Ζέστη, παρενθέσεις και υστερόγραφα

Θεματάκι, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, έχω θεματάκι. Απ’ όταν έγινε η αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ, του προηγούμενου και -με σχεδόν μαθηματική βεβαιότητα- επόμενου προέδρου των ΗΠΑ, βασανίζομαι από φριχτούς εφιάλτες.

Τι θα συμβεί αν πυροδοτηθεί το φαινόμενο μιμητισμού, όπως στην περίπτωση των μαζικών σφαγών στα αμερικανικά σχολεία; Σε μία χώρα με 330.000.000 κατοίκους και πάνω από 370.000.000 πυροβόλα όπλα (εκτιμήσεις για 430.000.000+ όπλα υπάρχουν από διάφορα παρατηρητήρια και οργανισμούς), πόσο ασφαλείς μπορεί να είναι οι πολιτικοί. Πόσο ασφαλές μπορεί να είναι το δημοκρατικό πολίτευμα και η λειτουργία του;

Δεν κλείνω μάτι τα βράδια. Εντάξει, λέω και εγώ καμιά μαλ@κία για να περνάει η ώρα.

Η χαζομάρα στην φάση είναι ότι διάλεξε το παιδάκι να πυροβολήσει τον Τραμπ και όχι κάποιον άλλον. Όχι γιατί ο συγκεκριμένος είναι καλύτερος από τους άλλους και τον λυπήθηκα, αλλά για έναν άλλο λόγο. Είναι τόσο ηλίθιος και τόσο βαθιά στο πετσί του σόουμαν, που το διεστραμμένο μυαλό του αδυνατεί να αντιληφθεί πλήρως αυτό που συνέβη. Αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας αντίληψης είναι να μετατραπεί η απόπειρα σε ένα ακόμα σόου με πρωταγωνιστή τον πορτοκαλί ηλίθιο.

Θα μου πεις, τις είχε τις εκλογές έτσι κι αλλιώς, τι διαφορά κάνει το θέμα;

Κάνει γιατί, μεταξύ βλακωδών θεωριών συνωμοσίας και θεάματος, το αποτέλεσμα είναι να γίνεται σύμβολο και ήρωας ο Τραμπ. Ένας ατρόμητος πολεμιστής που αψηφά με κίνδυνο της ζωής του το βαθύ κράτος και το κατεστημένο των ελιτιστών σατανιστών παιδεραστών που κυβερνούν τις ΗΠΑ (θεωρία συνωμοσίας δημοφιλέστατη μεταξύ των ανεγκέφαλων Αμερικανών και προσφάτως εισηγμένη στα ελληνικά σώματα ασφαλείας, όπως διαπίστωσε γνωστός φίλος του blog).

Δημιουργήθηκε ένας επικίνδυνος συμβολισμός πλέον, γιατί δεν είναι κάτι που διαφημίζει μόνος του ο Τραμπ αλλά πλέον είναι κάτι που είδε όλος ο κόσμος. Ο κόσμος είδε την φωτογραφία με την τροχιά της σφαίρας να περνάει ξυστά από τον κρόταφο του Τραμπ, και λίγα δευτερόλεπτα μετά τον τύπο να σηκώνεται και να φωνάζει με την γροθιά σφιγμένη, αψηφώντας τον κίνδυνο να υπάρχει δεύτερος και τρίτος εκτελεστής.

Χωρίς καμία αμφιβολία, ο σκληρότερος καργιόλης σε εκείνο το πάλκο για λίγα δευτερόλεπτα ήταν ο Τραμπ.

Νομίζω πως υπάρχει κάποια διαφορά μεταξύ της λαϊκής απήχησης ενός πολιτικού ηγέτη και ενός πολεμικού ηγέτη, κάτι που και η ίδια η ιστορία καταγράφει σε διάφορες περιπτώσεις, από τον Ναπολέοντα μέχρι τον Χίτλερ, ο οποίος ήταν παρασημοφορημένος ήρωας του Πρώτου Παγκοσμίου. Ο σεβασμός και η εμπιστοσύνη του έμπρακτου “είναι ένας από εμάς” κερδίζει αυτούς που δεν είχαν πειστεί ολοκληρωτικά από την προπαγάνδα.

