Αντί για like, γίνε και εσύ “Αξιώτισσα”
Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Ιδιαίτερα μετά την προσφυγική κρίση του 2015, αποτέλεσμα των πολέμων των δυτικών κρατών σε Δυτική Ασία και Αφρική, μας πιπιλάνε διαρκώς τα αυτιά για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που έρχονται στις χώρες μας. Μας λένε να φοβόμαστε τον κόσμο που έρχεται απ’ έξω. Ότι ο πολιτισμός μας αυτή τη στιγμή απειλείται από μοχθηρούς ρακένδυτους ξένους χωρίς χαρτιά, που θέλουν να έρθουν στις χώρες μας πάνω σε βάρκες που τους πνίγουν στις θάλασσες κατά δεκάδες χιλιάδες, για να ζήσουν εδώ και να μας πάρουν τις δουλειές.
Γιατί μας μισούν. Γιατί θέλουν να μας κάνουν κακό, να μας κάνουν σαν κι αυτούς, να μας αφαιρέσουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας και να διαβρώσουν τον πολιτισμό μας. Ποιόν πολιτισμό ακριβώς να διαβρώσουν; Τον Δυτικό πολιτισμό. Τι ακριβώς να διαβρώσουν; Τις δυτικές αξίες του Διαφωτισμού.
Μας λένε ότι οι ξένοι “μας μισούν για τη θρησκεία μας”, ή “για τις ελευθερίες μας και τις διασκεδάσεις μας”. Αλλά κρύβουν την αλήθεια. Δεν μας μισούν. Έχω έρθει προσωπικά σε επαφή με ανθρώπους από ένα κάρο χώρες και πολιτισμούς, που έχουν υποστεί τα χειρότερα από την Δύση, έχω στενές φιλίες, ενώ στη δουλειά μου αυτό ήταν καθημερινότητα και στα 15 χρόνια που βρίσκομαι στο Άμστερνταμ, και αυτό είναι το παράδοξο που συναντούσα ξανά και ξανά όταν συζητούσα μαζί τους γι’ αυτά τα θέματα. Δεν μας μισούν. Μισούν αυτό που τους έχει γίνει. Που συνεχίζει να γίνεται από τις χώρες μας και τις συμμαχίες τους, στις δικές τους. Μισούν την αδικία, την διπλή ηθική και την ατιμωρησία των ισχυρών, την εκμετάλλευση και την διάλυση των χωρών τους για τα κέρδη των πολυεθνικών. Και κατηγορούν τα κράτη μας γι’ αυτό, τις κυβερνήσεις, όχι τους λαούς της Δύσης.
Άρα, ποιο είναι το πρόβλημα; Και εμείς αυτά μισούμε.
Αλλά μέσα μας, ξέρουμε την αλήθεια. Εμείς είμαστε που τους μισούμε, γιατί νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι από αυτούς.
Δεν είμαστε. Και σήμερα, αυτό είναι πια ξεκάθαρο σε όλους, ακόμα και σε αυτούς που υποκρίνονται το αντίθετο. Η πραγματική απειλή είναι αυτό που έχουμε γίνει. Δεν χρειάζεται να σώσουμε τον Δυτικό πολιτισμό, ούτε τις δικές μας τοπικές εκφάνσεις του. Πρέπει να σώσουμε τον εαυτό μας απ’ αυτόν.
Το θέμα δεν είναι να προστατεύσουμε τον τρόπο ζωής μας από τους ξένους, αλλά να τον αποδομήσουμε και να τον αντικαταστήσουμε πλήρως με κάτι καινούργιο. Γιατί ο τρόπος ζωής που ζούμε σήμερα, πρέπει να τελειώσει. Δηλητηριάζουμε τη γη, σε καθημερινή βάση, και μαζί το μυαλό μας και τις καρδιές μας. Εθελοντικά. Το κάνουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.
