Οξειδωμένη χώρα

Γεια σου, πιτσιρίκο,
Τον Φλεβάρη, πρώτη φορά τον είδαν να φεύγει τόσο αγέρωχος και στητός. Το πόδι του το λαβωμένο μύριζε φωτιά και αίμα, μα δεν το ‘σερνε ντροπιασμένος, όπως συνήθιζε τόσα χρόνια.Το έμπηγε βαθιά στη γη, στους δρόμους όλης της χώρας και όργωνε…όργωνε…άνοιγε βαθιά αυλάκια να μπουν οι σπόροι που κρατούσαν στα στόματά τους τα πουλιά.

Όχι, δεν φαίνονταν χελιδόνια, η άνοιξη ήταν μίλια μακριά από τούτη την οξειδωμένη χώρα. Ήταν πουλιά πύρινα, που έρχονταν από τα Τέμπη και έψαχναν για οξυγόνο.

Κι αφού όργωσε κάθε δρόμο και κάθε πλατεία, το σήκωσε ψηλά, πιο ψηλά απ’ το κεφάλι, λάβαρο να το βλέπουν όλοι να θυμούνται. Να το μυρίζουν όλοι να ΜΗΝ ΞΕΧΝΟΥΝ. Κι έφυγε. Τόσο περήφανα και στητά που ξέχασα να του πω αντίο. Ψέματα. Δεν ήθελα. Το ‘νιωθα πως έφευγε χωρίς να φεύγει.

Γύρισα, κάπως άκομψα είναι η αλήθεια και επιθετικά, στον Μάρτη που ανέμελα περίμενε πώς και πώς πίσω από την αγορά να φέρει τη σαρακοστή.

-Τον νου σου, Μάρτη, τον νου σου!

Μη μας πλανέψεις με τα νάζια σου κι αρχίσουμε πάλι να πετάμε χαρταετό! Καλά τα σύννεφα, μα τον νου σου στους δρόμους! Εκεί δίνονται οι αγώνες. Εκεί φυτρώνει η άνοιξη!

Καλό μήνα! Με λιγότερη οξείδωση και περισσότερο οξυγόνο.

Χρυσούλα

(Αγαπητή φίλη, καλό μήνα και καλή άνοιξη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.