Η ιστορικότητα της 28ης Φλεβάρη 2025

Προμήνυμα σαρωτικής παλλαϊκής εξέγερσης;
Αδερφέ Πιτσιρίκο, η 28 Φλεβάρη 2025 με άλλαξε κι εμένα όπως άλλαξε και τόσο κόσμο.

Αν μπορούσε να περιγραφεί η 28 Φλεβάρη με μια πρόταση αυτή θα ήταν η εξής:

Η μεγαλύτερη συγκέντρωση όλων των εποχών με δράση και εξεγερμένων που είχαν λαϊκή υποστήριξη.
Το πρώτο και κύριο μέρος της πρότασης είναι το πιο προφανές και εύκολο να εξηγηθεί.
Η συμμετοχή του κόσμου δεν είχε προηγούμενο και ξεπέρασε και με διαφορά οτιδήποτε είχαμε γνωρίσει ως τώρα.

Δεν έχει ξαναγίνει συγκέντρωση με τον κόσμο να είναι απλωμένος από το Μέγαρο μουσικής μέχρι τους στύλους του Ολυμπίου Διός, από την Ομόνοια και την Πατησίων μέχρι την Συγγρού, από το Μοναστηράκι μέχρι το Σύνταγμα και με τον κόσμο στο Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους να είναι τόσο πυκνός που δεν μπορούσες να περάσεις ανάμεσα.

Γνωρίζαμε εδώ και εβδομάδες ότι η συμμετοχή θα είναι τεράστια έχοντας δει και την τεράστια συμμετοχή του κόσμου στις 26 Γενάρη, όπου με κάλεσμα δύο μερών ανταποκρίθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες, αλλά και πάλι η συμμετοχή ξεπέρασε και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις.

Μιλάμε για τουλάχιστον ενάμιση εκατομμύριο κόσμο μόνο στην Αθήνα, τέτοιος αριθμός συγκεντρωμένων που δεν είχε εμφανιστεί ξανά ποτέ ούτε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, ούτε ποτέ άλλοτε.

Με κλειστούς τους σταθμούς Συντάγματος και Πανεπιστημίου από την αστυνομία, το Σύνταγμα είχε αρχίσει να γεμίζει από τις 9 το πρωί, δύο ώρες δηλαδή πριν από την επίσημη ώρα της συγκέντρωσης.

Λέγαμε για την συγκέντρωση της 26ης Γενάρη ότι ήταν τεράστια -και ήταν όντως τεράστια- αλλά η συγκέντρωση της 28ης Φλεβάρη κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι μιας τάξης μεγαλύτερης συγκέντρωση ώστε να κάνει την συγκέντρωση της 26ης Γενάρη να φαίνεται συγκριτικά μικρή.

Όμως δεν ήταν μόνο ποσοτική η διαφορά μεταξύ των δύο συγκεντρώσεων.
Η διαφορά τους ήταν και ποιοτική.

Σε ένα κείμενο που έγραψα παραμονή της συγκέντρωσης αναφέρθηκα στην υποτονική ενέργεια που είχε η συγκέντρωση της 26ης Γενάρη. Ποτέ άλλοτε δεν είχε υπάρξει τόσο υποτονική συγκέντρωση με τόσο κόσμο. Ούτε καν συνθήματα δεν φωνάζονταν. Ούτε καν το ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!

Τότε επίσης η επίθεση της αστυνομίας ήταν σε θέση να διαλύσει μια τέτοια τεράστια συγκέντρωση σε χρόνο ρεκόρ και χωρίς καμία σοβαρή αντίσταση.

Δεν θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη διαφορά με την συγκέντρωση της 28 Φλεβάρη.

Τώρα υπήρχε οργισμένος κόσμος που φώναζε με πάθος ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ και Το αίμα κυλάει Εξέγερση ζητάει. Αυτός ο κόσμος περίμενε υπομονετικά να τελειώσουν οι ομιλίες και το τυπικό οργανωτικό κομμάτι της συγκέντρωσης για να ξεσπάσει την οργή του.

