Το Ιράν και ο πόλεμός του με το Ισραήλ

Γεια σου Πιτσιρίκο. Είναι η δεύτερη φορά που σου στέλνω κείμενό μου. Η πρώτη φορά ήταν το 2023 για την Παλαιστίνη.
Πραγματικά, με έχει προβληματίσει η στάση κάποιων ατόμων που ανήκουν στον αριστερό και αναρχικό χώρο σχετικά με τη θέση τους για το Ιράν και τις επιθέσεις που κάνει τώρα στο Ισραήλ.

Έχω διαβάσει απόψεις όπως ότι δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε το Ιράν γιατί είναι ένα θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο οι γυναίκες καταπιέζονται ή άλλες απόψεις όπως ότι, επειδή οι αναρχικοί του Ιράν το κατακρίνουν, πρέπει κι εμείς να το κατακρίνουμε και να μην χαιρόμαστε με επιθέσεις πυραύλων από ένα οργανωμένο κράτος σε ένα άλλο ακόμα κι αν κάνει τώρα γενοκτονία και είναι το ίδιο σκληρά θεοκρατικό θεωρώντας τους πολίτες του ανώτερους από όλους τους άλλους λαούς επειδή είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού.

Θεωρώ ότι όσοι κατακρίνουν το Ιράν ως θεοκρατικό αναγνωρίζουν ως θεοκρατία μόνο τη μουσουλμανική αγνοώντας τόσο την ιουδαϊκή όσο και τη χριστιανική.

Θα έλεγα ότι βλέπουν την πραγματικότητα μέσα από ένα δυτικοκεντρικό πρίσμα που θεωρεί συνολικά τα μουσουλμανικά κράτη θρησκευτικά σε αντιδιαστολή με τα δυτικά που τα θεωρεί κοσμικά.

Αυτό δεν το θεωρώ γενικά λάθος αφού όντως στα δυτικά κράτη υπάρχει διαχωρισμός κράτους και θρησκείας σε αντίθεση με μουσουλμανικά κράτη όπου θρησκευτικοί ηγέτες παίζουν ρόλο στην πολιτική ζωή.

Το λάθος, κατά τη γνώμη μου, είναι όταν το θρησκευτικό κράτος ταυτίζεται με σκοταδισμό και απολυταρχία, άποψη που ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τη δυτική προπαγάνδα για τους μουσουλμάνους.

Το Ιράν έχει ένα θρησκευτικό ηγέτη, τον Χαμενεΐ, που είναι αρχηγός της θρησκείας και του στρατού και έναν πολιτικό ηγέτη, τον εκάστοτε πρωθυπουργό ο οποίος εκλέγεται με εκλογές δηλαδή, δημοκρατικά.

Συμφωνώ ότι η μουσουλμανική θρησκεία έχει μεγαλύτερη βαρύτητα στην κοινωνική ζωή από ότι ο χριστιανισμός, ας πούμε στην ελληνική κοινωνία. Συμφωνώ ότι η θέση της γυναίκας νομικά δεν έχει την ίδια βαρύτητα με του άντρα, ενώ εδώ νομικά τα δύο φύλα είναι ίσα.

Όμως δεν μπορώ να παραβλέψω ότι η πλειοψηφία των φοιτητών είναι γυναίκες, ότι οι γυναίκες συμμετέχουν στην παραγωγή, ότι οι μισές περίπου δεν φοράνε μαντήλα και ότι μεγάλο μέρος της ιρανικής νεολαίας δεν είναι θρησκευόμενη.

Οι γυναίκες του Ιράν έκαναν την επανάσταση τους απέναντι στην αστυνομία ηθών όταν τους δόθηκε η ευκαιρία.

Ακόμα κι αν την υποδαύλισαν δυτικές ΜΚΟ, βρήκαν γόνιμο έδαφος για να το κάνουν και βασικά τον αγώνα τον έκαναν οι Ιρανές. Εμείς εδώ δεν έχουμε αστυνομία ηθών για να επαναστατήσουμε εναντίον της αλλά έχουμε κρατική αστυνομία που κάνει διακρίσεις εις βάρος των γυναικών.

