Η κλιματική αλλαγή, ένα μπουκάλι ουίσκι των 2 εκατομμυρίων δολαρίων, και ένα μπουκαλάκι Αύρα των 50 λεπτών

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, αγαπημένε μου πιτσιρίκες και πιτσιρίκοι,
Ελπίζω να διασκεδάσατε με τις κινηματογραφικές προτάσεις του άλλου Κώστα, γιατί το παρόν κείμενο τουτουνού του Κώστα, δεν έχει πολλή πλάκα.

Παρά τις καλύτερες προσπάθειές μας, κάποια πράγματα που πιστεύουμε ακράδαντα ότι είναι σωστά, είναι λάθος. Και ενώ είμαστε πολύ πρόθυμοι να αναγνωρίσουμε τα λάθη στους άλλους, σπάνια κάνουμε το ίδιο απέναντι στους εαυτούς μας.

Πώς, λοιπόν, μπορούμε να βρούμε αυτά τα λάθη στη σκέψη μας;

Στην επιστήμη, αυτά τα λάθη ανιχνεύονται και διορθώνονται μέσω της επιστημονικής μεθόδου, την οποία μέθοδο, αν την διδασκόμασταν στο σχολείο να την εφαρμόζουμε γενικότερα, ακόμα και στις απόψεις μας, ο κόσμος μας θα ήταν απείρως πιο ειρηνικός και αδελφωμένος.

Η εφαρμογή της επιστημονικής μεθόδου σημαίνει ότι η άποψη των αυθεντιών στην επιστήμη δεν έχει κανένα απολύτως βάρος, αν δεν συνοδεύεται από στοιχεία.

Σημαίνει ότι, όποιες διαφωνίες υπάρχουν πάνω σε επιστημονικά θέματα, αυτές πρέπει να στοιχειοθετούνται από συλλογή εμπειρικών δεδομένων.

Σημαίνει ότι τα συμπεράσματα οποιασδήποτε έρευνας θα πρέπει να είναι επαληθεύσιμα από τους άλλους επιστήμονες που θα επαναλάβουν την έρευνα· διαφορετικά, αν δεν είναι, τα συμπεράσματα θεωρούνται άκυρα.

Σημαίνει ότι, η σοβαρή κριτική σκέψη πάνω στην καθιερωμένη γνώση των επιστημονικών εγχειριδίων, είναι όχι απλά επιτρεπτή, αλλά είναι επιθυμητή και θα πρέπει να ενθαρρύνεται, γιατί μόνο έτσι προχωρά η επιστήμη.

Μια τέτοια επιστημονική έρευνα, που δημοσιεύθηκε το 2019, βρήκε ότι η συναίνεση των επιστημόνων στο θέμας της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, ήταν στο 100%. Μια άλλη έρευνα, που δημοσιεύθηκε το 2021, κατέγραψε την συναίνεση των επιστημονικών ερευνών στα ανθρωπογενή αίτια της κλιματικής αλλαγής στο 99%.

Το μικρό ποσοστό των ερευνών που διαφωνούσαν με τα ανθρωπογενή αίτια της κλιματικής αλλαγής, είτε περιείχαν λάθη, είτε ήταν αδύνατο να επαληθευθούν από άλλους επιστήμονες.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν πολλοί εξυπνάκιδες εκεί έξω που διαφωνούν με το 100% των επιστημόνων, χωρίς καμία επιστημονική εξήγηση πέραν της αποψάρας τους.

Άλλες διάνοιες πάνε κόντρα σε χιλιάδες έρευνες από εκατοντάδες επιστήμονες, επειδή το χόμπι τους είναι η παρατήρηση του καιρού, αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι ο καιρός και το κλίμα είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.

Είναι σαν να μπερδεύεις την διάθεση σου (καιρός), σήμερα, 27 Ιουλίου το πρωί, με την προσωπικότητά σου (κλίμα), η οποία είναι απόρροια όλων των εμπειριών που έχεις βιώσει στη ζωή σου από την γέννηση σου ως σήμερα.

