Bad mood

Αν για κάτι είμαι ευχαριστημένος από τον εαυτό μου, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, είναι ότι έχω καταφέρει, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, να αφήσω την επαγγελματική μου ιδιότητα έξω από την καθημερινότητά μου. Όταν χτυπάω κάρτα, σταματάω να είμαι ψυχίατρος και ντύνομαι ξανά με το αρκουδοτόμαρό μου.

Είναι εύκολο; Όχι. Είναι πλήρως εφικτό; Όχι. Αλλά το καταφέρνω σε καλύτερο βαθμό από τους περισσότερους συναδέλφους που έχω γνωρίσει. Αυτό με αφήνει να βιώσω και να νιώσω την καθημερινή ζωή μου χωρίς το αναλυτικό και διαγνωστικό φίλτρο που είναι απαραίτητο, όταν κάνω την δουλειά μου.

Επίσης, καλώς ή κακώς, αφαιρεί αυτόματα και την αποστασιοποίηση που είναι μέρος της δουλειάς. Όταν σηκώνομαι από την καρέκλα του ψυχιάτρου, όσο ζεν και να είμαι, δεν έχω την ίδια στάση απέναντι στα πράγματα με αυτή που έχω όταν δουλεύω.

Είναι μία βρώμικη δουλειά αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο. Μην παρεξηγηθώ, βρώμικη, γιατί αυτά που βλέπω και ακούω, αυτά που κάνουν κάποιοι ασθενείς στον εαυτό τους και αυτά τα οποία έχουν υποστεί, αγγίζουν ό,τι πιο βάρβαρο μπορεί κανείς να σκεφτεί, πολλές φορές πράγματα πολύ πιο βάρβαρα από αυτά που που χωράει η ανθρώπινη φαντασία.

Παρά το γεγονός ότι σπάνια με επηρεάζει πλέον κάτι βάρβαρο, συνεχίζω να έχω τις προσωπικές μου ευαισθησίες σε απλά καθημερινά πράγματα.

Από την άλλη πλευρά, παρατηρώ ότι την στιγμή που κάποιος μαθαίνει την επαγγελματική μου ιδιότητα, αντιμετωπίζομαι σαν κάποιου είδους freak που διαβάζει σκέψεις και συναισθήματα, που, αντί για μία μπίρα, έχει βγει έξω για να θέσει διαγνώσεις και να θεραπεύσει κόσμο. Ή να στιγματίσει, ή να φαρμακώσει και να ναρκώσει και να λοβοτομήσει κόσμο.

Επίσης, συχνά πυκνά βρίσκομαι στο κέντρο μίας προσπάθειας αποδόμησης της ιατρικής μου ειδικότητας, γιατί φυσικά όλοι ξέρουν τα πάντα, όλοι έχουν την γνώση που αποκτά κανείς με έξι χρόνια ιατρικής και πέντε χρόνια ειδικότητας. Αλίμονο! Επένδυσα έντεκα χρόνια από τη ζωή μου για κάτι που μπορεί ο καθένας να βρει σε μία αναζήτηση στο διαδίκτυο. Ας αφήσουμε τις χιλιάδες ώρες κλινικής εμπειρίας, αυτά είναι για εμάς που δεν το έχουμε. Οι υπόλοιποι έχουν διαβάσει Γιάλομ, είχαν κάνει ψυχοθεραπεία, είχαν έναν φίλο που έπαιρνε τα τάδε χάπια. Μας έχουν για πλάκα, τι συζητάμε τώρα;

Φαντάζομαι δεν πάνε καν τα αυτοκίνητά τους στο συνεργείο, εδώ έχουν την ικανότητα να μάθουν τόσα πράγματα απ’ το ίντερνετ. Ένα καρμπυρατέρ δεν ξέρουν να φτιάχνουν; Τόσα χρόνια αυτοκίνητο οδηγούν και έχουν και πολλούς φίλους που έχουν αυτοκίνητο. Ξέρουν από αυτοκίνητα, έχουν άποψη και τεχνική γνώση.

Πλατειάζω όμως, πιθανώς γιατί αποφεύγω ενστικτωδώς αυτό για το οποίο ξεκίνησα να γράφω.

Το οποίο είναι το εξής απλό: όταν εμπλέκομαι προσωπικά στις ανθρώπινες σχέσεις, φιλικές ή αισθηματικές, αφήνω στο γραφείο μου την ιδιότητά μου και το κάνω σαν άνθρωπος. Εμπλέκομαι με την προσωπικότητά μου, τα καλά και τα άσχημα, με τα βιώματά μου και την εμπειρία ζωής που έχω αποκομίσει.

Δεν είναι μικρή εμπειρία, σε τρεις διαφορετικές χώρες, οχτώ διαφορετικές πόλεις, με τις καλές και κακές στιγμές της, με πολλές χαρές και τεράστιες λύπες. Με εκατοντάδες γνωριμίες, μία χούφτα φιλίες που διαρκούν δεκαετίες, με τριάντα χρόνια συσχέτιση με το άλλο φύλο, είκοσι χρόνια συγκατοίκησης με διάφορες συντρόφους και έναν γάμο.

