Ο άνθρωπος που σπάνια γελούσε

Είναι μεγάλης ηλικίας ο άνθρωπος, είναι ηλικιωμένος, σχεδόν γέρος θα έλεγε κανείς.
Η γεροντική όψη του συνοδεύεται από την μοχθηρότητα ενός βλέμματος αρπαγής.
Αρπαγής οιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου το οποίο θα βοηθούσε στην εκπλήρωση ενός και μοναδικού σκοπού της ζωής του. Και σκοπός της ζωής του ανθρώπου αυτού, κοντά στα ογδόντα σήμερα, από την πρώτη νιότη του, ένας ήτανε: Να αυξάνει συνεχώς τον πλούτο του.

Από τον χώρο της ναυτιλίας προέρχεται το σημαίνον πρόσωπο της ιστορίας, και «αυτοδημιούργητος» από τον Τύπο προβάλλεται.

Σαν επιχειρηματική εκκίνηση αναφέρεται ένα πλοίο που αγόρασε αξιοποιώντας -κατά τα γραφόμενα των σύγχρονων αγιογράφων του- οικογενειακά ακίνητα.

Η μετακατοχική ομερτά μεταξύ μαυραγοριτών, δοσίλογων, καταπατητών και άλλων ανθών της ελληνικής κοινωνίας, με την κατάλληλη δικαστική προστασία, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στον μελετητή της δημιουργίας του πλούτου ενός ανθρώπου να διερευνήσει σε βάθος την αρχική προέλευση του κεφαλαίου έναυσης.

Τον θαυμαστό κόσμο του νεοφιλευθερισμού, προσανατολισμένο πάντα στο αποτέλεσμα της ατομικής προσπάθειας, ποσώς μπορεί να ενδιαφέρει οι τυχόν αμαρτίες γονέων.

Από την μυθογραφία, λοιπόν, της ανέλιξης του ανθρώπου στην κορυφή της ναυτιλιακής και επιχειρηματικής ελίτ, δεν θα έλειπε φυσικά η γνωστή σε όλους εισαγωγή της αυτοδημιουργίας, δηλαδή της δημιουργίας πλούτου χωρίς πόρους προερχόμενους από την οικογένεια. Είναι μία υπόμνηση που παρατίθεται για να ενισχύσει τον θαυμασμό στους πολλούς που ακούνε την ιστορία, και να προβληματίσει τους λίγους, για το πώς είναι δυνατόν όλοι οι προβαλλόμενοι ως ισχυροί της ναυτιλίας να ξεκινάνε άφραγκοι από ένα μικρό σαπιοκάραβο, που εκτελούσε καθημερινά δρομολόγια ακτοπλοΐας η ένα ψευτοκάικο που κουβαλούσε σταφίδες στη διάρκεια της κατοχής, και να καταλήγουν με στόλους αξίας δισεκατομμυρίων. (Σημείωση κειμενογράφου Γ.Κ. Συνήθως προβάλλεται ο ισχυρισμός ενός τραπεζικού δανείου, και όσοι από τους νέους επιθυμούν να γίνουν εφοπλιστές δεν έχουν για αρχή, να βρουν ένα ερείπιο από τα κινέζικα διαλυτήρια και να υποβάλλουν αίτηση σε τραπεζικό ίδρυμα).

Στα τόσα αφιερώματα -που με ιδιαίτερη πνευματική βουλιμία καταβροχθίζω- σε κανένα δεν βρίσκω αναφορά σε αυτοδημιούργητο εφοπλιστή που συνεργάστηκε με ξένους κατακτητές της χώρας, που έσπασε εμπάργκο σε εμπόλεμες ζώνες κουβαλώντας όπλα η τρόφιμα (αυτά πάνε συνήθως στη μαύρη αγορά), που μεταφόρτωνε αφορολόγητο πετρέλαιο σε βυτιοφόρα και με αυτά εφοδιάζονταν νύχτα πρατήρια καυσίμων, που μετέφερε ναρκωτικά μέσα στα διπύθμενα ή σε container με μπανάνες, που άλλαζε σημαίες μεσοπέλαγα για να αποφύγει ελέγχους η δασμούς, η ακόμη-ακόμη και που πλοία τους ναυαγούσαν για να εισπράξουν αποζημιώσεις.

