Ως εδώ

Φίλε μου, Πιτσιρίκο,
Στις μέρες μας, στην εποχή της πληροφορίας του δευτερολέπτου, εξακολουθεί να υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού ανθρώπων οι οποίοι είναι τύφλα υπάκουοι απέναντι σε μια δολοφονική και τυραννική αυτοκρατορία, η οποία θα πρέπει να διαλυθεί όσο πιο σύντομα γίνεται, πριν μας συμπαρασύρει στην πτώση της.

Θα βάλω ως ορόσημο την 11η Σεπτεμβρίου, αν και γνωρίζω ότι το θέμα αυτό έχει πολύ πιο μακρά ιστορία.

Από την ημέρα εκείνη, το σύστημα μεταλλάχθηκε σε μια τεράστια αυτοτροφοδοτούμενη απάτη, η οποία πάει κάπως έτσι:

Βήμα 1ο: Δολοφόνησε χιλιάδες ανθρώπους στην Μέση Ανατολή, εις το όνομα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”.

Βήμα 2ο: Αυτό οδηγεί στο ότι οι εχθροί σου θα μισούν εσένα και τους συμμάχους σου και θα θελήσουν να κάνουν βίαια αντίποινα εναντίον σας.

Βήμα 3ο: Χαρακτήρισέ τους όλους “τρομοκράτες”, ώστε να μην μπορεί κανείς να ξεχωρίσει ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης και καταπιεστής.

Βήμα 4ο: Στείλε πολεμικό υλικό και στρατό στις χώρες τους, για να πολεμήσεις την “τρομοκρατία” του ιθαγενούς πληθυσμού που εισβάλλεις.

Βήμα 5ο: Επαναλάβατε το Βήμα 1ο.

Νομίζω ότι είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως αυτή η ανατροφοδοτούμενη κλειστή λούπα μπορεί να επαναλαμβάνεται επ άπειρον.

Δεν κράζω τις ΗΠΑ επειδή έχω κάποια ιδιαίτερη αγάπη για τη Χαμάς, το Ιράν, τη Ρωσία, την Κίνα ή οποιαδήποτε άλλη δύναμη. Το κάνω επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι η αυτοκρατορία των ΗΠΑ είναι -κατά πολύ- η πιο καταστροφική και τυραννική δύναμη σε αυτόν τον πλανήτη, και στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Καμία άλλη δύναμη δεν έχει περάσει τόσο τον 20ο, όσο και τον 21ο αιώνα, σκοτώνοντας ανθρώπους ανά εκατομμύρια και εκτοπίζοντάς τους ανά δεκάδες εκατομμύρια. Καμία άλλη δύναμη δεν έχει κυκλώσει τον πλανήτη με εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις δημιουργώντας συνθήκες πείνας και ανέχειας σε όλο τον κόσμο με εμπάργκο και οικονομικές κυρώσεις, διεξάγοντας πολέμους μέσω τρίτων και πραξικοπήματα σε όλο τον κόσμο, αποσταθεροποιώντας και καταστρέφοντας οποιοδήποτε χώρα τολμά να αψηφήσει τις εντολές της.

Μόνο η αυτοκρατορία των ΗΠΑ το έχει κάνει αυτό. Καμία άλλη δύναμη δεν την πλησιάζει καν.

Οι διαχειριστές του κυρίαρχου αφηγήματος, πολιτικοί, δημοσιοκάφροι και οι μαζορέτες του συστήματος, εργάζονται σκληρά για να κάνουν την ανηθικότητα της αυτοκρατορίας να ακούγεται πολύ πιο περίπλοκη από ό,τι είναι, ώστε οι άνθρωποι να υποθέσουν ότι είναι καλύτερο να αφεθούν όλα στους “ειδικούς”.

Και έτσι, οι άνθρωποι κοιτάζουν τη γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, και υποθέτουν ότι πρέπει να είναι πολύ περίπλοκα τα πράγματα, γιατί αν ήταν τόσο απλά όσο φαίνονται, τότε σίγουρα η κυβέρνησή τους και τα μέσα ενημέρωσής τους δεν θα υποστήριζαν το Ισραήλ.