Και η οργή του, όταν ξέσπασε, ήταν η πιο στοχευμένη που έχω δει. Δεν διαχύθηκε σε πολλούς στόχους, δεν χτύπησε πολυτελή μαγαζιά και τράπεζες, είχε μόνο ένα στόχο. Την Βουλή του καθεστώτος προτεκτοράτο των διεφθαρμένων δολοφόνων. Το κτίριο που τους έχει δώσει ασυλία και κάλυψη να διαπράττουν τα μαζικά εγκλήματά τους.

Έχω ξαναδεί επιθέσεις στη Βουλή που είχαν γίνει τα πρώτα χρόνια των μνημονίων. Θυμάμαι την επίθεση της 19ης Οκτώβρη 2011 όταν εξεγερμένοι είχαν ρίξει πολλές μολότοφ προσπαθώντας να ανοίξουν δρόμο για γενική έφοδο του κόσμου. Η ένταση της επίθεσης της 28ης Φλεβάρη ήταν πολύ μεγαλύτερη συγκριτικά και είχε πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη από τον κόσμο που ήταν πάνω στο Σύνταγμα. Έφερε σε πανικό την αστυνομία που για κάποια ώρα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα και ήταν σε θέση απελπισμένης άμυνας.

Ο κόσμος, όταν γινόταν η επίθεση, όχι μόνο δεν έφευγε αλλά υποστήριζε την επίθεση με παθιασμένα συνθήματα και πανηγυρισμούς.

Υπήρχε μια αίσθηση άγριας χαράς που επιτέλους το κτίριο των δολοφόνων είχε την αντιμετώπιση που του άξιζε αλλά και μια ξαφνική ελπίδα ότι θα γίνει επαναστατική έφοδος που θα τελείωνε το καθεστώς την ίδια μέρα. Άλλωστε, ήμασταν εκατομμύρια στους δρόμους αυτή την μέρα. Είχε έρθει η ώρα να πληρώσουν για τα εγκλήματά τους. Αυτή η αίσθηση ενισχυόταν όσο όλο και περισσότεροι άνθρωποι έβρισκαν το θάρρος και είχαν την ορμή να μπαίνουν επιθετικά στον χώρο της Βουλής κι ενώ οι μολότοφ έπεφταν βροχή και οι μπάτσοι υποχωρούσαν άτακτα.
Ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια σε αυτή την χώρα που η λέξη Αντίσταση απέκτησε πάλι νόημα και έγινε πράξη.

Μπορώ να φανταστώ τον πανικό του καθεστώτος εκείνες τις στιγμές. Το πιο οργισμένο και αποφασισμένο για αντίσταση κομμάτι της συγκέντρωσης, ήταν μπροστά στην Βουλή και έκανε επίθεση με εκατομμύρια ανθρώπους να το περιβάλλουν σε μια τεράστια ακτίνα γύρω του.

Αν αυτά τα εκατομμύρια έπρατταν το στοιχειώδες και εμπόδιζαν τους μπάτσους να έρθουν για ενισχύσεις στους συναδέλφους τους που βρίσκονταν σε απόγνωση και πανικό, το καθεστώς αντιμετώπιζε πολύ πιθανό ενδεχόμενο να πέσει ατιμωτικά και με πάταγο. Γιατί όσο περισσότερο κρατούσε και μεγάλωνε η επίθεση στη Βουλή χωρίς τρόπο να αντιμετωπιστεί, τόσο περισσότερο το γεγονός γινόταν πιο επαναστατικό.

Όμως κάποια στιγμή τα δεδομένα άλλαξαν. Οι μπάτσοι βρήκαν τρόπο να περάσουν μέσα από τους συγκεντρωμένους, μέσα από την πλατεία Συντάγματος και να χτυπήσουν πισώπλατα τους εξεγερμένους. Ήταν η δειλία του κόσμου ή η απόφαση κάποιας πολιτικής δύναμης που ήταν εκεί που τους άφησε να περάσουν χωρίς καμιά αντίσταση; Αυτό πρέπει να ερευνηθεί.