Και για να κλείσει η παρένθεση της αυτοδημιουργίας, ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει για τους γόνους οικογενειών με παράδοση στη ναυτιλία, που -κατά τα αμερικάνικα πρότυπα -τα παιδιά ξεκινάνε με ένα δάνειο από τους γονείς τους, προκειμένου να στήσουν την δική τους επιχείρηση (συνήθως startup) και να απολαμβάνουν στη συνέχεια τον θαυμασμό της πλέμπας για το επιχειρηματικό δαιμόνιό τους.

Ορισμένα από τα παιδιά αυτά, όταν ωριμάσουν, δεν κοιτάνε μόνο να περνάνε καλά. Συμμετέχουν σαν μέντορες η dragons σε τηλεοπτικά πάνελ που αξιολογούν επενδυτικές προτάσεις νέων και αποφασίζουν με την εμπειρία και τις γνώσεις τους να επενδύσουν μικροποσά ή -όπως πιθανόν να λένε μεταξύ τους- να δώσουν ένα χαρτζιλίκι σε startupers, αντί να περάσουν ένα weekend στο Portofino με κάποια βίζιτα.

Είναι θλιβερό να βλέπεις νέα παιδιά, εμβολιασμένα με ιούς αριστείας, να μην διστάζουν να ξεφτιλιστούν στο δαιμόνιο σύζυγο μιας influencer -influencer είναι και ο ίδιος- ή δυο ξινές πατσαβούρες ενός πάνελ, η μια πιο ξινή από την άλλη, και οι δύο παραμορφωμένες από τα botox, η μία δυσκολεύεται από το φούσκωμα των χειλιών να αρθρώσει μια ολόκληρη πρόταση, τέλος πάντων τι κάνουν στα πρόσωπά τους, δικά τους είναι άλλωστε και δεν άπτεται του θέματος, εκείνο όμως που μετράει είναι ότι ποτέ δεν βάζουν το χέρι στη τσέπη και μόνο συμβουλές ξέρουν να δίνουν. (Ιστορική σημείωση Γ.Κ: Σε παλαιότερα επεισόδια συμμετείχε αντισυμβατικός ξενοδόχος –ο τυπάκος που πήγε σε δεξίωση της προεδρίας με σαγιονάρες- που έχτισε δυο παραπάνω ορόφους σε κτήριο-έκτρωμα που έκρυβε την Ακρόπολη από τα διαμερίσματα των ερμπιενμπίδων της περιοχής, αλλά αυτόν τον απέβαλαν από το παιγνίδι, μη και πάρουν αέρα τα μυαλά των νέων και αρχίσουν να υποβάλλουν επενδύσεις αρπαχτής ).

Ο άνθρωπος της ιστορίας μας, λοιπόν, θα ήταν ένας πραγματικός δράκος για τηλεπαιχνίδια που μόνο σκοπό έχουν να διακωμωδήσουν διάφορες πατέντες σε μικροαστούς τηλεθεατές , εάν ήταν ένα ασόβαρο άτομο.

Δεν είναι, όμως, ασόβαρο άτομο. Επιχειρηματικά είναι εξαιρετικά σοβαρό πρόσωπο -δεν υπάρχει άλλωστε σοβαρό άτομο που πηγαίνει σε φαιδρές εκπομπές της εγχώριας τηλεόρασης- και εργάζεται συνεχώς παρά το προχωρημένο της ηλικίας του.

Και εργαζόταν έτσι σκληρά από το ξεκίνημα της επιχειρηματικής του πορείας στην ναυτιλία.

Αγόραζε πλοία σε τιμή ευκαιρίας, πουλούσε παλιά πλοία σε υψηλές τιμές και έκτιζε συνεχώς νέα πλοία ειδικού τύπου για να προλάβει την ζήτηση των αγορών σε νέα προϊόντα μεταφοράς.

