Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ
Στην διάρκεια της δίκης του Ηλία Μίχου, ο κατηγορούμενος, στην απολογία του, αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και δήλωσε πως ήταν ερωτευμένος με την 12χρονη -με την οποία συνευρέθηκε ερωτικά 4 φορές-, και αυτό προκάλεσε αντιδράσεις και συζητήσεις. Μπορεί ένας ενήλικας ή μεσήλικας ή ηλικιωμένος άνδρας να ερωτευτεί ένα παιδί 12 χρονών;
Ναι, μπορεί.
Ο οποιοσδήποτε μπορεί να ερωτευτεί τον οποιονδήποτε.
Ένας άνδρας μπορεί να ερωτευτεί ένα κοριτσάκι, ένα αγοράκι, μια γυναίκα 95 χρονών, έναν άνδρα 120 χρονών, μια κατσίκα, έναν τράγο, έναν ελέφαντα, ένα δελφίνι, ένα τριαντάφυλλο, ένα αυτοκίνητο, βάλτε οτιδήποτε άλλο θέλετε.
Τα ίδια ισχύουν και για τις γυναίκες και τους άλλους ανθρώπους που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως άνδρες και γυναίκες.
Όλοι-ες-α μπορούν να ερωτευτούν όλους-ες-α.
Ανεξάρτητα από ηλικιακή διαφορά. Ο έρως χρόνια δεν κοιτά. Έτσι είναι. Ο έρωτας δεν κοιτάει ούτε τα δικά σου χρόνια, ούτε τα χρόνια του αντικείμενου του έρωτά σου.
Υπάρχει, όμως, ένα “αλλά”.
Ζούμε σε κοινωνίες με νόμους και κανόνες. Γραπτούς και άγραφους.
Και γνωρίζουμε τους νόμους της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Άρα, γνωρίζουμε και τις συνέπειες που θα έχουν οι πράξεις μας. Και σε εμάς, και στο πρόσωπο που υφίσταται τις πράξεις μας.
Οι ανήλικοι προστατεύονται από τους νόμους του Κράτους. Και καλώς προστατεύονται. Εκτός αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη, οπότε μπορεί να την καταθέσει στην κοινωνία και να συζητηθεί. Ψύχραιμα, χωρίς φωνές και υστερίες.
Η νεότερη μητέρα στον κόσμο ήταν η Lina Medina, ένα κοριτσάκι πέντε ετών από το Περού.
Αυτό μπορεί να σημαίνει μεν πως η φύση κρίνει μια 5χρονη ικανή να φέρει ένα παιδί στον κόσμο -υποθέτω πως μας σοκάρει όλους αυτό, αλλά έτσι έγινε-, αλλά, από την άλλη δεν είναι σωστό αυτό που συνέβη. Δεν είναι σωστό με τους δικούς μας νόμους και κανόνες. Προσωπικά, δεν είναι σωστό και για την δική μου ηθική, για την δική μου γνώμη, και με πιάνει τρόμος στη σκέψη ενός 5χρονου που γίνεται αντικείμενο σεξoυαλικής εκμετάλλευσης και γεννάει· δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως ένα πεντάχρονο κοριτσάκι έχει τέτοιες διαθέσεις και επιθυμίες. Βέβαια, αυτά ορίζονται από την κοινωνία στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα. Αυτό ισχύει για όλους μας.
Σύμφωνα με τους κριτικούς Λογοτεχνίας -αλλά και το Time, τη Le Monde και άλλα γνωστά έντυπα-, η Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ που γράφτηκε το 1955 είναι ένα από τα 100 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών και έγινε ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ το 1962, θέμα όπερας, θέμα μπαλέτου και θέμα θεατρικού έργου που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ. Ένας μεσήλικας καθηγητής λογοτεχνίας παθαίνει εμμονή με ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, γίνεται πατριός της και έχει σεξoυαλική σχέση μαζί του. Η μυθοπλασία δεν δικάζεται στις δυτικές κοινωνίες -ακόμα- αλλά θα πρέπει να την ξεχωρίζουμε από την πραγματική ζωή. Κάποιοι μπερδεύονται.