Όμως, κι όταν έσκασαν οι μπάτσοι στην Γεωργίου για να χτυπήσουν πισώπλατα τους εξεγερμένους, η αντίσταση δεν κάμφθηκε. Έγιναν μάχες σώμα με σώμα και τελικά αυτό που έγειρε την πλάστιγγα και ώθησε τους εξεγερμένους σε υποχώρηση προς την Πανεπιστημίου ήταν ο ασταμάτητος και πρωτοφανής χημικός πόλεμος.

Χωρίς τα εκατοντάδες χημικά που έριξαν και μετέτρεψαν τον χώρο σε θάλαμο αερίων δεν θα μπορούσαν να νικήσουν. Και τα έριξαν μετά αδιάκριτα σε όλο τον κόσμο που ήταν στην Πανεπιστημίου δημιουργώντας πανικό και κίνδυνο ποδοπατήματος.

Έχω φάει πολλές φορές χημικά στην ζωή μου σε διαδηλώσεις και μπορώ να συγκρίνω.

Η επίθεση με χημικά που δεχθήκαμε στις 28 έξω από την Βουλή, μπορεί να συγκριθεί μόνο με την επίθεση που είχε γίνει την δεύτερη μέρα της εξέγερσης του Δεκέμβρη για τον Γρηγορόπουλο, στην Αλεξάνδρας έξω από την αστυνομική διεύθυνση. Ασταμάτητες ρίψεις ισραηλινών χημικών μέσα στο πλήθος που τύφλωναν τα μάτια και έφερναν ένα φρικτό αίσθημα ασφυξίας και επικείμενου θανάτου.
Δεν είχαμε οξυγόνο…

Ακόμα και άνθρωποι που είχαν έρθει προετοιμασμένοι με μάσκες δεν μπορούσαν να γλιτώσουν. Η τεράστια ποσότητα χημικών τις διαπερνούσε. Μόνο μάσκες όπως αυτές που έχουν οι Ματατζήδες θα μπορούσαν να κάνουν δουλειά. Και τέτοιες μάσκες τις είχαν ελάχιστοι. Οι περισσότεροι δεν είχαν καμία προστασία.

Μετά από αυτή την επίθεση, οι εξεγερμένοι και οι υποστηρικτές τους, υποχώρησαν στην Πανεπιστημίου προς Ομόνοια. Εκεί καταλάβαμε πόσοι πολλοί ήμασταν. Στήθηκαν κάποια οδοφράγματα και συνέχισαν να γίνονται συγκρούσεις. Το εξεγερμένο πλήθος θα μπορούσε όπως είχε κάνει σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν να τα σπάσει όλα. Δεν έκανε, όμως, τίποτα τέτοιο. Όλη του η ενέργεια ήταν να αντιμετωπίσει τους μπάτσους, αναζητώντας δυνάμεις να ξαναφτάσει στο Σύνταγμα

Έφταναν όμως συνεχώς νέες αστυνομικές ενισχύσεις και ο χημικός πόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ, αν και είχε μειωθεί κάπως η έντασή του σε σχέση με πριν που νιώθαμε ότι θα πεθάνουμε.

Και σε κάθε επίθεση των εξεγερμένων στους μπάτσους, ακολουθούσε μια μεγαλύτερη αντεπίθεσή τους που μας απωθούσε όλο και πιο πολύ, μέχρι που είχαμε φτάσει κοντά στην Ομόνοια.

Εκεί έγινε κάτι που με έκανε για μια στιγμή να πιστέψω ότι γίνεται γενικευμένη εξέγερση. Όλο το πλήθος στην Ομόνοια και αυτό που ήταν στην Πατησίων και στην Πανεπιστημίου, βλέποντας την υποχώρηση των εξεγερμένων, ταυτίστηκε μαζί τους και άρχισε παθιασμένα να φωνάζει συνθήματα κατά των μπάτσων. Η υποχώρηση σταθεροποιήθηκε και με ανανεωμένη ορμή και με συμμετοχή και νέου κόσμου που ήταν εκεί, έγινε νέα επίθεση από τους εξεγερμένους που απώθησε τους μπάτσους και μας έδωσε νέο χώρο. Πανζουρλισμός από όλο τον κόσμο!