Στις προβλέψεις του για τα ναύλα έπεφτε πάντα μέσα. Έκλεινε συμφωνίες μεταφοράς φορτίων σε εποχές ναύλων με υψηλές τιμές για πολλά χρόνια και πουλούσε τα δικαιώματά τους μαζί με τα πλοία του σε εποχές που τα ναύλα ήταν χαμηλά, προκειμένου να αγοράσει σε εκείνες τις περιόδους κρίσης φτηνά πλοία.

Στις τραπεζικές του συναλλαγές ήταν συνεπής. Την πόρτα του οι τραπεζίτες την κτυπούσαν για να του δανείσουν χρήματα. Και όταν την πόρτα σου κτυπούν οι τραπεζίτες, κάτι πάντα έχουν να σου προτείνουν. Πιθανόν να είναι αυτοί που τον έβαλαν και μέσα στο παιγνίδι του real estate. Ή και να τον παρότρυναν να αγοράσει σπίτια από τα χαρτοφυλάκιά τους.

Άρχισε, έτσι, να αγοράζει με ακατάπαυστη μανία σπίτια. Πολλά σπίτια, τα περισσότερα βίλες μπατιρημένων επώνυμων σε παραθαλάσσια προάστια, τα απόκτησε σε εποχές κρίσης, πριν καν προλάβουν οι τράπεζες να τα βγάλουν σε πλειστηριασμούς και ανέβουν οι τιμές. Είναι άγνωστες οι τριγωνικές δοσοληψίες μεταξύ του επενδυτή, του πτωχού κατά την νομική έννοια ιδιοκτήτη και της τράπεζας. Και οι αγορές αυτές γίνονταν όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού στο κόσμο.

Στην εποχή των μνημονίων, τότε που οι τράπεζες άρχισαν να εξυγιαίνουν τα χαρτοφυλάκιά τους, οι φήμες λένε ότι αγόραζε δάνεια σε εξευτελιστικές τιμές, περιμένοντας την εκδήλωση αδυναμίας των δανειοληπτών να τα εξυπηρετήσουν.

Όχι, ό ίδιος δεν τα έβγαζε σε πλειστηριασμό για να αποκομίσει υπερκέρδος. Είχε δική του τεχνική εταιρεία, η οποία τα ανακαίνιζε και τα αξιοποιούσε, είτε με την μορφή της εκμίσθωσης είτε μεταπουλώντας τα σε πολύ υψηλότερη τιμή από αυτή ενός πλειστηριασμού, αποφεύγοντας με αυτό τον τρόπο τον κοινωνικό χαρακτηρισμό του κορακιού.

Συμμετείχε σε fund που αγόραζαν επιχειρήσεις έτοιμες να καταρρεύσουν. Πουλούσε το μερίδιο του σε υψηλή τιμή και έμπαινε σε άλλα funds, που και αυτά την ίδια δουλειά έκαναν.

Και μετά, μετά, άρχισε να αγοράζει ο ίδιος επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις προβληματικές με υψηλό δανεισμό. Έμπαινε μέσα στην αρχή με ένα μικρό ποσοστό, και στη συνέχεια, όταν η εταιρεία ήταν έτοιμη να κλείσει, αγόραζε το υπόλοιπο ποσοστό σε εξευτελιστική τιμή. Και φυσικά, με φίλους τραπεζίτες πετύχαινε σημαντικά κουρέματα δανείων των επιχειρήσεων, που είχαν γίνει προβληματικές από τις ίδιες τράπεζες. Τράπεζες, οι διοικήσεις των οποίων αρνούνταν οιαδήποτε διαπραγμάτευση μείωσης οφειλών ή επιτοκίων στους προηγούμενους από αυτόν ιδιοκτήτες.

Στις επιχειρήσεις, που έμπαινε σαν βασικός μέτοχος, άλλαζε διευθυντές, έδιωχνε υπαλλήλους, απέλυε εργαζόμενους μεγάλης ηλικίας η συνδικαλιστές και στην θέση τους προσλάμβανε χαμηλόμισθους νέους στους οποίους, όπως έλεγε, πρόσφερε την ευκαιρία της εξέλιξης σε ένα μεγάλο όμιλο.

