Όλοι μονοδάχτυλοι

Αχ, πιτσιρίκο, γεια σου! Γράφω μ’ ένα παρατεταμένο αχ. Ούτε ένα βαχ για να το κλείσει.
Θύματα, θύματα, θύματα…
Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Καλή όρεξη για τους μερακλήδες! Σερβίρεται πάντα σε μελλοντικό χρόνο από θύμα που ξέρει να περιμένει.

Μόνο που η εκδικητικότητα προϋποθέτει μνησικακία. Και μπόλικη σάλτσα θυματοποιημένης αθωότητας. Να ζεις ως θύμα τροφοδοτώντας το δηλητήριο που σε καθηλώνει ψυχοπνευματικά στην αναπαυτική θέση του νηπίου-τέρατος. Εννοείται πως η θέση αυτή χωράει πολλά μαξιλαράκια ανόητων τεχνικών αυτοβελτίωσης. Για να γίνεις άνθρωπος, λες. Το μόνο που γίνεσαι είναι μια ουρανομήκης ναρκισσάρα.

Θύματα κάθε κατηγορίας εξαπολύουν μύδρους κατά της ‘’λεκτικής’’ και ‘’ψυχολογικής’’ βίας. Που υπέστησαν και τραυματίστηκαν ανεπανόρθωτα. Στροβιλίζονται σε μια θολούρα αυτοαναφορικότητας, σε μια ώσμωση αφελείας, ασυνείδητης ή και συνειδητής πονηρίας επαληθευμένης από τσιτάτα των κοινωνικών δικτύων.

Σε μια κοινωνία σε θεσμική διάλυση, μια μη-κοινωνία ανθρώπων, αλαλάζουμε δείχνοντας τους ΑΛΛΟΥΣ κακούς. Όταν δείχνεις με το ένα δάχτυλο τον άλλον, τα άλλα τέσσερα κοιτάζουν εσένα, είχε πει ο Γκάντι. Πόσοι βλέπουν τα τέσσερα δάχτυλα; Όλοι μονοδάχτυλοι.

Να μείνουμε πάντα παιδιά, τραγουδούσαν οι CHARMS το ‘73 στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τότε που ήμασταν πράγματι παιδιά. Και τραγουδούσαμε κι εμείς με μια αδιόρατη λύπη.

Ας μείνουμε παιδιά, λοιπόν. Δηλαδή αθώοι, δηλαδή δυνάμει και αενάως θύματα. Από λέξεις, βλέμματα, συμπεριφορές- των άλλων πάντα- και διάφορα τέτοια κακά που μας γεμίζουν τραύματα. Παιδιά τραυματισμένα, θύματα, αθώοι. Σε μια κοινωνία θυμάτων ποιοι είναι οι θύτες; Μα …εμείς, όταν έρθει η σειρά μας και θα επιχαίρουν τα δικά μας ‘’θύματα’’ με την πτώση μας. Και δεν θα ‘ναι αρκούντως τιμωρητική η καταδίκη μας ως θυτών. Πάντα θα υπάρχει πιο εξαντλητικό τσαλαπάτημα.

Μπράβο μας, καλά τα καταφέραμε! Πόσο νεωτερικό είναι να κορυβαντιούμε τσαλαπατώντας ένα ανθρώπινο ερείπιο!

Ανθρωπιά, συμπόνια, κατανόηση εξαντλούνται σ’ ένα θολό τοπία ψευδεπίγραφων θυμάτων.

Και η χυλώδης χυδαιότητα καμώνεται την κομψευόμενη ‘’ορθότητα’’.

Πώς να εξηγήσεις τη λέξη ‘’αξιοπρέπεια’’ σ’ ένα παιδί;! Κάτι λέει η ετυμολογία, αλλά η ζωή σου και ο τρόπος της ουσιαστικά την ορίζουν.

Στο μεταξύ, το πάρτι των Θυτών συνεχίζεται. Έχουν ξεσκίσει τις ζωές μας και καγχάζουν στα μούτρα μας.

Και τα αληθινά θύματα ουρλιάζουν δίπλα μας. Το σφυροκόπημα των παρανοϊκών Θυτών ανελέητο. Την ώρα που αληθινά παιδιά περιμένουν να πιουν νεράκι. Και δολοφονούνται.

Σημειωσούλα: Χωρίς τους μεγάλους κλασικούς -από Όμηρο μέχρι Ντοστογιέφσκι- δε γίνεσαι άνθρωπος. Μόνο ‘’αυτοβελτιώνεσαι’’. Για την εικόνα σου, βεβαίως…

Φιλιά

Μερόπη

(Αγαπημένη Μερόπη, οι Έλληνες νομίζουν πως το να είσαι Έλληνας είναι πιστοποιητικό αθωότητας. Για όλα. Η θυματοποίηση πουλάει. Έγραψα πολλές φορές για το βιβλίο του Πασκάλ Μπρικνέρ, “Ο πειρασμός της αθωότητας”· πρώτη φορά έγραψα τη χρονιά που ξεκίνησε το μπλογκ, το 2005. Μερόπη, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πόσοι άνθρωποι στον δικό μου κύκλο, έπαιζαν τα θύματα. Και έκοψα λάσπη. Πήξαμε στους νάρκισσους. Και στις ταμπέλες. Αυτοί που ήταν ενάντια στις ταμπέλες, έκαναν τις ταμπέλες επάγγελμα. Επάγγελμα η ταμπέλα, επάγγελμα το τραύμα, επάγγελμα θύμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.