Όταν γυναίκες πάνε να καταγγείλουν ενδοοικογενειακή βία σε αστυνομικά τμήματα, αρκετές φορές αρνούνται να δεχτούν την καταγγελία βρίσκοντας προφάσεις όπως ότι λείπει ο αρμόδιος ή τις παραπέμπουν αλλού.

Σε περιπτώσεις βιασμού μέχρι και σήμερα ακούγονται μισογυνικές δηλώσεις του τύπου ότι οι γυναίκες φταίνε επειδή προκαλούν.

Πολλές περιπτώσεις σεξoυαλικής παρενόχλησης σε χώρους εργασίας δεν καταγγέλλονται καν επειδή οι γυναίκες που δέχονται την παρενόχληση ξέρουν ότι δεν θα βρουν υποστηρικτικό περιβάλλον αλλά το πιθανότερο είναι να κατηγορηθούν οι ίδιες για το περιστατικό.

Μισθολογικά συνηθίζεται οι γυναίκες να αμείβονται λιγότερο από τους άντρες και, για να αναρριχηθούν επαγγελματικά, οφείλουν να αποδείξουν την ικανότητά τους και συνήθως αυτές οι γυναίκες δεν κάνουν παιδιά.

Αντίθετα, οι άντρες δεν οφείλουν απαραίτητα να αποδείξουν την ικανότητά τους, η πατρότητα ποτέ δεν μπήκε εμπόδιο στην επαγγελματική τους ανέλιξη και φυσικά δεν έχω ακούσει για άντρα να λένε ότι ‘έκατσε’ στο αφεντικό και τον έκανε προϊστάμενο.

Αν αυτά φαίνονται μικρότερης σημασίας σε κάποιους υπάρχουν και περιστατικά στην ελληνική πραγματικότητα πολύ πιο σοβαρά όπως ο βιασμός γυναίκας από μπάτσους μέσα στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας, η γυναικοκτονία έξω από το αστυνομικό τμήμα των Αγίων Αναργύρων με ευθύνη πάλι της αστυνομίας, αφού της αρνήθηκαν περιπολικό να την πάει σπίτι της και γενικότερα όλες οι γυναικοκτονίες που έχουν αυξηθεί από την εποχή της πανδημίας και μετά.

Στο Ιράν για το θάνατο μιας γυναίκας μέσα σε αστυνομικό τμήμα έκαναν εξέγερση, ξεσηκώθηκαν απέναντι στην καταπίεση από την αστυνομία ηθών.

Εδώ με δολοφονίες γυναικών από άντρες δεν έγινε καμία εξέγερση. Για αυτό δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να καταδικάσω το ιρανικό κράτος για τη θέση της γυναίκας αλλά ούτε και τις Ιρανές ως καταπιεσμένες γυναίκες που δεν μπορούν να αντιδράσουν.

Έχουμε διαφορετικά θέματα να παλέψουμε οι γυναίκες εδώ σε σχέση με τις γυναίκες του Ιράν αλλά μέχρι τώρα αποδείχτηκαν πιο ικανές και ετοιμοπόλεμες για τα θέματα που τις αφορούν και τις καταπιέζουν.

Εδώ μας έχει φάει η απελευθέρωση η οποία τελικά, νομίζω, περιορίζεται στην ελευθερία ντυσίματος και ελευθερία στο σeξ με διαφορετικό άτομο κάθε βράδυ λες και αυτά είναι τα ζωτικά στοιχεία της γυναικείας απελευθέρωσης, κριτικάροντας ταυτόχρονα μουσουλμάνες ως καταπιεσμένες.

Οι γυναίκες του Ιράν έχουν διαφορετικά θέματα ζώντας μέσα στην ιρανική κοινωνία και κράτος με τα δικά του χαρακτηριστικά, διαφορετικά από την ελληνική κοινωνία και κράτος.