Αν και ακραία νεοφιλελεύθερος, χωρίς να εκδηλώνει πολιτικές απόψεις, η εμπορική του πολιτική, σε όσες επιχειρήσεις έμπαινε, εστιάζονταν στην αξιοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων (που είχαν για αυτό φροντίσει κυβερνήσεις ) μέσα από κρατικές δουλειές που αναλάμβανε.

Σε μία, μάλιστα, από τις τελευταίες εξαγορές μεγάλης επισκευαστικής μονάδας με στρατηγική για τη χώρα σημασία, στους όρους εξαγοράς ήταν η απόλυση του συνόλου των εργαζομένων και η μη αναγνώριση δεδουλευμένων οφειλών.

Με όλες αυτές τις αγορές και εξαγορές το εν θέματι πρόσωπο έφθασε να κατέχει περιουσία ικανή να τον κατατάξουν σε μια περίοπτη θέση στη λίστα των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη.

Μια πρώτη ματιά στα δελτία τύπου ή τις δημοσιογραφικές αποκαλύψεις δείχνει ότι το καθημερινό πρόγραμμα του ανθρώπου μας, περιλαμβάνει αιφνίδιες επισκέψεις των επιχειρήσεών του. Επισκέψεις με τη συνοδεία λακέδων που επιδεικνύουν -τουλάχιστον μπροστά του- την συνήθη δουλοπρέπεια των διευθυντών που συμφωνούν πάντα με τις παρατηρήσεις του «αφεντικού».

«Ήταν ικανός να σκύψει και να μαζέψει μια βίδα» μου είχε εκμυστηρευτεί συνάδελφος μηχανικός, που παραιτήθηκε μια εβδομάδα μετά την εξαγορά επιχείρησης, την οποία οι ίδιοι διευθυντές, αυτοί που τον συνόδευαν στις επισκέψεις του και συμφωνούσαν για περικοπές στις δαπάνες, είχαν καταστήσει προβληματική με αδιαφανείς αναθέσεις έργων η πολιτικές εξυπηρετήσεις.

Η αυστηρή ματιά του και οι κοφτές ερωτήσεις του έκοβαν τα πόδια των δύστυχων υπαλλήλων στην προσπάθειά τους να δώσουν επαρκείς εξηγήσεις στις πάντα εύστοχες -αυτό να λέγεται- απορίες του. Γνώριζαν πολύ καλά ότι, εάν η απάντησή τους δεν ήταν ικανοποιητική, θα ακολουθούσε η κλήση τους στο Λογιστήριο για την αποζημίωση της απόλυσης.

«Σκληρός, αλλά δίκαιος με τους συνεργάτες του» αναφέρουν συχνά τα αφιερώματα δημοσιογράφων, που αναλαμβάνουν εργολαβίες αγιοποίησης καθαρμάτων.

Ο κύριος αυτός, που την περιουσία του συνεχώς αύξανε με εύστοχες κινήσεις -μια εύστοχη κίνηση δεν σημαίνει ότι στερείται δόλου η ίντριγκας- με την προσωπική του ζωή, τόσο ο ίδιος όσο και τα παιδιά του ή η σύζυγός του, όχι μόνο δεν απασχόλησαν ποτέ τις γνωστές κωλοφυλλάδες, άλλα και ποτέ μέχρι σήμερα δεν προκάλεσαν με κραυγαλέες κοινωνικά επιδείξεις του πλούτου τους.

Από το υπερμέγεθες σκάφος του, δεν είχαν ποτέ διαρρεύσει φωτογραφίες της χλιδής που μπορεί να απολάμβανε αυτός και η οικογένειά του.

Την οικογενειακή του ζωή την προφύλασσε το ίδιο καλά με τον πλούτο που συσσώρευε.

Με την γυναίκα που παντρεύτηκε, με την ίδια παραμένει. Και η βλοσυρή στο βλέμμα σύζυγος, δεν δείχνει να υποφέρει από την συνήθη άνοια συζύγων επιτυχημένων επιχειρηματιών που βρίσκουν διέξοδο στην φιλανθρωπία. Αντίθετα συμμετέχει ενεργά σε επιχειρήσεις που άπτονται των γυναικείων ενδιαφερόντων- κυρίως real estate- επιβάλλοντας τις απόψεις της σε θέματα αρχιτεκτονικής η διακόσμησης, απόψεις οι οποίες επικροτούνται από την ομάδα πρόθυμων συνεργατών της, οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν καλοί υπάλληλοι του αφεντικού.