Όμως η στήριξη που δόθηκε στους εξεγερμένους από τους δεκάδες χιλιάδες κόσμου που ήταν εκεί ήταν τελικά περισσότερο παθητική παρά ενεργητική. Η παθητική στήριξη δεν είναι λίγο πράγμα. Η φυσική παρουσία δίπλα τους με συνθήματα που τους εμψυχώνουν, η στάση τους να μην πανικοβάλλονται και να κρατούν ψηλά το ηθικό όταν γίνεται αστυνομική επίθεση και οι διαμαρτυρίες όταν γίνονται συλλήψεις είναι κρίσιμα και απαραίτητα.

Κάθε εξέγερση έχει αυτό το κομμάτι παθητικών υποστηρικτών που είναι και πλειοψηφικό. Πολλοί που γίνονται ενεργητικοί υποστηρικτές των εξεγερμένων δηλαδή που γίνονται τελικά εξεγερμένοι κι όχι απλά υποστηρικτές, προέρχονται από αυτό το πλειοψηφικό κομμάτι που στηρίζει παθητικά. Όμως στις 28 Φλεβάρη δεν είδαμε καμιά μεγάλη μετατροπή των παθητικών υποστηρικτών σε εξεγερμένους. Ο αριθμός των ανθρώπων που ήταν και αποφασισμένοι και έτοιμοι να συγκρουστούν παρέμεινε ένα μικρό ποσοστό του κόσμου. Κι όταν εμφανίστηκαν νέες αστυνομικές δυνάμεις κι έγινε μια γενικευμένη αστυνομική επίθεση να διαλυθεί ο κόσμος στην Ομόνοια, δεν βγήκαν οι αντιστάσεις που θα έπρεπε να βγουν και σκορπίσαμε σε διάφορες κατευθύνσεις.

Όταν μιλάμε για το κομμάτι των συγκεντρωμένων που ήταν εξεγερμένοι και το πολύ μεγαλύτερο κομμάτι που τους στήριξε παθητικά, μιλάμε κι εδώ, όπως ισχύει το ίδιο και περισσότερο για το σύνολο των συγκεντρωμένων, για ετερόκλητο πλήθος με διάφορα και διαφορετικά χαρακτηριστικά. Από γηπεδικούς που έκαναν την υπέρβαση να βγάλουν οργή για ένα κοινωνικό ζήτημα, μέχρι αναρχική νεολαία που νομίζαμε ότι είχε εξαφανιστεί, μέχρι ανθρώπους -κι εδώ είναι το πιο σημαντικό-, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Χοντρικά όλοι οι συγκεντρωμένοι της 28 Φλεβάρη εξεγερμένοι ή μη, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που όταν τελειώσει η συγκέντρωση έχουν να επιστρέψουν σε μια πραγματικότητα που είναι σχετικά ικανοποιητική και τακτοποιημένη και στους άλλους που δεν έχουν αυτό το προνόμιο και τους περιμένει μια μίζερη ασφυκτική ζωή που γεννά απελπισία και αδιέξοδα.

Μεγαλύτερη στήριξη στους εξεγερμένους φυσιολογικά έρχεται περισσότερο από το κομμάτι που δεν έχει το προνόμιο της ήρεμης τακτοποιημένης ζωής, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με αυτό το προνόμιο που με ενσυναίσθηση και σωστή ιδεολογική στάση έδωσαν κι αυτοί στήριξη. Αντίστροφα, άνθρωποι που φρικάρουν με τις συγκρούσεις με τους μπάτσους και θέλουν ελεγχόμενες στεγανές κινητοποιήσεις που να είναι απόλυτα ειρηνικές, είναι συνήθως άνθρωποι με τακτοποιημένες ζωές, ώστε για αυτούς μια κινητοποίηση πρέπει να είναι ανώδυνη και χωρίς ρίσκο, μια εμπειρία να διηγούνται όταν κάθονται στα ακριβά έπιπλα τους.