Το βάρος που αισθανόμαστε στις καρδιές μας στις ιδιωτικές μας στιγμές, νιώθουμε να μεγαλώνει, καθώς μεγαλώνουμε και οι ίδιοι. Γερνάμε. Περνάνε τα χρόνια και όλα γίνονται χειρότερα, και δυσκολότερα. Νιώθουμε το βάρος ενός πλανήτη που πεθαίνει, ενός κορμιού που φθίνει πριν την ώρα του, ενός δηλητηριασμένου μυαλού και μιας πονεμένης ψυχής. Νιώθουμε το βάρος του διαρκούς πολέμου, ή της απειλής του, και το βάρος της γενοκτονίας, που έχει γίνει πια καθημερινή ρουτίνα, παρέα με τον καιρό και τα αθλητικά στιγμιότυπα, εδώ και σχεδόν τρία χρόνια.
Είμαστε μουδιασμένοι, παρασυρμένοι στην πολιτισμική κενότητα που δημιουργεί αυτή η αδίστακτη αυτοκρατορία, και το ονομάζει εκουιλίμπριο. Μας οδηγούν κάπου που δεν θέλουμε να πάμε, σε ένα μέλλον που κανείς μας δεν θέλει, και το πρωτόγονο ένστικτο της επιβίωσης μας μας φωνάζει να γυρίσουμε πίσω, να κάνουμε κάτι. Αλλά δεν μπορούμε. Είμαστε ακινητοποιημένοι. Ανίσχυροι.
Αυτή η διαρκής ανησυχία, ακόμα και όταν υποκρινόμαστε το αντίθετο, αυτή η διαβρωτική αγωνία που νιώθουμε όταν δεν μας βλέπει κανείς, είναι απλά η απόδειξη ότι δεν κατευθυνόμαστε κάπου εφιαλτικά ως κοινωνίες. Έχουμε ήδη φτάσει.
Είναι καιρός να είμαστε ειλικρινείς σχετικά με αυτό που βλέπουμε στις οθόνες μας καθημερινά, και αυτό που ζούμε. Ας μου εξηγήσει κάποιος, γιατί, οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος, να θέλει να συνεχιστεί αυτό το πράγμα; Αυτός ο πολιτισμός είναι γενοκτονικός. Οικοκτονικός. Ιμπεριαλιστικός. Ρατσιστικός. Απάνθρωπος. Εξευτελιστικός. Δυστοπικός. Συναισθηματικά ανάπηρος. Πολιτισμικά κενός. Πνευματικά φτωχός. Και διανοητικά σκλαβωτικός.
Δεν χρειάζεται, όμως, να είμαστε έτσι όπως είμαστε. Δεν χρειάζεται να ζούμε έτσι, με αυτόν τον τρόπο. Αλλά αυτό είναι το είδος της κοινωνίας που παράγει αυτό το σύστημα που οι ηγεσίες μας έχουν επιλέξει για μας.
Είναι μια επιλογή.
Ο τρόπος που ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη δεν είναι την μοίρας μας γραφτό. Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον. Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εμάς, από άλλες ηπείρους, από άλλες κουλτούρες, θρησκείες, αντιλήψεις και πολιτισμούς. Ιδιαιτέρως, όταν οι αρχές μας και οι αξίες μας διαφωνούν με τις δικές τους. Δεν υπάρχει σεβασμός. Είτε ταύτιση, είτε ακύρωση. Ο φασιστικός τρόπος σκέψης σε όλο του το μεγαλείο.
Αν δεν ξέρουμε, ίσως μπορούμε να φανταστούμε τον θυμό που θα νιώθαμε, αν αυτό που συμβαίνει καθημερινά στους Παλαιστίνιους συνέβαινε σε εμάς τους ίδιους, στα παιδιά μας, τις μανάδες και τους πατεράδες μας, τα αδέρφια μας, τους φίλους μας και τους γνωστούς μας, τους γείτονες μας και τους ανθρώπους που ζουν εκεί που ζούμε και εμείς. Επομένως, όταν ακούμε πλέον αυτές τις κούφιες φωνές μερικών περί “προστασίας του τρόπου ζωής μας”, μπορούμε να καταλάβουμε ότι είναι ένα μάτσο μπούρδες. Ξέρουμε ότι υπερασπίζονται ένα ναυάγιο. Ένα φρενοκομείο. Έναν πολιτισμό βουτηγμένο στο αίμα και την αρρώστια.