Αποκλείεται. Κάποιος λόγος θα υπάρχει.

Υπάρχει: τα φράγκα.

Είναι αστείο το πώς τα παπαγαλάκια της αυτοκρατορίας συνεχίζουν να προσπαθούν να πείσουν τους νέους –και τους γονείς τους– ότι θα πρέπει να ανησυχούν για το μέλλον τους επειδή τόλμησαν να αντιταχθούν ενάντια σε μια γενοκτονία που στηρίζει ανοιχτά η κυβέρνησή τους.

“Αν διαδηλώσετε κατά του Ισραήλ, και υπέρ της κατάπαυσης πυρός και της αποχρηματοδότησης ενός ρατσιστικού κράτους απαρτχάιντ, οι εργοδότες δεν θα σας προσλάβουν στο μέλλον, και θα πάνε τσάμπα οι κόποι σας!”,

Αυτό λένε στους νέους, προσπαθώντας να τους φοβερίσουν.

Ρε καθυστερημένοι ρουφιάνοι, οι νέοι ξέρουν ότι ζουν σε έναν κόσμο όπου η αντίστασή τους σε μια γενοκτονία μπορεί να βλάψει τις προοπτικές τους για δουλειά. Το βλέπουν να συμβαίνει ήδη σε ανθρώπους που βγαίνουν και μιλάνε δημόσια. Όπως και γνωρίζουν ότι οι προοπτικές τους για δουλειά στο μέλλον είναι σκατά. Ένα μάτσο ψέματα, σε έναν πλανητικό σύστημα που καταρρέει. Γι’ αυτό αποφάσισαν να αντιδράσουν, γιατί δεν υπάρχει τίποτα καλό στο μέλλον τους για να περιμένουν από καθάρματα σαν και του λόγου σας.

Μετά από όλα αυτά που έχουν κάνει τα παιδιά για τη Γάζα τους τελευταίους επτά μήνες, δεν πρέπει να ρωτάμε πώς μπορούμε να τους καθοδηγήσουμε εμείς, αλλά πώς μπορούν αυτοί να καθοδηγήσουν εμάς.

Το κρίμα είναι ότι και αυτή η γενιά θα αποτύχει στο τέλος. Ποιος ξέρει, βέβαια, αλλά κατά πάσα πιθανότητα, θα ακολουθήσει τον δρόμο της ήττας και της αποχαύνωσης, όπως και οι προηγούμενες.

Βρισκόμαστε, βλέπεις, στην σχιζοφρενή εποχή της πληροφορίας, όπου η άγνοιά μας γίνεται όλο και μεγαλύτερη, καθώς η ποσότητα της πληφοροφίας αυξάνεται εκθετικά.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι ξεσηκώνονται και αντιδρούν βλέποντας τον κόσμο να διολισθαίνει στο χάος. Το πρόβλημα δεν είναι η ριζοσπαστικοποίηση των νέων από τρομοκρατικές ομάδες. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν υπάκουοι. Το πρόβλημα είναι ότι τα φρικιά που μας κυβερνάνε δεν μας φοβούνται αρκετά. Ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο πέρα από τα προσωπικά τους προβλήματα και τις ατομικές τους επιδιώξεις.

Πόσο μάταιοι έχουμε μετατραπεί από αυτό το κωλοσύστημα που λέγεται νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός; Ένα σύστημα 50 ετών το οποίο έχει καταφέρει να κατηχήσει έναν ολόκληρο πλανήτη. Να τον πείσει, ότι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι να κοιτάς τη δουλειά σου και να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου στην ώρα τους.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, σε 50 χρόνια, σε 100 χρόνια από τώρα, αν υπάρχει κάτι που θα προσομοιάζει με κοινωνία, όταν όλοι θα έχουμε θαφτεί μαζί με τους συγγενείς και τους φίλους μας, ότι άγνωστοι θα ζουν στα σπίτια μας;

Ότ, στα σπίτια που ιδρώσαμε τόσο για να αγοράσουμε, ή να χτίσουμε, θα βρίσκονται κάποιοι άγνωστοι και θα κατέχουν όλα όσα έχουμε σήμερα. Όλα εκείνα τα πράγματά μας που δεν θα έχουν καταστραφεί μέχρι τότε, θα είναι δικά τους.