Δεν θα ξεχάσω τα λόγια και το βλέμμα ενός μεγάλου ανθρώπου πάνω από 70, ενός ανθρώπου φτωχού, που πριν ξεκινήσει η επίθεση ζήτησε με αδημονία να ξεκινήσει η σύγκρουση. “Άντε ρε παιδιά θα γίνει κάτι; Δεν αντέχουμε άλλο. Θα μας πεθάνουν όλους!”

Και υπήρχε σε αυτό το βλέμμα μια απόγνωση και μια απελπισία που μου εντυπώθηκε στην μνήμη.

Αυτό τον κόσμο που στήριξε τους εξεγερμένους και την εξεγερμένη νεολαία που έδρασε, θέλουν να βγάλουν τώρα ασφαλίτες και προβοκάτορες σε μια εμετική και συντονισμένη προσπάθεια να τους διαχωρίσουν από τον υπόλοιπο λαό και να τον παρουσιάσουν σαν ξένο σώμα που διαλύει τις συγκεντρώσεις του. Σε μια εκστρατεία δαιμονοποίησης, στιγματισμού και συκοφάντησης στην οποία με διαφορετικούς τρόπους και εμφάσεις συμμετέχουν όλα τα κόμματα της Βουλής.
Μια ανίερη συμμαχία, ώστε ο λαός να μισήσει το εξεγερμένο κομμάτι του και αυτούς που το στηρίζουν μετά από το γεγονός που καταγράφηκε η πρωτοφανής συμμετοχή του σε μια κινητοποίηση.

Βλέποντας όλη αυτή την οργανωμένη εκστρατεία συκοφάντησης που μαρτυρά την δική τους αγωνία και φόβο να μην αγκαλιαστεί το εξεγερμένο κομμάτι του λαού από όλο τον λαό και να μπει ένας άθλιος τεχνητός διαχωρισμός μεταξύ τους, δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι εδώ έχουμε την χρυσή ευκαιρία για το αναρχικό κίνημα να αναγεννηθεί από τις στάχτες του και να τους βάλει όλους στην θέση τους.

Προσωπικά -και μετά από 10 χρόνια- ένιωσα πάλι αναρχικός κι έτσι πάλι θα αυτοπροσδιορίζομαι στο εξής. Αναρχοπαλαιστίνιος, για την ακρίβεια, αφού μετά την γενοκτονία της Γάζας και την ενεργή στήριξη που της έδωσαν τα δυτικά καθεστώτα αλλά και την ηρωική Παλαιστινιακή αντίσταση σε συνθήκες γενοκτονίας, το: “Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι” πρέπει να είναι βασική θέση του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα και σε όλα τα δυτικά κράτη.

Κι έτσι σαν αναρχοπαλαιστίνιος ήμουν στην συγκέντρωση, με μια παλαιστινιακή σημαία να την έχω κάνει κάπα μου δίπλα στους εξεγερμένους και τους υποστηρικτές τους.

Την Παρασκευή είδαμε την δυναμική επανεμφάνιση του αναρχικού κινήματος πλάι στους εξεγερμένους.

Το σύνθημα του: “Τέμπη, Πύλος, Παλαιστίνη. Δεν υπάρχει Ειρήνη χωρίς Δικαιοσύνη” που φωνάξαμε στις 28 Φλεβάρη 2025 είναι τώρα το πιο σωστό σύνθημα που συνδέει τα μαζικά εγκλήματα του καθεστώτος και απαντά συγκεκριμένα στο τεράστιο κίνημα για δικαιοσύνη για το κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών.

Είναι το σύνθημα που μπορεί τώρα να γιγαντώσει το αναρχικό κίνημα όπως σε μια άλλη εποχή ήταν το σύνθημα: ”Οι εργατοώρες με αίμα είναι βαμμένες. Καιρός να δούμε τις τράπεζες καμένες”.