Και όταν λέω ότι ο Δυτικός πολιτισμός πρέπει να καταστραφεί και να πεθάνει, δεν λέω ότι οι Δυτικοί πρέπει να καταστραφούν και να πεθάνουν. Δεν λέω ότι όλα τα ευγενή ιδανικά και οι αξίες που οι Δυτικοί ισχυρίζονται ότι κατέχουν είναι άχρηστα. Λέω ότι αυτός ο πολιτισμός, όπως ακριβώς υπάρχει σήμερα, είναι μια ανυπεράσπιστη σχιζοφρένεια.
Η Γάζα είναι ο κοινωνικός καθρέφτης στον οποίο φοβόμαστε να κοιταχτούμε. Μας δείχνει την αντανάκλασή μας, όχι όπως προσποιούμαστε ότι είμαστε, αλλά όπως πραγματικά είμαστε σε αυτή τη στιγμή της Ιστορίας ως πολιτισμός, και ως άνθρωποι. Η αντανάκλαση είναι αδυσώπητη. Και αν αυτό δεν είναι αυτό που πάντα ήμασταν ως πολιτισμός, ή ως άνθρωποι, τουλάχιστον, είναι αυτό που έχουμε γίνει. Αυτό που σήμερα θεωρούμε φυσιολογικό.
Αυτός ο πολιτισμός δεν αξίζει να σωθεί. Αλλά ακόμα και το ενδεχόμενο της αλλαγής του, μας τρομάζει. Ο τρόμος που νιώθουμε στην σκέψη ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν σε κάτι πολύ χειρότερο στις κοινωνίες μας, αν προσπαθήσουμε να τις αλλάξουμε, παρά σε κάτι καλύτερο, είναι μια προγραμματισμένη αντίδρασή μας, μια συνήθεια του μυαλού που μας εκτρέφεται από νωρίς, από ένα σύστημα που ανταμείβει το κέρδος και τον ανταγωνισμό, και επομένως την διαρκή καταπίεση και την διαρκή ανάγκη για ολοκληρωτικό έλεγχο, και διατήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.
Αυτό κάνουμε και εμείς στην προσωπική μας ζωή. Διατηρούμε τα πράγματα όπως είναι.
Όμως, οι πολιτισμοί δεν είναι αγάλματα σε μουσείο. Δεν είναι μάσκες και ναοί, και ερείπια μιας άλλης εποχής. Είναι μέσα μας. Στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας. Στις ιδέες και τις προκαταλήψεις μας. Είναι κάτι ζωντανό, ανθρώπινο, προορισμένο να αλλάζει, να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται στις ανάγκες της εποχής, επιτρέποντας στο παλιό να πεθάνει, και στο νέο να γεννηθεί μέσα από το παλιό.
Σήμερα, στη Δύση, το παλιό δεν πεθαίνει, και το νέο έχει σταματήσει να γεννιέται, φθίνει όλο και περισσότερο. Έχουμε γίνει μια κοινωνία γερόντων, κουρασμένων κορμιών και γερασμένων μυαλών. Μια συντηρητική κοινωνία που φοβάται κάθε τι καινούργιο.
Αλλά είναι αφύσικο να προσκολλάται κανείς στα συντρίμμια του παλιού. Δεν είναι υγιές. Η έντονη επιθυμία μας για έναν νέο κόσμο, για έναν κόσμο όπου δεν θα είμαστε πλέον παγιδευμένοι στις ίδιες μας τις ζωές, είναι η πιο ανθρώπινη παρόρμησή μας. Η πιο ειλικρινής. Η πιο φυσική. Μόνο σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, ή σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, θα μπορούσε να εδραιωθεί μια τόσο έντονη απέχθεια για κοινωνική αλλαγή.
Όποιος, λοιπόν, θέλει να συμμετάσχει στο να επιταχύνει το τέλος αυτού του πολιτισμού, και τον αναπροσανατολισμό του προς έναν δρόμο που να οδηγεί σε μια διαφορετική βάση απ’ όλη αυτή την τρέλα που συνεχίζει να εξαπολύει πάνω στους πληθυσμούς αυτού του κόσμου, και του διαλυμένου πλανήτη, τότε αυτό που συμβαίνει στη Γάζα είναι τεράστιας σημασίας.