Βέβαια, κανείς από αυτές τις ιδιοφυΐες δεν παίρνει τόσο σίγουρη θέση για άλλα επιστημονικά θέματα που έχουν αμφισβητηθεί στο παρελθόν, πέραν της κλιματικής αλλαγής, όπως παραδείγματος χάρη για την κβαντική μηχανική, που ως πεδίο επιστήμης δεν έχει ούτε καν την συναίνεση των φυσικών επιστημόνων.

Εκεί δεν έχουν άποψη. Εκεί δηλώνουν άγνοια τα πουλάκια μου. Αλλά για την κλιματική αλλαγή, ένα θέμα για το οποίο οι φυσικοί συναινούν, είναι σίγουροι ότι μας κοροϊδεύουν.

Ανίκητοι ηλίθιοι.

Αλλά, υπάρχει, βλέπεις, μια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην κβαντική φυσική και την κλιματική αλλαγή, γιατί μπορεί και τα δύο να είναι πεδία της Φυσικής επιστήμης, αλλά μόνο ένα από αυτά τα θέματα είναι πολιτικό.

Όπως και μόνο ένα από αυτά τα θέματα έχει να κάνει με την πολιτική των ταυτοτήτων.

Και δεν είναι η κβαντική μηχανική.

Στην πολιτική των ταυτοτήτων, βλέπεις, η αλήθεια, ακόμα και η επιστημονική αλήθεια, ταυτίζεται πάντα με τις προτιμήσεις του καθενός.

Φτάνουμε έτσι σε μια καταπληκτική κατάσταση όπου, ενώ η επιστήμη έχει συναινέσει ότι η κλιματική αλλαγή που βιώνουμε είναι ανθρωπογενής –πέραν πάσης αμφιβολίας– και αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για την επιβίωση των ανθρώπων και των οικοσυστημάτων, έχεις κάτι καμένους που σου λένε “έλα μωρέ, τι 2 βαθμούς πάνω τι 2 βαθμούς κάτω, το ίδιο πράγμα είναι.”

Δεν είναι το ίδιο πράγμα, μικρέ μου μπαμπουίνε.

Η κλιματική αλλαγή και τα ακραία φαινόμενα που βιώνουμε και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε για δεκαετίες με μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση, είναι αποτέλεσμα της καύσης γαιανθράκων, η οποία αυξάνει την περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο και άλλα αέρια του θερμοκηπίου.

Τα αέρια του θερμοκηπίου διαχέονται παγκοσμίως. Δεν δίνουν δεκάρα για τα σύνορα που ζωγραφίσαμε στους χάρτες μας, ενώ δηλώνουν πλήρη αδιαφορία σχετικα με τα εθνικά μας συμφέροντα και τις αποκλειστικές οικονομικές μας ζώνες.

Αν οι χώρες του κόσμου, και ιδιαιτέρως οι πλούσιες χώρες, που όχι μόνο είναι οι μεγαλύτεροι ρυπαντές, αλλά κρατάνε τόσο την πίτα όσο και το μαχαίρι, δεν περιορίσουν τις εκπομπές αυτών των αέριων ρύπων, η κλιματική αλλαγή που θα βιώσουμε μέσω των ακραίων φυσικών φαινομένων –είτε αυτά είναι καύσωνες, τυφώνες, ξηρασίες, είτε καταιγίδες, ακραίο ψύχος και πλημμύρες– θα είναι πολλαπλάσιων μεγεθών πιο ακραία, με εκατομμύρια νεκρούς και εκατοντάδες εκατομμύρια κλιματικούς πρόσφυγες.

Κάθε δεκαδικό στην αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη, απλά αυξάνει τον αριθμό των νεκρών και των αποκλεισμένων.