Ο Μπάιντεν νικάει με δυσκολία την βαρύτητα και καταφέρνει με χίλια ζόρια να στέκεται όρθιος. Ο Τραμπ, με την χάρη του Κυρίου ημών όπως λέει και ο ίδιος, απέφυγε την σφαίρα ως άλλος Neo στο Matrix. Θα σέβεστε! Γατάκια…

Το Ανώτατο Δικαστήριο με πρόσφατη απόφασή του διεύρυνε την ασυλία του προέδρου για οτιδήποτε εμπίπτει στα εκτελεστικά καθήκοντα της θέσης του. Πρακτικά, δεν ξέρω μέχρι πού μπορεί να επεκταθεί αυτό, αλλά, όταν έχεις έναν ήρωα πρόεδρο ο οποίος αποφασίζει να εκκαθαρίσει τους θύλακες του βαθέος κράτους που τον θέλουν νεκρό, νομίζω ότι αφήνει πολλά περιθώρια για αποφάσεις που θα ήταν ποινικά κολάσιμες ή αντισυνταγματικές πριν την ασυλία.

Πρακτικά, το κράτος μετατρέπεται από μία συγκεκαλυμμένη ολιγαρχία σε μία απροκάλυπτη δικτατορία. Η οπισθοδρόμηση θα επιταχυνθεί ραγδαία, σε ένα κράτος που τα πράγματα δεν πάνε πρίμα έτσι κι αλλιώς.

Τώρα θα μου πεις, τι μας νοιάζει εμάς; Η αλήθεια είναι πως δεν μας πολυνοιάζει, όπως δεν μας πολυνοιάζει γενικότερα ο πανικός που συντελείται γύρω μας. Εδώ που τα λέμε, ακόμα και αν μας ένοιαζε, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά πράγματα. Ειδικά η Ελλάδα αποπνέει πλέον τέτοια παρακμή που δεν μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας, όχι να κάνουμε κάτι για τους άλλους.

Μία μεγάλη μερίδα των πολιτών της χώρας κυμαίνεται σε ένα φάσμα μεταξύ -εκ των δεξιών προς τα αριστερά- της πλήρους αποκτήνωσης και του αυτοπαραμυθιάσματος. Ζούμε στην Ζώνη Ενδιαφέροντος, ζούμε σε ξεχωριστή πραγματικότητα από αυτούς που υποφέρουν δίπλα μας και το μυαλό μας έχει προγραμματιστεί, ώστε να τους αγνοεί. Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, άλλωστε, προσπαθούμε να επιβιώσουμε και να μην χάσουμε τα κεκτημένα.

Μικρές μειοψηφίες, με την στενή τους πολιτική και ιδεολογική ατζέντα κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, μάχονται κατά κύριο λόγο μεταξύ τους για το αν τα δικά τους δικαιώματα έχουν προτεραιότητα απέναντι στα δικαιώματα των άλλων, αν οι ζωές τους έχουν μεγαλύτερη αξία από των άλλων.

Φυσικά, όταν ρωτήσεις κάποιον προοδευτικό, θα σου απαντήσει σχεδόν πάντα και χωρίς δεύτερη σκέψη “εννοείται πως θα υποστηρίξουν τα δικά τους δικαιώματα πρώτα”, δημιουργώντας το λογικό ερώτημα “άρα γιατί να μην υποστηρίξουμε και εμείς τα δικά μας δικαιώματα πρώτα;”.

Άσχετη παρένθεση. Πίνω το τσαγάκι μου στο στέκι, λίγο πριν σηκώθηκε και έφυγε μια κοπέλα, και έχω μείνει εγώ με παραδίπλα μια γιαγιά που, χωρίς υπερβολή, άρχισε να σταυροκοπιέται παρά τέταρτο και τελείωσε και πέντε. Ελάτε να μου πείτε πως δεν είναι τα πάντα ψυχιατρική. Άλλαξε στέκι θα μου πεις εσύ. Γιατί, θα σου πω εγώ, αφού αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου. Κλείνει η παρένθεση.

Τι έλεγα; Α, για τους δικαιωματισμούς και τις μειοψηφίες. Ναι. Έλεγα λοιπόν πως, από τη στιγμή που δεν δίνουμε αγώνα για να έχει ο άστεγος σπίτι και ο πεινασμένος φαγητό, σιγά μην δώσουμε αγώνα για να υιοθετήσει παιδί το ομόφυλο ζευγάρι. Η θεραπεία στην νοσηρότητα της κοινωνίας θα πρέπει να ακολουθεί λίγο την ιατρική λογική της επιλογής ασθενών. Αρχίζεις από αυτόν που χρήζει άμεσης βοήθειας γιατί είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου και μετά προχωράς στους ασθενείς που δεν κινδυνεύει η ζωή τους.