Το ζεύγος, εφοπλιστής και σύζυγος, ποτέ δεν πρωταγωνίστησε σε ερωτικό σκάνδαλο. Ούτε ο εφοπλιστής παράτησε την σύζυγό του για κάποια νεότερη ερωμένη, ούτε η σύζυγος είχε παράνομο δεσμό με κάποιο γυμναστή η φυσιοθεραπευτή της. Το γεγονός ότι η μεν σύζυγος έχει εμφάνιση μιας στριφνής αλλά σοβαρής Κυρίας, που δεν σαχλαμαρίζει με νεότερους άνδρες και ο σύζυγος είναι δύσμορφος, καμία σημασία δεν έχει, αφού ουκ ολίγες σταρλετίτσες, μοντέλες η τηλεπαρουσιάστριες έχουν κατά καιρούς εμφανιστεί δίπλα σε εξίσου δύσμορφους άνδρες, προκειμένου να εκτινάξουν την καριέρα τους η να αποκατασταθούν κοινωνικά.

Την σκέψη του εφοπλιστή, επενδυτή ή και σωτήρα όπως τον θεωρούσε Κυβερνητικός υπουργός, αφού απαλλάχθηκε από ένα πολυπληθές σωματείο επιχείρησης που ιδιωτικοποίησε, προσηλωμένη πάντα στην αύξηση του πλούτου, δεν την απασχόλησαν ποτέ ερωτικές περιπέτειες.

Μισούσε τις βίζιτες, τις οποίες όμως δεν δίσταζε να πληρώνει για να ικανοποιήσουν συνεργάτες του σε διεθνείς συναντήσεις.

Ιδρύματα, φιλανθρωπίες και χορηγίες, δείχνει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, καθόλου να μην τα γουστάρει.

Με βαριά καρδιά, στην μεγάλη πανδημία, έκανε δώρο στο φιλόπτωχο ταμείο του Κράτους κάτι κινέζικες μάσκες και γάντια.

«Ευεργέτη του κατοστάρικου» τον είχε χαρακτηρίσει γνωστή Κυρία, που δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο χώρο της φιλανθρωπίας.

Με τους παπάδες και την εκκλησία, γενικώς, συμπεριλαμβανομένης σε αυτήν Πατριαρχείου, Αρχιεπισκοπής και Αγίου Όρους, αν και πολλά πάρε-δώσε δεν είχε ή τουλάχιστον δεν υπήρχαν αναφορές για αλισιβερίσια του, ποτέ κανείς δεν είναι βέβαιος για το ενδεχόμενο μιας πιθανής μελλοντικής συνεργασίας. Η Εκκλησία διαθέτει ένα μεγάλο χαρτοφυλάκιο ακινήτων, τα οποία κάλλιστα μπορούν να αξιοποιηθούν από ένα δαιμόνιο ιδιώτη επενδυτή. (Πρόταση Γ.Κ: Υπάρχουν ορφανοτροφεία σε περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους που κάλλιστα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως ξενοδοχειακές μονάδες από ιδιώτες και τα ορφανά , μέχρι να ενηλικιωθούν και να πάνε εσωτερικοί σε καμία σχολή Αστυνομίας, να δοθούν πεσκέσι σε ανάδοχες οικογένειες έναντι μηνιαίου επιδόματος. Και αν νομίζετε ότι κάνω πλάκα, να σας ενημερώσω ότι το Ορφανοτροφείο της Βουλιαγμένης, εδώ και χρόνια είχε σταματήσει να δέχεται ορφανά μέχρι που μισθώθηκε για 99 χρόνια στον εφοπλιστή Ρέστη για τουριστική αξιοποίηση).