Στις Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη, όταν ο Συγγενής πηγαίνει στα Θεσμοφόρια ντυμένος γυναίκα για να υποστηρίξει τον Ευριπίδη, λέει στις άλλες γυναίκες για το πώς διακορεύτηκε σε ηλικία εφτά ετών και δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Όταν το διάβασα για πρώτη φορά, νόμιζα πως ήταν κάποιο λάθος στη μετάφραση από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο, ή λάθος του διορθωτή, αλλά μετά το κοίταξα στη μετάφραση του Παύλου Μάτεσι και άλλες μεταφράσεις -ως και την online μετάφραση πολύ γνωστού αμερικανικού πανεπιστημίου κοίταξα- και ήταν σωστό. Αυτό είχε γράψει ο Αριστοφάνης. Και δεν ξέρουμε πώς αντιδρούσε το κοινό στις παραστάσεις στην αρχαία Αθήνα -δεν έχουμε ήχο από τις παραστάσεις της αρχαιότητας για να ξέρουμε πώς παίζονταν οι κωμωδίες και οι τραγωδίες και πώς αντιδρούσαν οι θεατές- αλλά μοιάζει αυτό που έγραψε ο Αριστοφάνης να μη σόκαρε τους αρχαίους Αθηναίους. Οπωσδήποτε, οι άνθρωποι στην αρχαιότητα ζούσαν λιγότερα χρόνια από εμάς αλλά και πάλι, τα εφτά χρόνια μου φαίνονται πολύ μικρή ηλικία.
Ο “Μέγας Ανατολικός” του Ανδρέα Εμπειρίκου εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, και όποιος έχει διαβάσει αυτούς τους οκτώ τόμους, καταλαβαίνει πολύ καλά το λόγο. Στο βιβλίο, υπάρχουν αναφορές με περιστατικά που αφορούν όλες τις ερωτικές επιθυμίες -αν θυμάμαι καλά, απουσιάζει η ομοφυλοφυλία ανάμεσα σε άνδρες γιατί ανάμεσα σε γυναίκες υπάρχει- και βέβαια υπάρχουν περιστατικά με παιδoφιλία. Ο “Μέγας Ανατολικός” είναι ένα αριστούργημα της Λογοτεχνίας -αν και μάλλον δεν θα το ξαναδιάβαζα- αλλά καταλαβαίνω γιατί κανείς δεν το έχει κάνει ταινία ακόμα. Θα τον καίγανε ζωντανό. Ζούμε στα χρόνια της πολιτικής ορθότητας. Γι’ αυτό δεν υπάρχουν Παζολίνι, Φελίνι και Βισκόντι σήμερα.
Στην ταινία “American Beauty” του 1999 -που κέρδισε πέντε Όσκαρ και ανάμεσά τους το Όσκαρ καλύτερης ταινίας-, ο μεσήλικας πρωταγωνιστής βρίσκεται στον καναπέ με την έφηβη φίλη της κόρης του την οποία ποθεί -και η οποία συμπεριφέρεται και μιλάει σαν να έχει πολλές ερωτικές εμπειρίες, και περηφανεύεται μάλιστα για αυτές-, και αρχίζει να της βγάζει τα ρούχα. Τότε, αυτή του αποκαλύπτει πως είναι παρθέvα και πως, απλά, υποδύεται την έμπειρη σεξoυαλική έφηβη, για να μην την θεωρούν ξενέρωτη οι συμμαθητές της. Ο πρωταγωνιστής σταματάει, καταλαβαίνοντας πως δεν μπορεί να συνεχίσει με ένα παιδί -η ηθική του δεν του το επιτρέπει- και την παρηγορεί, ενώ συνεχίζουν να μιλάνε.
Ο “Θάνατος στη Βενετία”, το πασίγνωστο βιβλίο του Τόμας Μαν από το 1912 έγινε ταινία από τον Λουκίνο Βισκόντι το 1971 (σ.σ. από την ταινία είναι η φωτογραφία του κειμένου). Ένας ηλικιωμένος συνθέτης ταξιδεύει στη Βενετία για λόγους υγείας και ερωτεύεται έναν πανέμορφο Πολωνό έφηβο που κάνει διακοπές με την οικογένειά του. Αν και οι αρχές προειδοποιούν για την επιδημία που υπάρχει στη Βενετία και αν και η υγεία του επιδεινώνεται, ο συνθέτης παραμένει στο ξενοδοχείο για να μπορεί να απολαμβάνει την ιδανική ομορφιά του έφηβου, αν και ξέρει πως ο έρωτας αυτός θα μείνει ανεκπλήρωτος. Έρωτας για την ομορφιά.
Ο “Θάνατος στη Βενετία” μου φέρνει στο μυαλό τους στίχους του Διονύση Σαββόπουλου “Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ” από το τραγούδι του “Σου μιλώ και κοκκινίζεις”:
Έλα στο χορό
Άσπρο φουστανάκι, πάτημα ελαφρό
Νύχτα ξαστεριά
Τρέμουν οι φλογίτσες πάνω απ’ τα χωριά
Έλα στο χορό
Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ
Ναι, όλοι-ες-α μπορούν να ερωτευτούν όλους-ες-α. Δεν απαγορεύεται. Και ο έρωτας είναι όμορφος και πηγή ζωής για αυτόν που ερωτεύεται.