Όπως προαναφέρθηκε, το Ιράν έχει και θρησκευτικό ηγέτη μαζί με πολιτικό αλλά αυτό για μένα δεν σημαίνει την απόρριψη του ως υποδεέστερο των δυτικών και πιο συγκεκριμένα του ελληνικού.

Πρώτα από όλα, το Ιράν είναι ένα κράτος που έχει βιομηχανία και παράγει επιστήμονες.

Τα προϊόντα της πολεμικής του βιομηχανίας συγκεκριμένα τα είδαμε τις τελευταίες μέρες να χτυπάνε με επιτυχία Ισραηλινούς στόχους και να καταλύουν τον περιβόητο iron dome των Ισραηλινών, ο οποίος τελικά δεν είναι ‘σιδερένιος’ αλλά μάλλον γυάλινος φάνηκε να είναι για τους ιρανικούς πυραύλους.

Είδαμε μέχρι και F-35 να καταρρίπτονται με ιρανικό εξοπλισμό, επίτευγμα που δεν το έχει καταφέρει κανείς άλλος μέχρι τώρα.

Οπότε, στρατιωτικά τουλάχιστον, δεν μπορούμε να πούμε ότι το Ιράν είναι ‘πίσω’.
Πίσω είναι υπό το πρίσμα της δυτικής προπαγάνδας σύμφωνα με την οποία κάθε χώρα που εναντιώνεται στους Αμερικανούς είναι προβληματική.

Οι αμερικανοί φροντίζουν για κάθε χώρα που δεν είναι στον έλεγχο τους, να πλέκουν ένα μύθο εσωτερικής κατάρρευσης, πείνας και ανομίας εμπλουτισμένο με θεοκρατικά χαρακτηριστικά όταν αφορά μουσουλμανική χώρα.

Το Ιράν έχει σηκώσει ανάστημα στους Αμερικανούς εδώ και δεκαετίες και έχει κλείσει η αμερικάνικη πρεσβεία στο Ιράν από το 1980.

Παρόλο που οι Αμερικάνοι δεν σταμάτησαν να αναμιγνύονται στα εσωτερικά της θέματα και φάνηκε ότι και η Μοσάντ έχει πολλούς πράκτορες μέσα στη χώρα, τη θεωρώ πιο ανεξάρτητη από την Ελλάδα.

Εδώ, ποτέ δεν πάψαμε να είμαστε προτεκτοράτο των Αμερικανών.

Εκτός από τη συνεχή ανάμειξή τους στα εσωτερικά μας θέματα, τους παρέχουμε έδαφος για να φτιάξουν βάσεις και είμαστε υποχρεωμένοι να αγοράζουμε τα όπλα τους χωρίς να έχουμε δυνατότητα εγχώριας παραγωγής.

Στο Ιράν εναλλάσσονται οι φιλοδυτικές με τις αντιδυτικές κυβερνήσεις, ενώ εδώ είναι σταθερά φιλοδυτικές.

Οπότε, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν μπορώ να καταδικάσω το Ιράν ως υπανάπτυκτο επειδή αντιθέτως έχει χαρακτηριστικά ανεπτυγμένου κράτους. Τουλάχιστον, δεν μπορώ να το θεωρήσω πιο υπανάπτυκτο από την Ελλάδα γιατί σε κάποια σημεία υπερτερεί από εμάς.

Όσον αφορά το Ισραήλ, νομίζω με ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι είναι θεοκρατικό αφού η θρησκευτική τους ταυτότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εθνική.

Εβραίος σημαίνει Ιουδαίος και ο ιουδαϊσμός είναι κεντρικός στο Ισραηλινό κράτος.

Το δικαίωμά τους να εγκατασταθούν στη γη της Παλαιστίνης το στηρίζουν θρησκευτικά θεωρώντας ότι είναι η γη που τους υποσχέθηκε ο θεός τους.