“Να είσαι σίγουρος, ότι κάτι ετοιμάζεται να αρπάξει και από την Εκκλησία» μου είπε ο αποχωρήσας συνάδελφος μηχανικός, όταν μαθεύτηκε ότι ο σύγχρονος Μίδας του εφοπλισμού χωροθετήθηκε ως «άρχοντας» από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

«Είμαι σίγουρος» του απάντησα. «Το Πατριαρχείο ποτέ δεν απονέμει τον τίτλο του άρχοντα, σε κάποιον που δεν είναι άρχοντας στα πλούτη» (Αίτημα ΓΚ: Εάν γνωρίζετε ιστορικά κανένα μεροκαματιάρη η φουκαρά οικογενειάρχη που χωροθετήθηκε «άρχοντας» -διευκρινίζω όχι ευεργέτης, γιατί ο ευεργέτης ρίχνει και χρήμα- παρακαλείστε, να αναφέρετε το όνομά του για την διαγραφή του παραπάνω προσωπικού συμπεράσματος περί σύνδεσης αρχοντιάς και πλούτου).

Για την συνέχεια της μικρής αυτής ιστορίας αυτοδημιουργίας πλούτου, αξίζει να αναφέρουμε ότι για τα εκτός εργασίας ενδιαφέροντα του εφοπλιστή-επενδυτή και εσχάτως «άρχοντα» του Πατριαρχείου, φρόντισαν κάποιοι δημοσιογράφοι να καλλιεργήσουν διάφορους μύθους περί δεινότητας σε ναυτικά αθλήματα, πιστευτούς ώστε να ξεπλύνουν την εικόνα ενός αδίσταχτου ανθρώπου, που πετούσε στα σκουπίδια όσους του ήταν άχρηστοι.

Αυτός, ο άνθρωπος αυτός (λογοτεχνικό copyright από Ρίτα Σακελλαρίου), που τα μπουζούκια, τις celebrities και τους δημοσιογράφους, επίσης δεν γούσταρε, στην πραγματικότητα ένα μόνο πράγμα, πέρα από το χρήμα, λάτρευε:
Να βραβεύεται για την επιχειρηματική του δράση.

Παρουσιαζόταν αυτοπροσώπως σε οποιαδήποτε τελετή απονομής βραβείων, ακόμη και εγχώριων που είναι γνωστά αφενός για την φαιδρότητα των προσώπων που τα απονέμουν -συνήθως τραπεζίτες, τηλεπαρουσιαστές η υπουργοί- και αφετέρου για την επαγγελματική ιδιοτέλεια εκείνων που διευθύνουν επιχειρήσεις εμπορίας βραβείων αριστείας. (Σχόλιο Γ.Κ : Τα βραβεία αυτά από σοβαρούς ψυχολόγους χαρακτηρίζονται ως vanity awards η βραβεία ματαιοδοξίας και εάν θέλετε να εμβαθύνετε στο θέμα αυτό, δεν έχετε παρά να διαβάσετε το σχετικό άρθρο του Αρη Χατζηστεφάνου εδώ)

Στα διάφορα πανηγύρια απονομής -γίνονται συνήθως σε αίθουσες ξενοδοχείων και οι προσκλήσεις τιμολογούνται κοντά στα εκατό ευρώ το κεφάλι, εάν περιλαμβάνουν και γεύμα – ο άνθρωπός μας, αυτός ο ακάματος εργάτης του πλούτου, πάντα σκυφτός, πιθανόν και λόγω γήρατος, παραλάμβανε το βραβείο, χωρίς να καταδέχεται να κοιτάξει τον πάροχο.

Η συνήθης για την περίσταση αναμνηστική φωτογραφία τον έδειχνε κρατώντας την πλακέτα σφιχτά στα χέρια του. Περίμενε, φαίνεται, την στιγμή που θα επέστρεφε στο γραφείο του και θα την κρεμούσε δίπλα στις άλλες πολλές που είχε αποκομίσει στην διάρκεια ενός πολυετούς επαγγελματικού βίου, συμπληρώνοντας την απίθανη σε πλήθος συλλογή τιμητικών διακρίσεων, προερχομένων, φυσικά, από κάθε λογής σύλλογο, σωματείο η ένωση.