Γκέγκε;

Γιατί, όμως, ένα ξεκάθαρο επιστημονικό θέμα, με ξεκάθαρες επιστημονικές λύσεις, παραμένει ακόμα στην συνείδηση πολλών ανθρώπων ως αμφισβητήσιμο;

Η απάντηση είναι απλή. Για τους απλούς ανθρώπους, είναι η άγνοια και η ημιμάθεια. Για τους πλούσιους, είναι τα φράγκα που κινδυνεύουν να χάσουν.

Το χάσμα μεταξύ των χρημάτων που πρέπει να δαπανούνται κάθε χρόνο από τις οικονομίες του κόσμου –ιδιαιτέρως τις πολύ πλούσιες– και αυτών που δαπανούνται στην πραγματικότητα, είναι τεράστιο.

Ο Τζον Κέρι, ο κύριος διπλωμάτης των ΗΠΑ σε θέματα κλιματικής αλλαγής, δήλωσε σε μια ομιλία του ότι οι ανάγκες για χρηματοδότηση προς τις φτωχές και αναπτυσσόμενες χώρες για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, ανέρχονται μεταξύ 2.6 και 4.6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο.

Ναι, τρισεκατομμυρίων.

Αλλά, το πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά. Λεφτά υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι ότι κανένας δεν θέλει να πληρώσει.

Στην ίδια ομιλία του, ο Κέρι δήλωσε πως καμία κυβέρνηση του κόσμου δεν πρόκειται να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Κίνα, ούτε η Ε.Ε., ούτε καμία άλλη πλούσια οικονομία.

Ο Κέρι γνωρίζει, βλέπεις, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει ένα τεράστιο πράσινο Σχέδιο Μάρσαλ, για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Άρα, πώς θα γεφυρωθεί αυτό το οικονομικό χάσμα;

Η λύση, σύμφωνα με τον Κέρι, θα πρέπει να έρθει μέσω των ιδιωτικών εταιρειών. Μέσω των αγορών.

Οι κυβερνήσεις, λοιπόν, πρέπει να δημιουργήσουν ένα επενδυτικό πλαίσιο το οποίο να είναι αρκετά ελκυστικό προς τα ιδιωτικά συμφέροντα που κρατάνε όλο το χρήμα που παράγεται εκεί έξω, ώστε να φιλοτιμηθούν να επενδύσουν τα όμορφα υπερκέρδη τους, κερδίζοντας φυσικά μια γενναιόδωρη επιστροφή στις επενδύσεις τους.

Αυτή, φυσικά, είναι η λύση που προτείνουν οι πλούσιοι σακαφλιάδες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Η ίδια λύση που προτείνεται από τη δεκαετία του ‘90.

Βέβαια, ενώ ο Κέρι αδυνατεί να απαντήσει πώς κάτι τέτοιο θα έσπρωχνε τα απαραίτητα κεφάλαια στις φτωχές χώρες του παγκόσμιου νότου, και γιατί, αν ίσχυε, αυτό δεν έχει συμβεί ως σήμερα, ένας άλλος χαραμοφάης σακαφλιάς, ο Λάρυ Φίνκ, της Blackrock, του μεγαλύτερου επενδυτικού fund στον κόσμο, ήρθε να δώσει τη λύση.

Ο Φίνκ πρότεινε να κατευθύνει τρισεκατομμύρια δολάρια επενδύσεων προς την ενεργειακή μετάβαση των φτωχών και αναπτυσσόμενων χωρών, αν οι κυβερνήσεις, μέσω του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, αναλάμβαναν να αφαιρέσουν το επενδυτικό ρίσκο, δηλαδή, αν αναλάμβαναν να απορροφήσουν οι ίδιες οι κυβερνήσεις τις όποιες ζημιές προκύψουν από την επένδυση, ενώ τα όποια κέρδη από τις επενδύσεις θα διαμοιράζονται στους ιδιώτες επενδυτές.

Σοσιαλισμός για τους πλούσιους, καπιταλισμός για όλους τους άλλους.