Η θρησκεία εμπλέκεται στην πολιτική τους πραγματικότητα, αν και έχουν δημοκρατία και στο νομικό τους σύστημα αφού αναγνωρίζουν μόνο τον θρησκευτικό γάμο και σε περιπτώσεις διαζυγίου πάλι εμπλέκεται η θρησκεία.

Επίσης, νιώθουν ανώτεροι από τους μουσουλμάνους το οποίο είναι οφθαλμοφανές και νομίζω ότι δεν χρειάζεται ανάλυση, αλλά και από τους χριστιανούς τους οποίους φτύνουν όταν αντικρίζουν.

Το σημαντικότερο είναι ότι μεθοδικά εδώ και δεκαετίες διώχνουν, παίρνουν σπίτια, βιάζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και σκοτώνουν τον αυτόχθονα πληθυσμό στο όνομα της θρησκείας τους. Εξοντώνουν τους Παλαιστίνιους βασίζοντας τα επιχειρήματα τους στην ιουδαϊκή θρησκεία τους.

Υπάρχει κάτι πιο θεοκρατικό από αυτό;

Αναρωτιέμαι γιατί όσοι ενοχλούνται από το θεοκρατικό Ιράν δεν ενοχλούνται περισσότερο από το θεοκρατικό Ισραήλ.

Μόνο η θεοκρατία του Ισραήλ φτάνει για να καταρριφθούν τα επιχειρήματα περί θρησκευτικού ιρανικού κράτους.

Εμένα, προσωπικά, δεν με ενοχλεί η θρησκεία του Ισραήλ, με ενοχλεί η γενοκτονία που κάνουν θεωρώντας μέχρι και μωρά εχθρούς τους που πρέπει να εξοντωθούν, έχοντας την κάλυψη των Αμερικανών και των Ευρωπαίων.

Το Ισραήλ από την ίδρυση του εξοπλίζεται με αμερικανικά όπλα τελευταίας τεχνολογίας γεγονός που το έκανε στρατιωτικά ανώτερο σε σχέση με τις άλλες χώρες της δυτικής Ασίας και για αυτό μπορούσε να τους επιβληθεί.

Σε συνδυασμό, βέβαια, με τις μυστικές υπηρεσίες Αμερικανών και Ισραηλιτών που ανακατεύονται στα εσωτερικά των γύρω κρατών.

Τώρα βρέθηκε επιτέλους ένα κράτος το οποίο στρατιωτικά είναι τόσο προηγμένο ώστε να μπορεί να αναμετρηθεί μαζί του στα ίσια.

Γιατί να μην χαρούμε δηλαδή;

Επιτέλους, φαίνεται πως ένα κράτος μπορεί να βάλει το Ισραήλ στη θέση του, να βάλει ένα όριο στην αλαζονεία του και στην αιμοβόρα, επεκτατική πολιτική του, να πληρώσει επιτέλους για τον αφόρητο πόνο που έχει προκαλέσει.

Οι επιθέσεις του Ιράν του γυρίζουν ένα μικρό κομμάτι της φρίκης που έχει προκαλέσει. Χαίρομαι γιατί το νιώθω σαν κάθαρση, σαν ηθική δικαίωση της τιμωρίας του θύτη που έχει μείνει ατιμώρητος για χρόνια κάνοντας τα μεγαλύτερα εγκλήματα και θεωρώντας τον εαυτό του θύμα κι από πάνω.

Για μένα το σημαντικό δεν είναι από ποιον επιβάλλεται η δικαιοσύνη, αν δεν ήταν το Ιράν θα ήταν ένα άλλο κράτος με διαφορετικά προτερήματα και μειονεκτήματα.

Το σημαντικό είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του το Ισραηλινό κράτος δέχεται πίσω ένα μέρος από τον πόνο που έχει προξενήσει εδώ και δεκαετίες.

