Στρατηγέ, τι ζητούσες στη Λάρισα, συ ένας Υδραίος;

Γεια σου, Πιτσιρίκο!
”Στρατηγέ, τί ζητούσες στη Λάρισα, συ ένας Υδραίος;” μας προειδοποίησε ο Εγγονόπουλος. Μια χαρά τα λένε οι ποιητές, αλλά δεν τους ακούμε…

Ζήλεψα ακόμη μια φορά τη δόξα τους και, ζητώντας συγγνώμη από τον Ανδρέα Κάλβο, στέλνω την Ωδή εις την Λάρισαν.

φιλιά

Μερόπη

Ωδή εις την Λάρισαν

[ Τι του λείπει του ψωριάρη, χούθι με μαργαριτάρι]

Όσοι το χάλκεον χέρι

των Αγορών βαρύ αισθάνονται,

ζυγόν δουλείας, ας έχωσι·

θέλει βλακώδη τόλμην

η εθελοδουλία.

Αυτή μεθερμηνεύει μύθους.

Φτερά δίνει

στον Ίκαρον· και έπεσε ο βλαξ

κι επνίγη στο Σουέζ

που διώρυγα δεν ήταν.

Αφ’ υψηλά όμως έπεσε,

σαν F16, ο θαλασσοπνιγμένος-

δεν πρόλαβε την παρομοίωση

με τα F35 [με πάταγο τιμής περίσσιας

θα έπεφτε]-

και απέθανεν ελεύθερος.

[Ο θάνατος πάντα ελευθερωτής

από την πενία, την ευήθεια

και το μέγα της ζωής μυστήριον]

Μούσα, το Ικάριον πέλαγος

έχεις γνωστόν. Τώρα θα μάθεις

και το Δένδιον.

Να η Αίγυπτος, ο Λίβανος,

να της σφαγής το μαύρο έπος,

το Ισραήλ,

να το Σουδάν, η Αραβία, το Ομάν

που τρέφουν τα πετρέλαια,

να η Υεμένη,

η θάλασσα η Ερυθρά.

με αθέριστα άνθη του πολέμου.

Να και η Λάρισα, ευτυχεστάτη,

ήτις του κόσμου εχάρισε

το μέγα Στρατηγείον.

Ιδού και ο μέγας τρόμος

της Ασίας γης, ο Μητσοδένδιας·

πλέξε γι’ αυτόν τον στέφανον

υμνητικόν και αιώνιον,

Μούσα, κόρη λυρική.

Ω, νέα κατοικία του Ηφαίστου,

Λάρισα,

καύχημα της Ευρώπης,

Ασπίδες χρυσοποίκιλτες

σφυρηλατείς.

Εις τα παράλια της Εγγύς Ανατολής

ασιατικά, τα πλήθη

αγαρηνά αναρίθμητα

βλέπω να επισωρεύονται,

όμως ματαίως.

Σάλπιγγα μεγαλόφθογγος

«οι Έλληνες», κράζει, «οι Έλληνες»,

και ιδού τα πόδια τρέμουσι

μυρίων ανδρών και Χούθι

θορυβουμένων.

«Οι Έλληνες»· —και εσκορπίσθησαν

των απίστων αι φάλαγγες.—

Α, τί, ω δειλοί, δεν μένετε

να ιδείτε, αν τα F35 μας

κοπτερά είναι;

Αν τα καθίσματα

εκτινάσσονται σωστά;

Έρχονται, πάλιν έρχονται

χαράς ημέραι, ω Ελλάς·

το προμηνύουν οι θρίαμβοι

πολλοί και θαυμαστοί,

που σε δοξάζουν.

Η Ελλάς αναβαθμίζεται.

Χώρα λαμπρά ευδαιμόνει·

η δουλεία δε σε αμαυρώνει πια,

την καταυγάζει

το φως λαμπρόν της ευηθείας.

Άμποτε νά ’λθω να φιλήσω

την ελεύθερη

ιερή σου πτώση.

(Γεια σου, Μερόπη μου! Μερόπη, θα προτείνω να ηγηθείς των στρατευμάτων μας, του στόλου μας και της αεροπορίας μας στον ηρωικό και ιερό αγώνα κατά των Χούθι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.