Καμία σημασία μπορεί να μην έχουν οι ιδιορρυθμίες, η συμπεριφορά η τα γούστα ενός ανθρώπου, που αντικειμενικά πέτυχε τους στόχους της ζωής του.

Σημασία έχει -και είναι θέμα ψυχιατρικού πραγματογνώμονα- γιατί ένας άνθρωπος επιτυχημένος και αναγνωρισμένος μέσα στην οικονομική τάξη που ανήκει, σε καμία φωτογραφία δεν δείχνει χαρούμενος. Φορές- φορές, στις πολλές φωτογραφίες που απαθανατίζουν τις στιγμές μιας βράβευσης, δείχνει να μειδιά, και κανείς δεν είναι σε θέση να καταλάβει εάν είναι σημάδι ειρωνικής απαξίωσης των κομπάρσων, που συμμετέχουν στο θίασο της αναγνώρισης μιας ακόρεστης αριστείας του πλούτου ή αυτοκριτικής για την δυνατότητα περαιτέρω αξιοποίησης των ευκαιριών μεγέθυνσης της περιουσίας του.

Και όσοι τον έζησαν από κοντά ή τον συνάντησαν, το ίδιο λένε. Ότι ό άνθρωπος, που έχει αποκτήσει λίγο πριν το προσδόκιμο τέλος του ότι ήθελε να αποκτήσει, σπάνια γελάει.

«Πιθανόν» λένε «ποτέ του δεν χαλαρώνει από την αδηφάγο σκέψη της αύξησης του πλούτου». Μπορεί. Ποιος ξέρει;

Τον άνθρωπο αυτόν, για το οποίο γράφεται η ιστορία, έτυχε να τον συναντήσω σαν ομιλητή σε μια, εκτός των συνόρων, διεθνή επαγγελματική έκθεση.

Στο πέρας μιας μεστής ομιλίας για θέματα ενεργειακού ενδιαφέροντος, είχε ακολουθήσει η απονομή ενός ακόμη βραβείου, το κύρος του οποίου δεν ήταν αμφιλεγόμενο, αφού η επιτροπή αποτελείτο από επιστήμονες και Καθηγητές ξένων Πανεπιστημίων.

Το παρέλαβε, αφού ευχαρίστησε ευγενικά τον Πρόεδρο της επιτροπής.

Επέστρεψε στην θέση του, και σε όλη την διάρκεια του επόμενου τελετουργικού απονομής, κοιτούσε το βραβείο του, χωρίς κάποια συναισθηματική έκφραση του προσώπου του.

Δεν ξέρω τι μπορεί να σκεπτόταν. Πιθανόν κάποιο νέο business story.

Τον παρατηρούσα συνεχώς, μέχρι που η συνάντηση τελείωσε και πολλοί τον πλησίασαν για να τον συγχαρούν. Δεν γελούσε, ακόμη και εάν διάφοροι κλόουν του σιναφιού του, προσπαθούσαν να αστειευτούν μαζί του.

Σε κάποια στιγμή -θα ήταν πιθανόν κάποιο κλάσμα του δευτερολέπτου- κατάφερα να δω τα μάτια του.

Και τότε, το ρυτιδωμένο και μόνιμα αγέλαστο πρόσωπο του, μου φάνηκε ακόμη πιο άσχημο.

Μεμιάς η έντονη αντιπάθεια, αυτή που είχα νοιώσει, όταν είχα διαβάσει ότι ό θεωρούμενος ως σωτήρας μιας άλλοτε κρατικής επιχείρησης που ξεπουλήθηκε, ανέφερε σαν επενδυτικό πρότυπο την εργασία που πρόσφεραν οι Γερμανοί ναζί με αντάλλαγμα ένα πιάτο φαΐ, διαλύθηκε.

Μια αφόρητη λύπη με κυρίευσε.

Την λύπη που φέρνει στην ψυχή μας , η εικόνα της δυστυχίας ενός ανθρώπου που η απληστία συσσώρευσης πλούτου στέρησε από το πρόσωπο του το χαμόγελο της ζωής.

Γ.Κ.