Σε ένα γιγάντιο κίνημα που απαιτεί Δικαιοσύνη γίνεται όλο και πιο προφανές ότι δεν υπάρχει Ειρήνη χωρίς Δικαιοσύνη, κι ότι αυτό το καθεστώς προτεκτοράτο των διεφθαρμένων δολοφόνων δεν πέφτει με ειρηνικό τρόπο.

Τουλάχιστον 4 εκατομμύρια κατέβηκαν στις 28 Φλεβάρη στους δρόμους κι αυτό ακόμα συμπεριφέρεται σαν να μην έγινε τίποτα. Εδώ χτύπησαν με αύρες και χημικά ειρηνικούς διαδηλωτές, μόνο και μόνο γιατί είχαν την επιμονή να είναι ακόμα στις 7 το απόγευμα στους δρόμους! Κι ούτε σεβάστηκαν ότι μαζί με αυτούς τους διαδηλωτές ήταν εκατομμύρια άλλοι μαζί τους στους δρόμους πριν λίγες ώρες και ότι μια τέτοια χουντική και απρόκλητη καταστολή θα σόκαρε όλα αυτά τα εκατομμύρια.

Οι αυταπάτες για ειρηνικές λύσεις απέναντι σε ένα τέτοιο καθεστώς κατέρρευσαν για τεράστιο κομμάτι κόσμου που δεν μπορεί να εκφραστεί από κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα τώρα. Η συντονισμένη και πολυεπίπεδη προσπάθεια να στιγματιστούν και να συκοφαντηθούν οι εξεγερμένοι και οι υποστηρικτές τους, εντάσσεται επιπλέον και στην προσπάθεια να μην συζητηθεί πόσο η 28 Φλεβάρη διέλυσε τις δημοκρατικές αυταπάτες και ριζοσπαστικοποίησε τον κόσμο.

Η 28 Φλεβάρη 2025 μας άλλαξε όλους.

Αυτοί που γράφουν ότι η 28η Φλεβάρη θα ήταν καλύτερη χωρίς την παρουσία και δράση των εξεγερμένων και των υποστηρικτών τους και ήθελαν να έχει η 28η Φλεβάρη την ενέργεια που είχε η 26η Γενάρη, δεν έχουν καμία επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα που έχει φέρει το 50% σε απόγνωση και αδιέξοδο. Θα είχαν δίκιο μόνο αν στόχος των τεράστιων συγκεντρώσεων ήταν να φέρει σκηνές και να προχωρήσει σε καταλήψεις πλατειών κι επομένως τότε ενδεχόμενα οι συγκρούσεις δεν θα βοηθούσαν σε τέτοιο στόχο. Όμως και πάλι θα χρειάζονταν συγκρούσεις για να υπερασπιστούμε τον στόχο να στήσουμε σκηνές απέναντι σε ένα καθεστώς που είναι χειρότερο και από αυτό του 2011 που για 2 μήνες ανέχτηκε να στήσουμε σκηνές στο Σύνταγμα. Τουτοι δεν θα το επέτρεπαν ποτέ.

Η ύπαρξη και δράση του εξεγερμένου κομματιού των συγκεντρωμένων ήταν αυτή που έδωσε τέτοια ιστορικότητα στην μέρα μαζί με την τεράστια πρωτοφανή συμμετοχή.
Η τεράστια πρωτοφανής συμμετοχή χωρίς τους εξεγερμένους (που και λογικά θα ήταν αδύνατη αφού σε μια τέτοια συμμετοχή, αναπόφευκτα θα εμφανιζόταν και το κομμάτι που δεν αντέχει άλλο και θέλει να εξεγερθεί) θα οδηγούσε σε μια 28η Φλεβάρη που θα έμοιαζε περισσότερο με την 26η Γενάρη και στην ταπείνωση να διαλυθεί στο τέλος μια τέτοια συγκέντρωση εκατομμυρίων με την ελάχιστη δυνατή αντίσταση. Γιατί σε κάθε περίπτωση όπως αποδείχθηκε, δεν σέβονται ούτε υπολογίζουν τις ειρηνικές συγκεντρώσεις και τις διαλύουν με ευκολία όποτε θέλουν. Με ή χωρίς αφορμή.