Η λογική του Φίνκ δεν είναι καινούργια. Είναι η ίδια λογική με τις διασώσεις των τραπεζών το 2008: δημοσιοποίηση των εταιρικών ζημιών και ιδιωτικοποίηση των κερδών.

Και μετά κατηγορούν τους σοσιαλιστές για ουτοπισμό.

Τι πιο ουτοπικό από την νεοφιλελέ πεποίθηση ότι οι πλούσιοι αυτού του κόσμου θα ξοδέψουν δεκάδες τρισεκατομμύρια τα επόμενα χρόνια προς τις φτωχές χώρες του παγκόσμιου νότου, ώστε αυτές να αντιμετωπίσουν τις πιο ακραίες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Το ρίσκο, όχι γι’ αυτούς, αλλά για όλους εμάς τους υπόλοιπους, δεν είναι ότι οι λύσεις που προτείνονται είναι άδικες, αλλά ότι είναι τόσο αβάσιμα αντιεπιστημονικές, ώστε μας εχουν κλειδώσει σε μια πορεία προς την κλιματική καταστροφή.

Σε άλλα νέα, η ανθρωπότητα έσπασε και ένα άλλο ρεκόρ.

Τον περασμένο Οκτώβρη, μια κάσα ουίσκι Macallan, του 1991, πωλήθηκε για 2,3 εκατομμύρια δολάρια. Λίγο παραπάνω, δηλαδή, από το ρεκόρ του 2019, όπου μόνο ένα μπουκάλι είχε πωληθεί για 2 εκατομμύρια δολάρια.

Τι σχέση, θα μου πεις, έχει μια κάσα ουίσκι με την κλιματική αλλαγή;

Έχει και παραέχει.

Ως οικονομολόγος, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι στο οικονομικό μας σύστημα, μια κάσα ουίσκι μπορεί να στοιχίζει όσα είναι διατεθειμένος να πληρώσει κάποιος.

Και όλα αυτά τα λεφτά που συσσωρεύονται στα χέρια του πλουσίων, κάπου πρέπει να πάνε.

Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα.

Δεν είναι μόνο οι κάσες με τα πολυτελή αλκοολούχα μπουκάλια. Όταν ο κινέζος δισεκατομμυριούχος Cheung Chung-kiu αγόρασε ένα διαμέρισμα 5.760 τετραγωνικών μέτρων στο Χάιντ Παρκ του Λονδίνου για 275 ψωροεκατομμύρια δολάρια, χρειάστηκε άλλα τόσα για να το ανακαινίσει.

Πέρυσι, 11 πίνακες του Πικάσο πωλήθηκαν στο Λας Βέγκας για 100 μύρια, ενώ μια Φεράρι του 1958 κόστισε σε κάποιον 6 εκατομμύρια δολάρια.

Για πολλούς, αυτή λίστα με τα ψώνια των πλουσίων δεν λέει και πολλά. Οι πλούσιοι πάντα ξόδευαν τις αμύθητες περιουσίες τους σε επιπόλαιες αγορές, ξοδεύοντας τεράστια ποσά για ρηχές απολαύσεις. Ε, και; Τι σημασία έχει;

Έχει. Τα εξωφρενικά καταναλωτικά όργια των πλουσίων δεν υποδεικνύουν μόνο την σπάταλη φύση τους. Σε ένα φυσιολογικό οικονομικό σύστημα, αυτού του είδους η σπατάλη θα άναβε κόκκινα λαμπάκια στον πίνακα ελέγχου.

Δυστυχώς, στο παρόν σύστημα, η τηλεδιοίκηση δεν λειτουργεί.

Σε ένα φυσιολογικό οικονομικό σύστημα, το άθροισμα των περιουσιών των δισεκατομμυριούχων των ΗΠΑ, δεν θα έφτανε σε μέγεθος το μέγεθος της ιαπωνικής οικονομίας, μια από τις πιο πλούσιες και ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.

