Χαιρετισμοί

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Εύχομαι να είσαι πάντα καλά!
Διάβασα το κείμενο της Χρύσας και ήθελα απλά να πω πόσο ωραία, λιτά και συμπυκνωμένα εξέφρασε μια κατάσταση που τη βιώνουν πολλοί από μας καθημερινά. Ακόμα κι αν στις λεπτομέρειες διαφέρουμε, η ουσία του προβληματισμού της, οι αγωνίες της και το άγχος που την ταλαιπωρεί είναι κοινά, όχι μόνο ή όχι τόσο με τη δική μου πραγματικότητα, αλλά με πολλών δικών μου ανθρώπων, συγγενών και φίλων.

Το ζητούμενο, που παραμένει αναπάντητο (κι εδώ μιλάω για τον εαυτό μου, γιατί ως εκεί μπορώ πραγματικά να ξέρω), είναι πώς ανταποκρίνεται κανείς στις προκλήσεις αυτής της καθημερινότητας, χωρίς να τον καταβάλλει το διογκούμενο άγχος, χωρίς να χάνει την ανθρωπιά του, χωρίς να απελπίζεται.

Ίσως ακούγομαι υπερβολικός ή υπερβολικά απαισιόδοξος, δεν ξέρω.

Να φανταστείς, είμαι από τους τυχερούς, λευκός, υγιής άνδρας, σε δυτική χώρα, με σταθερή δουλειά, μορφωμένος, με οικογένεια που με αγαπάνε και είναι η παρηγοριά μου. Για έναν εξωτερικό παρατηρητή η εικόνα είναι ίσως ειδυλλιακή.

Τότε γιατί παραπονιέμαι; Εχω δικαίωμα να παραπονιέμαι;

Προσωπικά, εσωτερικεύω τα άγχη μου και δυστυχώς ένα αίσθημα ανημποριας με πνίγει καμιά φορά ζώντας στην Ελλάδα του σήμερα. Τα πράγματα πάνε απο το κακό στο χειρότερο και νιώθω ότι δεν (μπορώ να) κάνω τίποτα για να ανακόψω την κατρακύλα. Και η διεθνής συγκυρία δεν βοηθάει.

Σκέφτομαι ότι μοιάζω με έναν κυρ Παντελή, επειδή ασχολούμαι με την προστασία του μικρόκοσμού μου, αλλά δεν θέλω να καταντήσω κυρ Παντελής. Ούτε Τσε Γκεβάρα είμαι. Δεν αναζητώ βοήθεια από επαγγελματία ούτε από τη θρησκεία.

Προσπαθώ, λοιπόν, να εστιάζω στα θετικά, την οικογένειά μου, τη δουλειά που τυχαίνει να με ευχαριστεί, τα βιβλία, τα ταξίδια.

Κι εδώ έρχεται η συνεισφορά του μπλογκ σου, με το χιούμορ σου, τα γραπτά και τα podcasts όλων. Μου δίνουν μια άλλη προοπτική, είναι μια αισιόδοξη νησίδα σε ένα πέλαγος μιζέριας, δυστυχίας και κινδύνων που μας απειλούν. Ανακάλυψα ανθρώπους με παρόμοιο ή διαφορετικό τρόπο σκέψης, αξιόλογα βιβλία, τόπους και ιστορίες. Και συνεχίζει να εκπλήσσει ευχάριστα.

Σ’ ευχαριστώ, λοιπόν.

Εύχομαι να παραμείνεις υγιής και ορεξάτος και οι φίλοι και φίλες του μπλογκ να συνεχίζουν ακάθεκτοι τη συνεισφορά τους.

Σταύρος Π.

(Αγαπητέ φίλε, σκέφτομαι συχνά πως οι πρόγονοί μας έζησαν σε εποχές πιο δύσκολες από την δική μας και κατάφεραν να παραμείνουν άνθρωποι. Βέβαια, κάθε άνθρωπος είναι υποκείμενο της δικής του εποχής και των ιδιαιτεροτήτων της εποχής του. Αλλά, και πάλι, ανήκουμε στους προνομιούχους. Έχουμε την δυνατότητα κάποιων επιλογών, που άλλοι άνθρωποι δεν έχουν. Το μπλογκ είναι καταφύγιο και για εμένα, και είμαι ευγνώμων για αυτό σε πολλούς ανθρώπους. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.