Το φως που καίει (τα μυαλά μας)

Πιτσιρίκο, γεια σου.
Σ’ αυτήν τη χώρα δεν ξεμένει κανείς από έμπνευση. Έτσι κι ο φίλος μου, Βάρνας Κώσταλης, μου εμπιστεύτηκε ένα ποίημα και το μοιράζομαι μαζί σας, πριν εξαϋλωθώ στο φως:

Το φως που καίει
(τα μυαλά μας)

Ο οδηγητής:

Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης
Στον δρόμο της χαμοζωής
Είμαι τικ τοκ ώριμο φρούτο
Και τέκνο της Αμερικής.

Μην πέσετε από τα νέφη
Καθίστε εκεί παντοτινά
Με δαχτυλάκια γυμνασμένα
Στου πληκτρολόγιου τη χαρά.

Εγώ του καραβιού γοργόνος
Στον στόλο μου όρθιος φωτεινός
Επάνω μου σπάνε τα σκότη
Κι όλα είναι φως, φως κι άλλο φως.

Ένας δεν είμαι, μα χιλιάδες
Αριστεροί και δεξιοί
Γκέι, γυναίκες, πατριώτες
μ’ ακολουθούν με μια φωνή.

Μα κι όσοι αγέννητοι χιλιάδες
Θα αυτοδημιουργηθούν
Στο νέο φως που σας κομίζω
Θα αυτοϊκανοποιηθούν.

Άκου πώς παίρνουν οι αγέρες
Τα βάσανα όλου του ντουνιά
Φτώχεια υπάρχει μα είναι μόνο
Μες στα φτωχά σας τα μυαλά.

Δε δίνω λέξεις παρηγόρια
Δίνω χαμόγελα παντού
Καθώς σκορπίζουν στις οθόνες
Γίνονται καύσιμο του νου.

Ο Λαός:

Τι το θες το κασελάκι
να μου δώσεις το φαρμάκι;

Πάρε μια χοντρή κασέλα
να τη ρίξεις στην ομπρέλα
να τη σπάσεις τη ρημάδα
αφού θα χουμε λιακάδα.

Τώρα που ‘ρχεται το φως
θ’ αναβλέψει κι ο λαός.

Κι αν ο κάμπος πλημμυρίσει,
με το φως θα το ρουφήξει
το νερό θα γίνει φως
θα λουφάξει ο ποταμός.

Κι αν σιγήσανε τα τραίνα
στους σταθμούς παρατημένα
περιμένουνε το φως
για να πάρουν όλα μπρος.

Κι αν η ακρίβεια ανηφορίζει
και το λάδι μας σφυρίζει
ακατάδεκτο στο ράφι
-δε θα γίνω εγώ πιλάφι
ούτε λαδερό μπριάμ
ούτε σάλτσα ούτε ιμάμ-
μόνο του φωτός το κύμα
θα εξατμίσει παραχρήμα
τις τιμές που πήραν φόρα
σαν θεομηνίας μπόρα.

Κι αν ρημάζει η Υγεία
με γιατρούς, νοσοκομεία
που αγοράζονται ακριβά
στης ανάγκης τη ζαριά,
ναι, το φως θα σώσει πάλι
θα μας λούσει το κεφάλι
με shampoo ‘’όχι πια δάκρυα’’
κι η ζωή μας σε μιαν άκρια.

Φως θα γίνουν όλα, φως
Φως, μιλάει ο λαός!

Θα καταργηθεί η νύχτα
δε θα λέμε καληνύχτα.
Καλοφώς θα λέμε όλοι
καθημερινή και σχόλη.

Νέο έμβλημα εθνικό
ταπεινό και φωτεινό
η μικρή πυγολαμπίδα
σύμβολο για την πατρίδα.
Σημασία δεν έχει διόλου
που το φως είναι του κώλoυ!

Μια πηγή φωτός που χύνει
θράσος, κομπορρημοσύνη
το κενό μας καταυγάζει
δίχως τίποτα ν’ αλλάζει.

Θα ‘χουμε στη διαχρονία
στου μυαλού μας τα πεδία
εφοπλιστική αιθρία
κι αφοπλιστική βλακεία…

Φιλιά πολλά

Μερόπη

(Αγαπητή Μερόπη, σπουδαίος ο φίλος σου, ο Βάρνας Κώσταλης. Σκέφτομαι όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, κομμουνιστές και μη, που μας έκαναν να αγαπήσουμε την Αριστερά, να μπορούσαν να δουν τι θεωρείται Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα και στον πλανήτη. Ευτυχώς, δεν θα μάθουν ποτέ, και τουλάχιστον θα έχουν σώσει τα όνειρά τους. Από το πολύ φως των Κασσελάκηδων, κάηκαν όλα. “Εδώ ‘ναι η στάχτη ενός λαού, που ήταν αιώνια φλόγα”. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.