Η Γάζα είναι μια δοκιμασία. Μια δοκιμασία για τη ψυχή μας. Δεν είναι υπερβολή αυτό. Είναι ένα έγκλημα που υπερβαίνει ακόμα και τους ίδιους τους Παλαιστίνιους. Ένα έγκλημα που έχει αποκαλύψει όλους τους μηχανισμούς εξουσίας, ελέγχου και διαφθοράς της Δύσης στις κοινωνίες που λέμε σπίτι μας, και πατρίδα μας. Όλους. Ακόμα και αυτούς μέσα μας.
Αν πιστεύεις στις αξίες που η Δύση ισχυρίζεται ότι έχει, ή ότι έχεις εσύ ο ίδιος ως άνθρωπος, τότε είσαι ηθικά υποχρεωμένος να αντιταχθείς στη γενοκτονία που η κυβέρνησή σου διευκολύνει στη Γάζα αυτή τη στιγμή. Η εσωτερική μας φωνή λέει ότι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτό το πράγμα να συνεχιστεί.
Αλλά δεν μπορούμε επίσης και να κουνηθούμε. Έχουμε ακινητοποιηθεί.
Σήμερα, βρισκόμαστε σε ένα σημείο της Ιστορίας που δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Πρέπει να εξελιχθούμε ως άτομα και ως κοινωνίες, να ξεπεράσουμε τα όρια που έχουμε θέσει στους εαυτούς μας. Διαφορετικά, θα καταναλωθούμε από την βαρύτητα που ασκεί αυτή η παρακμή, και η παράνοια που λέμε καθημερινότητα.
Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να υποκρινόμαστε λες και δεν τρέχει τίποτα, ή ότι έχουμε εξαντλήσει τα πάντα και δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μπορούμε να κάνουμε. Ότι τα δοκιμάσαμε όλα, και δεν γίνεται. Θα πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, ό,τι μπορούμε, ο καθένας από τη μεριά του και με ό,τι του επιτάσσει η συνείδηση του —αλλά, κάτι, διάολε—, για να αποφύγουμε τα χειρότερα από αυτή τη χαρούμενη σχιζοφρενή μανία της δυτικής αυτοκρατορίας, που απειλεί όλους μας.
Η αναταραχή που νιώθουμε όταν βλέπουμε τη Γάζα στις οθόνες μας δεν είναι απλώς η λύπη μας, είναι μια βαθιά ηθική υποχρέωση, μια πρωτόγονη και ενστικτώδης απαίτηση να δράσουμε που έρχεται από μέσα μας. “Κάνε ό,τι μπορείς, με όποια μέσα διαθέτεις”, σου λέει. Η αλήθεια είναι απλή: οι κυβερνήσεις μας, και κατ’ επέκταση εμείς οι πολίτες, είμαστε συνένοχοι σε μια γενοκτονία που μεταδίδεται ζωντανά, κάθε μέρα επί σχεδόν δύο χρόνια. Κάθε μέρα.
Αυτό δεν είναι πλέον κατοχή και εποικισμός, είναι εξολόθρευση.
Οι δυτικοί ηγέτες μας προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν ότι το Ισραήλ επιχειρεί μια αρπαγή εδάφους ενώ κάνει εθνοκάθαρση στον τοπικό πληθυσμό, και προωθούν την ψευδή αντίληψη ότι στη Γάζα συμβαίνει κάποιου είδους “πόλεμος”, και ότι το Ισραήλ ενεργεί καλόπιστα στις διαπραγματεύσεις που γίνονται παράλληλα για την κατάπαυση πυρός, την ίδια στιγμή που λιμοκτονεί, βομβαρδίζει και σκοτώνει τον αυτόχθονα πληθυσμό.
Οι κυβερνήσεις μας βοηθούν ενεργά τους γενοκτόνους, ακόμα κι αν δεν ρίχνουν αυτές οι ίδιες τις βόμβες στους Παλαιστίνιους. Είναι ο Νετανιάχου με χαμόγελο. Κατά συρροή δολοφόνοι, αλλά χωρίς τους δύσκολους λεκέδες αίμα στα κολλαριστά τους πουκάμισα.
