Χρυσοκόρες

Γεια σου, πιτσιρίκο!
Εμείς οι Έλληνες όλα τα έχουμε κάνει, όλα τα έχουμε πει. Καλπάζουν οι καιροί για να φτάσουν εκεί που ήμασταν πριν από χιλιάδες χρόνια. Τότε που ο Ήφαιστος στο παλάτι του είχε δύο ρομποτένιες κοπελούδες που τον υπηρετούσαν, ολόχρυσες. Από ατόφιο χρυσάφι. Όχι από κανένα τοξικό παλιομετάλλευμα. Ήταν χρυσά κορίτσια, χωρίς τοξικότητα. Μιλιά, εξυπνάδα, δύναμη στόλιζαν τα Αυτόματα του Ηφαίστου.

Υπάρχουν 4 στίχοι της Σ ραψωδίας της Ιλιάδας που οβελίζονται ως νόθοι. Η Θέτιδα επισκέπτεται τον χωλό θεό ζητώντας με δάκρυα στα μάτια καινούργια όπλα για τον Αχιλλέα. Η συμπόνια του θεού προς τη μάνα που μέλλεται να χάσει το παιδί της είναι έκδηλη στους οβελισμένους στίχους.

‘’Κι ο κουτσοπόδαρος θεός με μαύρη την ψυχή του
τις χρυσοκόρες φώναξε στον ώμο τους να γείρει.
Δάκρυα καυτά εκύλησαν στα χρυσαφένια στήθη
κι οι κόρες μίλησαν σοφά με λόγια παρηγόριας.’’

[μετάφραση Κακριδάκη- Καζαντζή]

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι στίχοι οβελίστηκαν από Δυτικούς προτεστάντες ελληνιστές που θέλησαν να στερήσουν την ενσυναίσθηση από τα αρχαιότερα ρομπότ για να μη δώσουν το κακό παράδειγμα στους μελλοντικούς απογόνους τους και αδειάσουν τα εξομολογητήρια των ναών τους. Εμείς, όμως, που είμαστε Ορθόδοξοι με ανοιχτή καρδιά δεν κωλώνουμε να χειροτονήσουμε και ρομπότ παπάδες.

Ακόμη μια πρωτιά για το ελληνικό δαιμόνιο. Είμαστε οι πρώτοι που κλάψαμε στην αγκαλιά, όχι ενός, αλλά δύο ρομπότ.

Είναι σύνηθες από αρχαιοτάτων χρόνων οι άνθρωποι να κλαίνε στην αγκαλιά ενός πράγματος μη έμψυχου – παιχνίδι, μαξιλάρι, κούκλα, ποτήρι, βιβλίο, πάτωμα, τοίχος και …ων ουκ έστι αριθμός. Πράγματα χωρίς νοημοσύνη ή με τη ‘’νοημοσύνη’’ που τους προσδώσαμε για την ανάγκη της στιγμής. Ο πιο παρηγορητικός είναι ο τοίχος. Αληθινό στήριγμα. Στιβαρός και βουβός σου επιστρέφει το παράπονο- που έτσι κι αλλιώς είναι όλο δικό σου.

Είναι πιο βαρύ κι απαρηγόρητο να κλαις μπροστά σ’ ένα ρομπότ που νομίζει πως είναι άνθρωπος. Συνήθως ανδροειδές. Είναι που δεν εξελίχθηκα τεχνολογικά. Πρέπει να περάσω απ’ το Android στο iPhone.

Φιλιά

Μερόπη

(Αγαπημένη Μερόπη, στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν όλα. Και κουτσός θεός, ο Ήφαιστος, και χρυσές κόρες για να τον φροντίζουν. Τα πράγματα χωρίς νοημοσύνη, τα αντικείμενα, παίζουν μεγάλο ρόλο στη ζωή μας, γιατί αυτά δεν αλλάζουν, μένουν σταθερά, ενώ εμείς αλλάζουμε, όπως και οι καταστάσεις γύρω μας. Ένα παιδικό μας παιχνίδι ή ένα αντικείμενο στο σπίτι, μας φέρνει στην παιδική μας ηλικία ή στη νεότερη εκδοχή του εαυτού μας. Ένα ρούχο αγαπημένου προσώπου που δεν ζει πια ή δεν είναι κοντά μας, μπορεί να σε κάνει να κλαις για μέρες. Βέβαια, υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να κλάψουν. Δηλαδή, είναι ρομπότ. Το σημαντικό είναι να μπορείς να κλάψεις. Να ανακουφιστείς. Πάντως, πάντα για εμάς κλαίμε. Όποια κι αν είναι η αφορμή. Το Android είναι μια χαρά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.