Η 28η Φλεβάρη έβγαλε όμως και αντίσταση. Απέδειξε ότι υπάρχει αποφασισμένος κόσμος που αψηφά καταστολή και χημικά και ξαναγυρνά στο Σύνταγμα. Απέδειξε ότι υπάρχει και εξεγερμένος κόσμος που είναι έτοιμος να κάνει έφοδο στη Βουλή των δολοφόνων.

Έκανε τον χειρότερο εφιάλτης του Κούλη πραγματικότητα.

Στις δηλώσεις του δύο μέρες πριν τις 28 Φλεβάρη, ο Κούλης δήλωσε εμφατικά ότι η 28Η Φλεβάρη δεν θα γίνει ορόσημο για αυτούς που οραματίζονται βίαιες ανατροπές.
Ε λοπόν έγινε! Και πίσω από τα ουρλιαχτά των βολεμένων για προβοκάτορες και ασφαλίτες και στις ποταπές προσπάθειες τους να διαστρέψουν και να αλλοιώσουν την πραγματική ιστορία της 28 Φλεβάρη, κρύβεται η αγωνία τους που έγινε τέτοιο ορόσημο.

Το μετά -που έρχεται- έχει άλλους ορίζοντες και προοπτικές.

Την προοπτική να μετατραπεί μια τέτοια σαρωτική παλλαϊκή συγκέντρωση σε σαρωτική παλλαϊκή εξέγερση που θα τελειώσει το δολοφονικό καθεστώς.

Το κείμενο έχει γίνει ήδη μεγάλο και δεν έθιξε πολλά ζητήματα που ήθελα να θίξω. Αυτό θα γίνει σε επόμενα κείμενα. Δεν ασχολήθηκε με το τι έγινε σε άλλες συγκεντρώσεις πέρα από αυτή της Αθήνας, δεν αναφέρθηκε στις άλλες εστίες εξεγερμένων εκτός αυτής στο Σύνταγμα και δεν ήταν λίγες αυτές, δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε όλα τα περιστατικά αστυνομικής βίας σε πάρα πολλά σημεία
δεν παρουσίασε τις αλλαγές που έφερε αυτή η συγκέντρωση στο κοινωνικό και πολιτικό κλίμα και στην συνείδηση του μέσου πολίτη και πολλά άλλα.

Η αλήθεια είναι ότι για την τεράστια πλειοψηφία των ανθρώπων που συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις της 28ης Φλεβάρη, η συμμετοχή ήταν μια εμπειρία θετική και όμορφη και θα ήθελαν την επανάληψή της.

Όσοι προσπαθούν να μας πουν ότι εμπειρία της μεγάλης πλειοψηφίας ήταν φοβική και απογοητευτική λόγω της δράσης “παρακρατικών κουκουλοφόρων” είναι τώρα και ψευταράδες και τα πιο βολεμένα αντιδραστικά υποκείμενα και φυσικοί σύμμαχοι του καθεστώτος.

Η οργανωμένη και συντονισμένη προσπάθεια να συκοφαντηθούν και στιγματιστούν οι εξεγερμένοι και οι υποστηρικτές τους, γίνεται ακριβώς γιατί ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου από ένστικτο, δεν τους βλέπει εχθρούς του κι ένα σεβαστό ποσοστό τους βλέπει και σαν συμμάχους και συντρόφους του.

Η αθλιότητα να συκοφαντηθούν με οργανωμένη προπαγανδιστική εκστρατεία, αυτοί που έφαγαν τα περισσότερα χημικά και τους περισσότερους ξυλοδαρμούς και συλλήψεις φέρνει συνειρμικά σαν απάντηση το γνωστό σύνθημα: “Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι και οχι οι ρουφιάνοι και οι προσκυνημένοι”

Δυστυχώς, όταν υπάρχει οργανωμένη και πολυεπίπεδη προπαγανδιστική προσπάθεια για να αλλάξει η ερμηνεία, η έμφαση και η παρουσίαση ενός ιστορικού γεγονότος, θα τσιμπήσουν και άτομα που δεν το περιμένεις. Ειδικά αυτά που δεν έχουν καταλάβει ότι έχουμε απέναντι μας ένα καθεστώς προτεκτοράτο διεφθαρμένων δολοφόνων και νομίζουν ότι αυτή η διατύπωση είναι μόνο ρητορική.

