμμαχία» θα επιστρέψει σε μονοψήφια ποσοστά και αφετέρου όλοι όσοι τον περιτριγυρίζουν θα μείνουν πολιτικά άεργοι και χωρίς κηδεμόνα.
Τα όσα ακούγονται, πως όλο το σύστημα απαιτεί το κεφάλι του Τσίπρα, είναι, κατά την γνώμη μου, κωμικά έως αστεία, με μόνο σκοπό την βραχύχρονη επιβίωση των φιλελέ αριστερών πριν απευθυνθούν στην αγκαλιά του Μητσοτάκη. Όσοι διαφωνούν -και καλά κάνουν-ας ρίξουν μια μάτια στα υπουργεία “Δικαιοσύνης” και “Υγείας”.
Στα δικά μου μάτια ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποτελεί κανένα πολιτικό κεφάλαιο -όπως πολλοί ισχυρίζονται- για την Ελλάδα.
Όχι μόνο γιατί στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων, όπως σχεδόν όλες οι «αριστερές» πολιτικές ηγεσίες στην ελληνική Ιστορία, αλλά γιατί έπαιξε τον ρόλο του «Άσου στο μανίκι» του συστήματος, νομιμοποιώντας όχι μόνο τα μνημόνια -χωρίς ψήγμα κοινωνικής συνοχής- αλλά, μέσω της εξαφάνισης των κινημάτων που τον έφεραν στο προσκήνιο, νεκρανάστησε ό,τι πιο σάπιο κυκλοφορούσε στη χώρα.
Η πολιτική επιβίωση του Τσίπρα -καλώς ή κακώς- είναι αλληλένδετη με την «επιβίωση» του ίδιου του Μητσοτάκη και αυτό γιατί, αν ο ίδιος παραιτηθεί, αποδεχόμενος «αξιοπρεπώς» την παταγώδη αποτυχία του η αποχή στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, θα πλησιάσει το 60% οδηγώντας στη μη κοινωνική νομιμοποίηση του είδη μειοψηφικού ακροδεξιού συρφετού. Έτσι δουλεύει η φιλελεύθερη δημοκρατία.
Ο Τσίπρας, ο Κουτσούμπας και ο Βαρουφάκης δεν ηττήθηκαν από τον «δεξιό» μετα-φασισμό του Μητσοτάκη που κατέκλυσε τη Βουλή.
Ο «θρήνος» τους πρέπει να εστιάζει κυρίως στην ουσιαστικής σημασίας ήττα τους, ως προς την κοινωνική βάση στην οποία οι ίδιοι ισχυρίζονται πως απευθύνονται.
Το εκκωφαντικό ποσοστό της αποχής -που όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν- δεν σημαίνει πως οι μισοί Έλληνες ξαφνικά τρελάθηκαν.
Ούτε πως είναι απολιτίκ.
Αντιθέτως, επιβεβαιώνει ότι σχεδόν ένας στους δύο πολίτες κατανοεί -πιο ξεκάθαρα από ποτέ πλέον- πως ο μόνος λόγος που υπάρχει η ελληνική Βουλή είναι για να νομιμοποιεί την λεηλασία της χώρας.
Ο δρόμος της «αξιοπρέπειας» -που όλοι πιπιλάνε με μεγάλη ευκολία- στις σύγχρονες «αστικές-φιλελεύθερες δημοκρατίες» είναι ακριβώς η επιλογή του να μην συμμετέχεις σε αυτό το καραγκιοζιλίκι.
Ελάχιστοι άνθρωποι από όσους αποτελούν αυτό το 47% είναι φασίστες.
Μπορεί να διαφωνούν μεταξύ τους, ναι σε πολλά. Όμως, απ’ ότι φαίνεται, καταλαβαίνουν πως στη χώρα τους οι εκλογές δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα όσο το τεράστιο χρέος και οι εφαρμοστικοί νόμοι των μνημονίων είναι εδώ.