Υ.Γ. Το πρόσωπο είναι υπαρκτό και χαίρει υψηλής κυβερνητικής εκτίμησης. Η αναφορά ως «Ευεργέτη του κατοστάρικου» είναι πραγματική, με μικρή διαφοροποίηση του αναγραφόμενου ποσού. Δεν έχει σημασία το όνομα του, η εθνικότητα του και πολύ περισσότερο εάν δραστηριοποιείται στην πατρίδα μας η το εξωτερικό. Στην έκθεση που έτυχε να παρευρίσκομαι, οι υπάκουοι διευθυντές που τον συνόδευαν κρατούσαν τα δώρα που έπαιρνε από τους περισσότερους προμηθευτές που επισκεπτόταν. Ήταν σοβαροί χωρίς να χρειάζεται να γελάσουν, γιατί ο άνθρωπος που συνόδευαν σπάνια γελάει. Τι κρίμα να μην έχω ένα αντίγραφο από το υπέροχο διήγημα του Τολστόι «Πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος» να του το χαρίσω.

(Αγαπητέ φίλε, άνθρωπος που δεν γελάει και δεν κλαίει, έχει μεγάλο πρόβλημα. Πάντα αναρωτιόμουν για αυτούς που συσσωρεύουν χρήματα και περιουσίες μέχρι να πεθάνουν. Σκέφτομαι πως ισχύει για αυτούς η φράση του Όσκαρ Ουάιλντ “Η δουλειά είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν”, αλλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ισχύει και το ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα για να μη συναντήσουν τον εαυτό τους.
Καθώς αναφερθήκατε στους δυο παράνομους ορόφους του ξενοδοχείου στην Ακρόπολη, επειδή είναι η γειτονιά μου, έχω παρατηρήσει πως στον τελευταίο παράνομο όροφο υπάρχει και μια μεγάλη ελληνική σημαία. Στην Ελλάδα, όσο μεγαλύτερη η παρανομία, τόσο μεγαλύτερη και η ελληνική σημαία.
Η συμφωνία της Εκκλησίας για τα ακίνητα φιλέτα στη Βουλιαγμένη -που αναφέρετε στο κείμενο- είναι στον πάγο για την ώρα. Αλλά μου θυμίσατε μια άλλη ιστορία:
Μετά την χρεοκοπία της χώρας, το έριξα -μαζί με χιλιάδες άλλους- στις διαδηλώσεις. Όταν, μερικά χρόνια αργότερα, διαπίστωσα πως το παιχνίδι είναι στημένο και ξεπουλημένο, αραίωσα από τις διαδηλώσεις και έγινα εθελοντής σε ένα ίδρυμα με παιδιά με ποικίλα προβλήματα και, ουσιαστικά, ορφανά. Πιθανότατα, το έκανα από ενοχή. Εκεί έμαθα μια απίθανη ιστορία:
Μια μέρα, ρώτησα μια από τις υπευθύνους στο ίδρυμα, γιατί δεν γκρεμίζουν τα παλιά κτίρια -που ήταν ρημάδια-, αφού είχαν χτίσει νέα, σύγχρονα κτίρια για τα παιδιά. “Αυτά τα παλιά κτίρια είναι η σωτηρία των παιδιών” μου είπε. Δεν κατάλαβα τι εννοούσε, οπότε συνέχισε και μου είπε πως η Μελίνα Μερκούρη, όταν ήταν υπουργός Πολιτισμού, κήρυξε αυτά τα παλιά κτήρια διατηρητέα, ώστε, αν κάποιος “εθνικός ευεργέτης” αποφασίσει και καταφέρει να αγοράσει την περιοχή του ιδρύματος -που είναι πραγματικά φιλέτο-, να υπάρξουν αντιδράσεις από τους πολίτες για τα “διατηρητέα” κτήρια, και να μην πεταχτούν τα παιδιά από το ίδρυμα, για να χτιστούν ξενοδοχεία και καζίνο. Δηλαδή, η Μελίνα Μερκούρη αναγκάστηκε να “παρανομήσει”, για να σώσει ένα ίδρυμα για παιδιά από τα αρπακτικά.
Νομίζω πως ζούμε σε μια βαθιά σιχαμένη κοινωνία.
Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.