Αν η τάξη των εργαζομένων δεν έχει χρήματα να ξοδέψει, θα δανειστεί, βυθιζόμενη κι άλλο στο χρέος απλά και μόνο για να καλύψει τα υπέρογκα κόστη της επιβίωσης, λόγω του πληθωρισμού. Κι αυτό, γιατί, ενώ οι απλοί άνθρωποι αναγκάζονται να ξοδεύουν σχεδόν το σύνολο του εισοδήματός τους για να επιβιώσουν, οι πλούσιοι απλά το αποταμιεύουν.

Το αποταμιεύουν γιατί, όσο πλούσιος είναι κανείς, τόσο μικρότερο είναι το ποσοστό του εισοδήματός του που χρειάζεται να καταναλώσει για να ζήσει. Το αποταμιεύουν, επειδή το οικονομικό μας σύστημα επιβραβεύει την συσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων, εις βάρος του επιπέδου ζωής όλων των υπολοίπων.

Οι πλούσιοι, αντίθετα με τους εργαζόμενους, δεν ξοδεύουν τα λεφτά τους σε παραγωγικές δραστηριότητες της οικονομίας. Τα ξοδεύουν είτε για να αγοράσουν ακίνητα, είτε σε μπουκάλια ουίσκι των 2 εκατομμυρίων, εκτινάσσοντας τις τιμές ακινήτων και φτωχοποιώντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας.

Και πώς κολλάει όλο αυτό με την κλιματική αλλαγή; Αν υπάρχει κάποιος που δεν το έχει πιάσει ακόμα, θα το κάνω ακόμα πιο λιανά.

Ο περιορισμός των ακραίων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν οι κυβερνήσεις καταφέρουν να κρατήσουν την μέση αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη κάτω από τους +1.5°C. Για να επιτευχθεί αυτό, αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να κάψουμε ένα περιορισμένο ποσό διοξειδίου του άνθρακα, το οποίο υπολογίζεται σε 380 δισεκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα.

Αν κάψουμε μόνο αυτό, τότε θα έχουμε 50% πιθανότητα να αποφύγουμε τις ακραίες επιπτώσεις της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας κατά +1.5°C.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν συμβάλλουμε ιδιαίτερα στην κλιματική αλλαγή. Για τις μισές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου ευθύνεται αποκλειστικά το πλουσιότερο 10% των ανθρώπων.

Όσο για τους δισεκατομμυριούχους, θυμάστε τους 380 δισ. τόνους διοξειδίου του άνθρακα που έχουμε περιθώριο να καταναλώσουμε ως ανθρωπότητα ως το 2050; Αν η σπατάλη τους συνεχιστεί, τότε θα 72% αυτών θα καταναλωθούν από ένα μάτσο λευκούς κωλόγερους μέχρι το 2031.

Όλος αυτός ο πλούτος που θα κατασπαταλήσουν σε γρήγορα αυτοκίνητα, μπουκάλια ουίσκι και ακίνητα, θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο στις υποδομές υγείας και πολιτικής προστασίας που είναι απαραίτητες για να αντιμετωπίσουμε τις καταστροφικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Δεν είναι απλά ανήθικο. Είναι παράλογο και σχιζοφρενές.

Και από τα μπουκάλια ουίσκι των πλουσίων, ας πάμε σε ένα άλλο ποτό το οποίο κανείς μας δεν μπορεί να αποφύγει, γιατί αλλιώς θα πεθάνει: το νερό.

Τον περασμένο Μάρτιο, στη Νέα Υόρκη, τα Ηνωμένα Έθνη άνοιξαν την δεύτερη συνεδρίαση του Παγκόσμιου Συνεδρίου Νερού, μετά από ένα κενό 46 ετών. Η πρώτη συνεδρίαση είχε γίνει το μακρινό 1977, όταν η κλιματική αλλαγή δεν ήταν καν θέμα στην ατζέντα.