Στο κείμενο επισυνάπτεται ένα βίντεο με υλικό από καθεστωτικά κανάλια στο οποίο δεν μπόρεσαν στιγμιαία να περάσουν την προπαγάνδα τους. Ξεκινά με το πως αντιμετωπίστηκαν οι ειρηνικοί διαδηλωτές στις 7 το απόγευμα και καταλήγει με κομμάτι από ρεπορτάζ που έγινε στην διάρκεια της εφόδου στη Βουλή όπου αναγνωρίζεται ότι οι συγκρούσεις είχαν αποδοχή από τον κόσμο που ήταν τότε εκεί που τις στήριζε με συνθήματα και δεν έφευγε.

Με αγάπη προς εσένα και τους αναγνώστες και ακροατές της ιστοσελίδας σου

Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ φίλε, τέσσερα σχόλια:
1. Διαδηλώνουμε -με κάθε πιθανό τρόπο- εδώ και δεκαετίες. Δεν θυμάμαι ούτε μια νίκη.
2. Αν το 2025 δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως η διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται και με πιο έξυπνους και αποτελεσματικούς τρόπους αντίστασης και αντεπίθεσης, έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Και αυτό το πρόβλημα είναι χρόνιο. Άρα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν υπάρχει ιδιαίτερη επιθυμία για πραγματική σύγκρουση και αντεπίθεση, αλλά μόνο για αναπαράσταση της σύγκρουσης και ξεχαρμάνιασμα, για επιστροφή στην δουλειά την επόμενη μέρα.
3. Σου έχει περάσει από το μυαλό πως διαδηλώνουμε και το μόνο που θα πετύχουμε είναι να ρίξουμε τον Μητσοτάκη, για να φέρουμε τον επόμενο Μητσοτάκη ή κάποιον ολιγάρχη για πρωθυπουργό; Οι πολύ μαχητικές διαδηλώσεις μας το 2010-2012 έριξαν τον Παπανδρέου με το πρώτο Μνημόνιο και έφεραν τον Σαμαρά με το δεύτερο Μνημόνιο. Και, εκτός του Σαμαρά, έφεραν απογοήτευση και έξοδο ανθρώπων από τη χώρα. Αν προσέξεις, τις διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης στηρίζουν τα ΜΜΕ ολιγάρχη εφοπλιστή που έχει αγοράσει τα μισά ΜΜΕ της χώρας. Να ρίχνουμε και καμιά ματιά γύρω μας.
4. Δεν ξέρω πώς οι ίδιοι άνθρωποι που κλείστηκαν σχεδόν οικειοθελώς στα σπίτια τους στην διάρκεια της πανδημίας -και έκαναν επιθέσεις ο ένας στον άλλον-, χωρίς να σκεφτούν ούτε στιγμή την καταπάτηση του Συντάγματος, θα αντιδράσουν πραγματικά. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τον Ιούλιο του 2015 δεν βγήκαν καν στους δρόμους να υπερασπιστούν την ψήφο τους στο Δημοψήφισμα.

Θα σου πρότεινα να μελετήσεις την ελληνική κοινωνία. Όχι στα social media ή σε μια διαδήλωση αλλά στον δρόμο, στην καθημερινότητα. Η Ελλάδα έχει τρομερή έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού. Οι Έλληνες έφυγαν. Και δεν τους βλέπω να επιστρέφουν. Τα Τέμπη -και τα επόμενα Τέμπη που έρχονται- διώχνουν όλο και περισσότερους.
Συγγνώμη αν σου το χαλάω, αλλά ξέρεις πως γράφω και λέω ό,τι σκέφτομαι.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.