Επίσης, χαίρομαι γιατί χαίρονται οι Παλαιστίνιοι της Γάζας και της δυτικής όχθης και μαζί τους οι κάτοικοι της Υεμένης και του Λιβάνου.

Ενώνω τη χαρά μου με όλους όσους χαίρονται τώρα και κλάψανε πριν για τα παιδιά της Γάζας νιώθοντας την αδικία στο πετσί μας και την αδυναμία μας να τη σταματήσουμε.

Νιώθω αυτήν τη δικαιοσύνη σαν μια ζέστη στα σωθικά μου που πάγωσαν από τις αμέτρητες βόμβες, τους ακρωτηριασμούς και δολοφονίες μωρών, από τις φυλακίσεις και τα βασανιστήρια αθώων, την πείνα και την ολοκληρωτική καταστροφή της Γάζας.
Πραγματικά, ακόμα κι αν ήταν η Σαουδική Αραβία που έριχνε τις βόμβες στο Ισραήλ πάλι θα χαιρόμουν.

Σε αυτό το γενοκτονικό κράτος δεν έχει σημασία ποιος το πολεμά αλλά ότι υπάρχει κάποιος που μπορεί να το πολεμήσει.

Η μόνη ανησυχία μου είναι να μην προκληθεί παγκόσμιος πόλεμος.

Γιατί το Ισραήλ αυτό θέλει τώρα και ζητά από τις ΗΠΑ να ξεκινήσουν ένα τέτοιο πόλεμο.

Με αγάπη

Σάντυ

(Αγαπητή φίλη, το Ιράν δεν δέχεται επίθεση από το Ισραήλ εξαιτίας της θέσης των γυναικών, ούτε επειδή είναι μουσουλμανικό κράτος. Αν ήταν έτσι, η πρώτη χώρα που θα βομβαρδιζόταν, θα ήταν η Σαουδική Αραβία, που είναι …σύμμαχός μας. Είναι προφανές πως κάθε πόλεμος έχει να κάνει με χρήμα, επιρροή και δύναμη. Το τι λένε κάποιοι αριστεροί και αναρχικοί στην Ελλάδα δεν έχει καμία σημασία, όπως δεν έχει σημασία και τι λέει ο οποιοσδήποτε άλλος. Είμαστε θεατές και δεν έχουμε την δυνατότητα να αντιδράσουμε. Ζούμε σε μια χρεοκοπημένη -από κάθε άποψη- χώρα, που ξέρουμε πως δεν θα γίνει κανονική δίκη για τα Τέμπη, αλλά έχουμε άποψη για το τι πρέπει να γίνει στο Ιράν. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα στη χώρα μας -που πεθαίνει μέρα με τη μέρα- αλλά θα αλλάξουμε το Ιράν. Η ηλιθιότητα έχει φτάσει στο διάστημα. Όσο για τους “ευαίσθητους” για τα δικαιώματα, έγραψα πριν από μερικές μέρες πως “Η πολλή ευαισθησία για τα “ανθρώπινα δικαιώματα” οδηγεί στο ρατσισμό”. Είδαμε τι προκάλεσε η εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ -ένα εκατομμύριο νεκροί Ιρακινοί πολίτες-, όπου ήθελαν να εφαρμόσουν …φιλελεύθερη δημοκρατία. Είδαμε τι έγινε στη Λιβύη. Είδαμε τι έγινε στο Σουδάν. Οι κοινωνίες αλλάζουν από μέσα με τους αγώνες των πολιτών τους. Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν με εισβολές και βομβαρδισμούς. Επίσης, φτάνει κάπου με την υπεροψία της Δύσης, που είναι σε απόλυτη παρακμή αλλά θεωρεί πως όλες οι άλλες χώρες δεν έχουν πολιτισμό. Όσο για την ανησυχία σου για παγκόσμιο πόλεμο, ο παγκόσμιος πόλεμος έχει ξεκινήσει. Η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης είναι αναπόφευκτη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.