Ένα γεια από το Βέλγιο
Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, εύχομαι να είσαι καλά. Έχω χρόνια να σου στείλω κάτι αλλά δεν υπάρχει τίποτε νέο να σου πω πέραν του ότι μετανάστευσα στο Βέλγιο στα γεράματα και πλέον ζω εδώ. Ήθελα να φύγω μακριά από όλους και από όλα γιατί πνιγόμουν στην πατρίδα μας από όλα. Από τα κοινωνικά και τα οικογενειακά, μέχρι τις ανθρώπινες σχέσεις. Μου λείπουν μόνο 5-6 δικοί μου άνθρωποι που τους βλέπω όταν επιστρέφω για διακοπές αλλά πέραν τούτου ουδέν.
Δεν με χαλάει ούτε ο μουντός καιρός, ούτε το κρύο. Σάματις και στην Θεσσαλονίκη που ήμουν, τον χαιρόμουν τον ελληνικό καιρό; Κολοκύθια. Όταν δούλευα ασταμάτητα μέσα σε σκοτεινά γραφεία και όταν σχολούσα είχε δύσει ή δεν είχα κουράγιο να πάω μια βόλτα, ποιο το νόημα; Για τα λίγα Σαββατοκύριακα και κάποιες καλοκαιρινές διακοπές; Πιο καλά περνάω τώρα όταν έρχομαι για Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι. Πιο πολύ βλέπω φίλους και γνωστούς τώρα απ’ ό,τι πριν.
Είμαι καλύτερα που ζω σε μια χώρα που δεν πολυκαταλαβαίνω τι λένε οι γύρω μου και συνεννοούμαι μόνο για τα βασικά. Κάνω βόλτες και έχω δει ένα σωρό πράγματα στις γύρω χώρες. Έχω κάνει καινούργιους φίλους που είναι επίσης μετανάστες και να σου πω την αλήθεια; Αυτά τα βασικά Αγγλικά που μιλάμε μας κρατάνε μακρυά από “αναλύσεις που καταντάνε παραλύσεις” όπως και πάλι είχες πει, και είναι και αρκετά για να περνάμε όμορφες στιγμές και να κάνουμε πράγματα μαζί γιατί “πρέπει και να ζήσουμε” όπως είχες πει.
Σας διαβάζω πού και πού, και δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που είπες: “Χωρίς χρήματα μπορούμε να ζήσουμε αλλά χωρίς δικαιοσύνη όχι”. Και τώρα δεν έχουμε τίποτα από τα δύο.
Βλέποντας όλον αυτόν τον κόσμο χθες στους δρόμους, θυμήθηκα και το άλλο που πάλι είχες πει πως “αυτή η κυβέρνηση θα πέσει με μεγάλο πάταγο στο τέλος”. Κι αν δεν είναι αυτή, θα είναι η επόμενη.
Ίσως, τελικά, για άλλη μια φορά στην Ιστορία, κάποιοι λίγοι να πάρουν στις πλάτες τους το βάρος της αλλαγής των πραγμάτων με θυσία τους εαυτούς τους όπως γινόταν και γίνεται πάντα. Πάει που πάει ο πλανήτης κατά διαόλου με όλους αυτούς τους ανισόρροπους που επιλέξαμε να μας κυβερνούν αλλά τουλάχιστον κάποιοι από μας αποφάσισαν πως πριν πεθάνουν έχουν κάτι να πουν και για κάτι να αγωνιστούν. Οι υπόλοιποι, όπως εγώ, απλά θα τους ακολουθήσουμε. Ας ακολουθήσουμε αυτούς γιατί τους άλλους τους είδαμε τα χαΐρια τους.
Σου στέλνω τα φιλιά μου και την αγάπη μου.
Π.
(Αγαπητέ φίλε, δεν ξέρω αν επιθυμούσες να δημοσιευτεί το κείμενό σου ή όχι, αλλά το ανεβάζω -αφού αφαίρεσα όνομα και ηλικία- γιατί περιγράφεις όλη την ουσία, και εκφράζεις πολλούς από τους φίλους που έφυγαν από την Ελλάδα, αλλά και πολλούς από όσους παραμένουμε εδώ. Και στην Ελλάδα πια δεν πολυκαταλαβαίνεις τι λένε οι άνθρωποι γύρω σου, αν και μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα. Αλλά είναι ο καθένας στον κόσμο του και στο κινητό του. Βέβαια, στο κέντρο της Αθήνας που ζω, οι Έλληνες είναι μειοψηφία και οι τουρίστες ποτάμι αλλά περαστικοί. Αυτή η κυβέρνηση θα πέσει με μια ακόμα εθνική καταστροφή. Εκτός αν προλάβει να την κάνει πάσα στην επόμενη. Το ένστικτο οδήγησε τους Έλληνες στους δρόμους. Η απελπισία. Όποιος ζει στην Ελλάδα, αντιλαμβάνεται την διάλυση των πάντων· κάποιοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι σήμαινε για την Ελλάδα η χρεοκοπία και τα Μνημόνια, ενώ κάποιοι άλλοι κάνουν πως δεν συνέβησαν ποτέ. Άρνηση. Άρνηση της πραγματικότητας. Συμβαίνει και αλλού. Συμβαίνει και στις ΗΠΑ. Η άρνηση είναι η κυρίαρχη φιλοσοφία. Τον Μάιο, μπορεί να είμαι στο Βέλγιο για την παράσταση του Χριστόφορου, οπότε να βρεθούμε, αν είσαι εκεί. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.