Αλλά υπάρχει και το “Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ”.
Κάποιος κακοήθης θα πει πως ο Σαββόπουλος το έγραψε αυτό γιατί δεν μπορεί στην ηλικία του να κάνει κάτι άλλο πέρα από το να κοιτάει το πανέμορφο κορίτσι.
Δεν είναι έτσι.
Εκτός από τους νόμους, υπάρχει και η προσωπική ηθική ενός ανθρώπου. Τα κράτη δεν έχουν ηθική, οι άνθρωποι έχουν ηθική.
Μπορώ να καταλάβω τον έρωτα του οποιουδήποτε ανθρώπου για οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο, ανεξάρτητα από ηλικία ή οτιδήποτε άλλο.
Ο κατηγορούμενος δεν δικάζεται επειδή ερωτεύτηκε το 12χρονο κορίτσι. Ο κατηγορούμενος δικάζεται επειδή έχει παραβεί τον νόμο. Τον νόμο τον όποιο γνώριζε και αποδεχόταν, ως πολίτης της Ελλάδας.
Δεν δικάζεται ο έρωτας.
Δικάζεται ένας άνθρωπος που έχει παραβεί τους νόμους του Κράτους.
Ερωτευτείτε ελεύθερα. Αλλά ο πραγματικά ερωτευμένος δεν θέλει να βλάψει το αντικείμενο του ερωτά του. Δεν θα βλάψει ένα παιδί -ή οποιονδήποτε άλλον-, για να ικανοποιήσει την δική του επιθυμία.
Δεν θα καταστρέψεις για πάντα τη ζωή κάποιου άλλου -πόσω μάλλον τη ζωή ενός παιδιού- για να ικανοποιηθείς εσύ, επικαλούμενος μάλιστα τον έρωτα.
Κάποιες φορές στη ζωή “Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ”. Τόσο απλά.
(Τώρα αυτό δεν ξέρω αν πρέπει να το γράψω αλλά μάλλον θα το φάω το κράξιμο για αυτό το κείμενο -είτε το γράψω, είτε όχι-, οπότε ας το γράψω. Πριν από μερικά χρόνια, σε ένα νησί του Αιγαίου, μια κοπέλα μου εκδήλωσε τον έρωτά της για εμένα. Ήταν ενήλικη, δεν υπήρχε θέμα με τον …νόμο. Ήταν και πολύ όμορφη. Όλα ξεκίνησαν, ενώ συζητούσαμε και μου έλεγε συνέχεια “Πώς τα ξέρεις όλα αυτά τα πράγματα;”. Κολακεύτηκα -δεν μου συμβαίνει κάθε μέρα να γίνομαι το αντικείμενο του πόθου κάποιου άλλου και έχω κι εγώ ανασφάλειες- αλλά είχαμε μεγάλη διαφορά ηλικίας. Της είπα πως έχω τα διπλάσια χρόνια απ’ αυτήν -είχα παραπάνω από τα διπλάσια χρόνια αλλά δεν ήθελα να το πω- και πως δεν το θεωρώ κάτι που μπορώ να κάνω. Το δέχτηκε. Ήπιαμε μπίρες, συζητήσαμε, γελάσαμε και της είπα πως να φτιάξει ένα σάιτ στο Διαδίκτυο, ώστε να μην χρειάζεται να έχει αφεντικό. Εκτός από το νόμο, υπάρχει και η προσωπική ηθική κάθε ανθρώπου. Δεν χρειάζεται η απειλή του νόμου, για να σκεφτούμε τις πιθανές συνέπειες της πράξης μας στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. Αρκεί να μην είμαστε εγωπαθείς, άπληστοι και αρπακτικά.)
(Βέβαια, σκέφτομαι πόσο υποκριτές είμαστε, όταν ξέρουμε για αυτά που συμβαίνουν σε βάρος παιδιών σε χώρες της Ασίας -και όχι μόνο-, όπου ευυπόληπτοι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί πολίτες ταξιδεύουν κάθε χρόνο για να απολαύσουν μικρά παιδιά -επί πληρωμή-, και κάνουμε ό,τι δεν έχουμε ιδέα για αυτό. Όχι μόνο εμείς, αλλά και τα “πολιτισμένα” κράτη μας.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.