Είμαι σίγουρος πως σε επίπεδο κοινωνίας τα πράγματα είναι ακόμα πιο πολύπλοκα. Μπορώ για παράδειγμα να σκεφτώ πως, όταν δεν έχεις επιμορφώσει τον κόσμο για την σεξουαλικότητα και την πολυμορφία της στην περίπτωση του ανθρώπινου όντος, το να μιλάς για τεκνοθεσία στα ομόφυλα ζευγάρια οδηγεί απλά στην πόλωση των ομοφοβικών. Το να προωθείς ενεργά μια ατζέντα, όσο σωστή και να είναι αυτή σε ηθικό επίπεδο, καταρρέει και γυρνάει μπούμερανγκ όταν χτίζεται από την κορυφή προς την βάση και όχι αντίθετα. Αυτό δεν είναι άποψη, είναι παρατήρηση, είναι η πραγματικότητα.

Φυσικά, όλα αυτά χρειάζονται είτε ένα κράτος που φροντίζει για τους πολίτες, είτε την ένωση των διάφορων κοινωνικών ομάδων και μειοψηφιών στο να πιέσουν αρχίζοντας από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και να χτίσουν κοινωνική συνείδηση. Το πρώτο δεν παίζει ούτε για πλάκα, το δεύτερο έχουν καταφέρει να το εξουδετερώσουν χωρίζοντας τον κόσμο στις μειοψηφίες που έχουν σαν προτεραιότητα την δική τους ατζέντα δικαιωμάτων και όχι το κοινό καλό.

Εννοείται πως καμία μορφή αγώνα δεν έχει κάποιο πραγματικό αντίκρυσμα εκτός από τις γενικές απεργίες διαρκείας, κάτι που έχει βγει από την συζήτηση σε βαθμό που να απορείς. Πιο ταμπού και από την ένοπλη πάλη έχει γίνει. Πορείες, διαδηλώσεις, 48ωρες απεργίες για εκτόνωση του κόσμου, και μετά σπίτι να δούμε τηλεπαιχνίδια και να καυλαντίσουμε στο ίντερνετς.

Παρένθεση 2: Η σταυροκοπούμενη γιαγιά έκανε επίπληξη στην κοπέλα του μαγαζιού γιατί τόση ώρα δεν έχει μαζέψει το ποτήρι της πελάτισσας που έφυγε από το άλλο τραπέζι. Αν θέλει να κάτσει κανένας να μας κάνει παρέα, δεν θα βρει να καθίσει, λέει… Τέσσερα τραπέζια στο ένα η γιαγιά, τέσσερα πάσα στο ένα εγώ, μόνο είκοσι καθίσματα κενά. Τι θα γίνει αν ξεφορτώσει ξαφνικά ένα κρουαζιερόπλοιο πέντε χιλιάδες τουρίστες σε ένα στενό της Χαλκίδας; Τι εικόνα θα παρουσιάσουμε; Τι πλήγμα θα δεχτεί η βαριά βιομηχανία της χώρας και πόσες δεκαετίες θα χρειαστεί για να ανακτήσει την αξιοπιστία της; Μήπως η κοπέλα του μαγαζιού είναι συριζαία και προσπαθεί να σαμποτάρει τον ηγέτη μας;

Μπήκα μέσα και τα είπα στην φίλη μου όπως τα έγραψα, η καημένη γελάει συγκαταβατικά. Δεν αντέχω της λέω, θα βιαιοπραγήσω και θα με δείτε πρωτοσέλιδο στην Ευβοϊκή Γνώμη (κωλοφυλλάδα απίστευτου βεληνεκούς επαρχιωτίλας και ηλιθιότητας) με σφιγμένα τα δόντια και γυρισμένα μάτια. Βρες μου έναν καλό ψυχοθεραπευτή ή δώσε μου μια παγωμένη μπύρα, της λέω. Με το δεύτερο μπορώ να σε βοηθήσω, λέει. Παίρνω την μπύρα και κλείνω την παρένθεση 2.