Κανένας ζωντανός δεν θα ξέρει τι συνέβη με τα πράγματά μας, όλα αυτά τα σπουδαία μας υπάρχοντα που τα φυλάμε σαν κόρη οφθαλμού και φοβόμαστε μην πάθουν καμιά ζημιά.

Συμπεριλαμβανομένου και του αυτοκινήτου που ξόδεψες μια περιουσία για να αγοράσεις. Αυτό με τα 250 άλογα που πάει 200 στη στροφή. Πιθανότατα θα καταλήξει στην ανακύκλωση, ή, στην καλύτερη περίπτωση, στα χέρια ενός άγνωστου γέρου συλλέκτη παλιών αυτοκινήτων.

Πόσοι από εμάς γνωρίζουν την ζωή του παππού τους; Κάποιοι, σίγουρα, αλλά όχι όλοι. Πόσοι από εμάς γνωρίζουν την ζωή του προπάππου τους; Σχεδόν κανείς.

Δεν θα είμαστε καν αναμνήσεις.

Οι απόγονοί μας θα γνωρίζουν με δυσκολία ποιοι ήμασταν, αν θα ξέρουν καν τα ονόματά μας, ή αν θα θυμούνται ότι υπήρξαμε ποτέ. Ίσως είμαστε τυχεροί και μάθουν τα ονόματά μας για λίγο, πριν τα ξεχάσουν. Ίσως, αν είμαστε πολύ τυχεροί, αναγνωρίζουν την ύπαρξή μας, ότι κάποτε, πριν πολλά χρόνια, υπήρχε ένας θείος Κώστας, αδερφός του προπάππου Νίκου.

Και όμως, πολλοί από εμάς περνάμε τη ζωή μας ασχολούμενοι με πράγματα. Με κτήσεις και αποκτήσεις, με ιδιοκτησίες, μικρο-επενδύσεις σε κρυπτονομίσματα και μετοχές, σε αποταμιευτικά μαξιλαράκια, και ό,τι χρειάζεται για να φτάσουμε μια ώρα αρχίτερα στην ονείρωξη της σύνταξης. Το αστικό αντίστοιχο του παραδείσου επί της γης.

Ίσως, αν σκεφτόμασταν περισσότερο αυτά τα ερωτήματα θα αλλάζαμε τις προσεγγίσεις μας, τις σκέψεις μας, και ίσως, την ζωή μας την ίδια. Ή, ίσως όχι.

Τελικά, το νόημα ίσως να μην βρίσκεται στο τι κάνεις σε αυτή τη ζωή, αλλά στο τι δεν επιτρέπεις και στο τι δεν ανέχεσαι άλλο. Όχι στα προσωπικά επιτεύγματα και τους στόχους της ζωής σου, όχι στις επιτυχίες και την καταξίωση, αλλά σε όλες εκείνες τις φορές που είπες “ως εδώ!”, και χάραξες την γραμμή σου στην άμμο.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, περιμένοντας το βάλσαμο του ελληνικού καλοκαιριού, πάντα με αγάπη,

Κώστας

ΥΓ: Οσκαρικό το πόντκαστ σας με τον Γρηγόρη.

(Φίλε Κώστα, είναι όπως τα γράφεις. Και εμείς τι θα κάνουμε πριν γίνουμε μια ωραία φωτογραφία; Να ζήσουμε, Κώστα, να ζήσουμε. Να ζήσουμε ελεύθεροι. Όχι “Να μην ζήσουμε σαν δούλοι”, να ζήσουμε ελεύθεροι. Όσο πιο ελεύθεροι γίνεται. Μακριά από δουλειές, καριέρες, διασημότητα και ιδιοκτησίες. Γιατί η ιδιοκτησία δεν είναι μόνο κλοπή, η ιδιοκτησία είναι φυλακή. Και μακριά από τους εθελόδουλους φυλακισμένους με τις ιδιοκτησίες και τις καριέρες, που θέλουν να κλάψουν στον ώμο σου. Φτου ξελευτερία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.