Αυτή η κρίσιμη μάζα δεν θα κάθεται αιωνίως να παρακολουθεί με σταυρωμένα τα χέρια να εξευτελίζεται η ζωή και η χώρα τους από περικεφαλαίες, ράσα, κηραλοιφές και λούμπεν αριστερούς.
Κάποια στιγμή, ίσως οργανωθεί.
Έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και σύγχρονη ιστορία μας το δείχνει καθημερινά.
Σήμερα τα γεγονότα τρέχουν με φρενήρεις ρυθμούς και δεν περιμένουν κανέναν να ωριμάσει τις συνθήκες.
Ακριβώς αυτό το 47% τρέμει η ολιγαρχία και τα δεκανίκια της, μετά την ιστορική τους ήττα στο δημοψήφισμα «χαστούκι» του 2015.
Ο Μητσοτάκης είναι σίγουρο πως, πολύ σύντομα, θα έρθει αντιμέτωπος με αυτό που ο ίδιος δημιούργησε, αρχής γενομένης από τις δημοτικές εκλογές της Αθήνας, όταν ο αποφυλακισμένος πλέον γιαλαντζί ναζί θα επιχειρήσει να διεκδικήσει την δημαρχία της πρωτεύουσας.
Τα «αριστερά» μαγαζάκια, από το Κ.Κ μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, εν έτει 2023, το μόνο που εξυπηρετούν είναι οι πρσωποκεντρικές φιλοδοξίες όσων τα απαρτίζουν.
Ο μόνος ρόλος τους δεν είναι το ανάχωμα -όπως με αφέλεια ευαγγελίζονται- απέναντι στο φασισμό αλλά η νομιμοποίησή του μέσα από «δημοκρατικές» διαδικασίες.
Κλείνοντας θα πρότεινα -με όλη μου την αγάπη και το σεβασμό- σε όσους «αριστερούς» κουνούν το δάχτυλο σε εκείνους που απείχαν καταλογίζοντάς τους την «άνοδο» της Ακροδεξιάς, να ρίξουν μια μάτια στο εξαιρετικό βιβλίο του Umberto Eco «Πέντε ηθικά κείμενα» και ειδικότερα στο “Facsismo Eterno”, όπου ο συγγραφέας σκιαγραφεί δεκατέσσερα χαρακτηριστικά που η ύπαρξη έστω και ενός από αυτά αρκεί για να συμπυκνωθεί ο φασισμός γύρω του.
Μεταξύ άλλων, γράφει ως τέταρτο χαρακτηριστικό:
«Το κριτικό πνεύμα κάνει διακρίσεις και η διακριτική ικανότητα είναι ένδειξη μοντερνισμού.
Κατά τον μοντέρνο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα επιδοκιμάζει την διαφωνία ως τρόπο εξυγίανσης της γνώσης. Για τον Ur-φασισμό (αιώνιο φασισμό), η διαφωνία είναι ισοδύναμη με την προδοσία.
Εξάλλου, η διαφωνία είναι ένδειξη διαφορετικότητας.»
Με λίγα λόγια, όποιος διαφωνεί μαζί σας δεν σημαίνει πως απαραίτητα είναι εν δυνάμει φασίστας.
Το πιθανότερο είναι να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.
Με εκτίμηση και αγάπη.
Τ.Τ.Π.
(Αγαπητέ φίλε, δεν μπορεί να μην έχουμε αντιληφθεί το πόσοι αριστεροί μιλάνε ακριβώς σαν τους φασίστες που λένε πως μισούν, και βαφτίζουν αμέσως “φασίστα” όποιον διαφωνεί μαζί τους σε κάποιο θέμα. Επίσης, οι αριστεροί πια ασχολούνται όλη μέρα με τους φασίστες. Δηλαδή, αν δεν υπήρχαν φασίστες, με τι θα ασχολούνταν; Δεν είμαι ψυχίατρος αλλά κάτι μου λέει πως, από αυτή τη Βουλή, θα φύγουν κάποιοι άνθρωποι με ζουρλομανδύα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.