Τι έλεγα ρε φίλε, όλο το χάνω… Α, για πάλη και απεργίες και τα τέτοια μας κουνιούνται. Ούτε καν, ούτε τα τέτοια μας δεν κουνιούνται πλέον. Έχουν παραιτηθεί και τα τέτοια μας, όπως και το υπόλοιπο σώμα και πνεύμα. Με τέτοια ζέστη θα μου πεις, ποιος έχει τα κότσια για επανάσταση, άσε να δροσίσει πρώτα και βλέπουμε.

Αυτά, φίλοι των γαμάτων και των τεκνών, από την μαρτυρική Χαλκίδα και την ηρεμία του (δικού μου) κόσμου. Γιατί τους γύρω δεν τους βλέπω και πολύ ήρεμους, και όσο πάει γίνεται και χειρότερα.

Βασίλης

Υ.Γ.1 Άλλη μια ιντερνετική φρίκη ξεδιπλώνεται σε πραγματικό χρόνο μπροστά στα μάτια μου, κάτι πρέπει να γίνει με την περίπτωση αυτή. Εξηγούμαι, και μπορεί να στο επιβεβαιώσει και αναγνώστης του blog με τον οποίο ήπια μια μπυρίτσα εχθές βράδυ: συζητούσαμε για μουσική και του έφερα σαν παράδειγμα μουσικής παραγωγής και σύνθεσης της pop ένα τραγούδι, συγκεκριμένα το “Somebody that I used to know” του Gotye. Ένα από τα πιο κλικαρισμένα βίντεο όλων των εποχών στο YouTube κλπ κλπ. Έχω να το ακούσω κάποια χρόνια και τώρα, αυτή την στιγμή που σου γράφω, ανοίγω την εφαρμογή και μου το πετάει πρώτη πρόταση στα pop. Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσω να βάζω το κινητό σε αεροστεγές και αδιάβροχο σακουλάκι και να το βυθίζω σε ένα λίτρο νερό πριν οποιαδήποτε συζήτηση. Νταξ, να μας ακούτε διαρκώς, αλλά μην μας το πετάτε και στα μούτρα κιόλας. Αφήστε μας να έχουμε μια ψευδαίσθηση ιδιωτικότητας. Έτσι, για τα μάτια του κόσμου.

Υ.Γ.2 Και μιας και πιάσαμε τα παρανοϊκά του ίντερνετς, ας κλείσω με τα θαύματα του chatGPT, του γνωστού chatbot. Όταν ρωτήθηκε το πρόγραμμα για συγκεκριμένο περιεχόμενο και συνδρομητές του blog σου, απάντησε εφαρμόζοντας αυστηρά κριτήρια λογοκρισίας σε ό,τι αφορά πολιτικού περιεχομένου κείμενα, σε σημείο εσκεμμένης οργουελικού τύπου διαστρέβλωσης της πραγματικότητας. Όπως άλλωστε και όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα μου πεις, δεν διαφέρει πουθενά.

Γενικά το ίντερνετ και η τεχνολογία δεν σταματάνε να απογοητεύουν τις προσδοκίες κάποιων από εμάς. Πως δηλαδή θα ήταν βοηθήματα στην ελεύθερη διακίνηση και διάδοση πληροφορίας και γνώσης, πως κάποια στιγμή θα κατέληγαν σε κάτι θετικό. Ήμασταν και εμείς στην πλευρά των αυτοπαραμυθιαζόμενων, αλλά μεγαλώσαμε πλέον και δεν ελπίζουμε. Τουλάχιστον εγώ, μην γενικεύω.

(Φίλε Βασίλη, στη δικτατορία των αγορών οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί είναι διακοσμητικοί και για να παραμυθιάζεται η πλέμπα. Άλλωστε, υπάρχει το ενδεχόμενο να μην φτάσει μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου ούτε ο Μπάιντεν, ούτε ο Τραμπ. Επίσης, μπορεί να μη. φτάσουμε ούτε εμείς. Αλλά η πολιτική των αγορών θα είναι η ίδια με οποιοδήποτε πρόεδρο ή και χωρίς πρόεδρο. Βασίλη, θερίζουν τα ψυχοφάρμακα και το ξέρεις. Ποιοι τα παίρνουν; Αυτοί που κυκλοφορούν γύρω μας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.