Μια από τις πιο σοβαρές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, είναι η διατάραξη του κύκλου του νερού. Αποτέλεσμα αυτής της διατάραξης, είναι ότι τα 1.5 με 2.5 δισεκατομμύρια άνθρωποι που ζουν σήμερα σε περιοχές που το νερό είναι δυσεύρετο, θα διπλασιαστούν μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες.

Και δεν είναι μόνο το πόσιμο νερό. Τα τρία τέταρτα των φυσικών καταστροφών συνδέονται με το νερό. Μόνο τον περασμένο χρόνο, τεράστιες πλημμύρες έσπειραν την καταστροφή στα δύο τρίτα των περιοχών του Πακιστάν, ακραία ξηρασία που διήρκησε τρία χρόνια συνέτριψε το Κέρας της Νοτίου Αφρικής, ενώ Ευρώπη, ΗΠΑ, Αυστραλία και Λατινική Αμερική, βίωσαν και τα δύο αυτά ακραία καιρικά φαινόμενα.

Η συγκέντρωση των πληθυσμών στα αστικά κέντρα, απλά θα κάνει την κατάσταση ακόμα χειρότερη. Η ζήτηση για νερό στα αστικά κέντρα προβλέπεται ότι θα αυξηθεί κατά 20 με 30%. Στις πόλεις της Αφρικής η αύξηση υπολογίζεται να φτάσει στο 60%, ενώ στην Νότια Αμερική και την Ασία κατά 50% και 30% αντίστοιχα.

Όσοι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τις ελλείψεις σε πόσιμο νερό, ή με ελλείψεις σε νερό για τα ζώα και τις καλλιέργειες τους, ή με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, τόσο θα είναι αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν.

Οι πλημμύρες και οι καταιγίδες του 2020 εκτόπισαν περί τα 29 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, ως το 2050, 216 εκατομμύρια άνθρωποι θα αναγκαστούν να εκτοπιστούν από τα μέρη διαμονής τους. Περιοχές όπως η υποσαχάρια Αφρική, η Ανατολική Ασία και τα νησιά του Ειρηνικού και η Νότια Ασία, θα χτυπηθούν περισσότερο από ελλείψεις σε νερό, ή από ακραίες πλημμύρες.

Παράδοξο, κι όμως αληθινό. Ή θα πεθάνεις από τη δίψα, ή θα πνιγείς.

Μέσα σε όλη αυτή τη κατάσταση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδιώκει να ιδιωτικοποιήσει το νερό στην Ελλάδα. Σύντομα, όπως ο ηλεκτρισμός, το νερό θα μπει και αυτό σε ένα ιδιωτικό χρηματιστήριο, όπως έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας στο Σικάγο, όπου το 2020 το χρηματιστήριο των χρυσών παιδιών της Σχολής του Σικάγο άρχισε να εμπορεύεται τίτλους νερού.

Και αν σας φάνηκαν υπερβολικές οι ανατιμήσεις στην κιλοβατώρα, ως αποτέλεσμα του χρηματιστηρίου ενέργειας, ακόμα δεν είδατε τίποτα.

Θα πούμε το νερό, νεράκι.

Κι αν μας τελειώσει, θα πιούμε τα ουίσκι των πλουσίων. Μέχρι να τελειώσουν και αυτά.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο –όχι για πολύ ακόμα–, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, οι πλούσιοι κάνουν τη ζωή τους, χωρίς να ανησυχούν για το μέλλον του πλανήτη, την κλιματική αλλαγή, το περιβάλλον και τέτοια. Δεν είμαι πλούσιος αλλά κάνω κι εγώ πια αυτό ακριβώς. Γιατί; Γιατί δεν έχει νόημα. Οι άνθρωποι έχουν αποφασίσει πως θέλουν αυτό που συμβαίνει σήμερα. Αν δεν το ήθελαν, θα αντιδρούσαν. Δεν βλέπω να αντιδρούν. Αντιθέτως, οι περισσότεροι άνθρωποι λατρεύουν και αποθεώνουν τους τύραννούς τους. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.