Με εκπλήσσει πραγματικά το να βλέπω κάθε φορά πως, εκτός της επαγγελματικής μου ιδιότητας και των γνώσεών μου πάνω σε ένα πολύ δύσκολο αντικείμενο, είναι πολύ εύκολο, σχεδόν ένας αυτοματισμός για κάποιους ανθρώπους, να παραβλέπουν, να υποτιμούν και να προσπαθούν να αποδομήσουν ακόμα και την ίδια μου τη ζωή και τα βιώματά μου.

Για πολλοστή φορά βγαίνω (;) – δεν είμαι ακόμα σίγουρος – από μία πολύ σύντομη αλλά και πολύ έντονη ιστορία, στην οποία αρχίζω ειλικρινά και μετανιώνω που δεν άφησα την ιδιότητα του ψυχιάτρου να πάρει αποφάσεις, αλλά ανέθεσα το πράγμα στον εαυτό μου.

Επειδή όμως ακριβώς τα γεγονότα και τα αισθήματα ήταν συμπυκνωμένα σε μικρό χρονικό διάστημα, η ζημιά τελικά είναι μεγαλύτερη. Θα επιβιώσω σίγουρα, αλλά πλέον έχω αρχίσει και χάνω κομμάτια του εαυτού μου σε κάθε φθορά και είμαι πολύ μεγάλος για να μπορώ να τα ανακτήσω.

Ποιο είναι το νόημα αυτής της ιστορίας; Να θρηνήσω στο μπλογκ για ανεκπλήρωτους έρωτες; Ίσως. Αλλά το βασικό νόημα και συμβουλή προς ναυτιλλομένους είναι η εξής: μπείτε σε μία ιστορία με τα μάτια ανοιχτά, αλλά όχι με διάθεση αποδόμησης. Δεν είναι τα πάντα red flags, δεν είναι κάποιου είδους ανταγωνισμός που πρέπει να αποδείξετε κάτι. Αν μπαίνετε με τέτοια διάθεση καλύτερα να γίνετε κριτές στο google reviews/trip advisor, να σχολιάζετε τηλεπαιχνίδια και οτιδήποτε άλλο σας κάνει να αισθάνεστε αυθεντίες της ζωής.

Μπείτε σε ιστορίες όπου η άλλη πλευρά έχει διάθεση συνεργασίας και συμμαχίας για να διευκολυνθεί η ζωή και των δύο. Αν είστε εξαρχής καχύποπτοι, μην μπαίνετε καθόλου, κάνετε κακό στον εαυτό σας και στους άλλους. Γιατί η ζωή είναι δύσκολη και το ξέρω πολύ καλύτερα από τους περισσότερους, παρότι η ζωή μου είναι γελοία εύκολη. Μιλάω κάθε μέρα, όμως, με αυτούς που έχουν ζωή πιο δύσκολη από αυτό που μπορείτε να φανταστείτε.

Αγάπη χωρίς συμβιβασμούς, από την διαταραγμένη ηρεμία μου.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, όπως έχεις πει, μας συμβαίνει η ζωή. Έχω πάρει πια απόφαση πως δεν καταλαβαίνω τίποτα -και, κυρίως, πως δεν θα καταλάβω ποτέ-, οπότε αυτό είναι πολύ παρηγορητικό και ανακουφιστικό. Αποδοχή, που λες κι εσύ. Για τον έρωτα, σκέφτομαι πως έχει κάτι παράδοξο και παράλογο. Αν τον αναλύσεις, δεν υπάρχει. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το ίδιο ισχύει με όλες σχεδόν τις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι όμορφο κάποιοι άνθρωποι να επιθυμούν ο ένας τη συντροφιά του άλλου, και είναι όμορφο για όσο ισχύει αυτό. Αυτή η μέθεξη είναι ό,τι πιο όμορφο μπορεί να συμβεί στη ζωή μας. Δεν πιστεύω ούτε στους πολλούς έρωτες, ούτε στους πολλούς φίλους, αλλά αυτή είναι η δική μου περίπτωση. Αλλά πάντα είναι καλό να αφήνουμε λίγο χώρο μέσα μας για να μπορέσει να μπει κάποιος άλλος άνθρωπος, γιατί υπάρχουν και υπέροχοι άνθρωποι γύρω μας. Αν όχι, ας παραδεχτούμε πως είμαστε ερωτευμένοι με τον εαυτό μας και πως έχουμε βρει την αγάπη που ψάχναμε στο …πρόσωπό μας. Όλοι θέλουν να αγαπηθούν, κανείς δεν θέλει να αγαπήσει. Ο δυτικός άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπήσει. Αγαπάει ωφελιμιστικά. Αλλά αυτό είναι αγάπη προς τον εαυτό του. Τέλος πάντων, σημασία έχει να αγαπάς. Εμένα μου αρέσει πολύ και το προφιτερόλ. Σκέφτομαι πόσοι πολλοί άνθρωποι ταυτίζονται με αυτά που έγραψες. Να είσαι καλά. Και η ζωή είναι ένα δώρο. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.