Η οποιαδήποτε συμμετοχή σε αυτή τη μαζική εξαπάτηση, ενώ παράλληλα αρνείται κάποιος να κάνει το παραμικρό εναντίον της κυβέρνησής του για το θέμα αυτό, είναι το ίδιο με το να υποστηρίζει ο ίδιος ενεργά τη γενοκτονία.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι πολιτικοί δεν είναι το σύστημα. Ούτε οι εταιρείες είναι το σύστημα. Εμείς είμαστε το σύστημα. Όλοι μας.
Το σύστημα το βρίσκεται μέσα στους πολιτικούς. Είναι ο εσωτερικός τους προγραμματισμός. Και ο δικός μας. Κι αυτό και δεν θα αλλάξει αν αντικατασταθούν μερικά ονόματα στα ανώτερα πολιτικά αξιώματα. Δεν είναι αρκετό. Ό,τι ισχύει για τον καπιταλισμό, ισχύει και για το καθεστώς απαρτχάιντ του Ισραήλ. Τίποτα δεν θα αλλάξει αν πέσει η κυβέρνηση Νετανιάχου και εκλεγεί κάποια άλλη Σιωνιστική ισραηλινή κυβέρνηση του Κέντρου, αν οι Παλαιστίνιοι δεν επιστρέψουν στις πατρίδες τους και η διεθνής δικαιοσύνη δεν βάλει τους εγκληματίες πολέμου πίσω από τα κάγκελα. Όπως και είναι σίγουρο, ότι τίποτα δεν πρόκειται αλλάξει στις ζωές μας όσο ξυπνάμε κάθε μέρα και κάνουμε τα ίδια που κάναμε και χθες.
Αυτό το σύστημα εκτρέφει ακριβώς αυτού του είδους τους ανθρώπους για τις ηγετικές του θέσεις, τους ηγέτες μας, αυτούς τους εγκληματίες πολέμου, αυτά τα σιχάματα. Επιβραβεύει το κέρδος, είτε πολιτικό, είτε οικονομικό, που αποκτάται μέσω εκμετάλλευσης, μαζικού φόνου, και καταστροφής. Αυτού του είδους οι άνθρωποι θα μας κυβερνούν για πάντα, μέχρι να αποφασίσουμε ότι “αρκετά”, και να αντικαταστήσουμε αυτό το σύστημα με ένα άλλο, διαφορετικό. Αλλά αυτό, για να γίνει, σημαίνει μαζική διαμαρτυρία. Σημαίνει πλήθη στους δρόμους.
Συγγνώμη. Το ξέρω, είναι λίγο άβολο.
Η Αξιώτισσα στη Νάξο, και πολλές άλλες “αξιώτισσες” και “αξιώτες” που αντιστέκονται παντού στον κόσμο, που δεν κάθονται αμέτοχοι, αλλά παίρνουν θέση και τραβάνε την γραμμή τους στην άμμο, μας δείχνουν τον δρόμο.
Οπότε, ναι, τα πράγματα είναι άσχημα. Είσαι λυπημένος, είμαι λυπημένος, είμαστε όλοι λυπημένοι. Ξεπέρασέ το, είσαι ενήλικας άνθρωπος, έχουν περάσει τρία χρόνια. Τι νόημα έχουν οι πολιτικές μας αντιλήψεις και οι αποψάρες μας και οι αναλύσεις μας για τα πράγματα, αν τις συνοδεύει παντελής απουσία δράσης, παρά μόνο για δουλειά και κατανάλωση; Τσάμπα τις έχουμε, εκτός κι αν είναι απλώς για να δικαιολογούμε την απραγία μας.
Κάθε άνθρωπος που έχει ακόμα ψυχή μέσα του, πονάει με αυτό που συμβαίνει στη Γάζα. Η λύπη που νιώθεις είναι η συνείδησή σου που επαναστατεί στην αδικία που βλέπει καθημερινά. Καλώς ήρθες στην ανθρωπότητα. Αυτό είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις. Τώρα, αν είσαι σε φάση της ζωής σου που σε απασχολούν πιο επείγοντα προσωπικά και οικογενειακά θέματα και καταστάσεις, και αδυνατείς να ασχοληθείς, και να διαμαρτυρηθείς για τη γενοκτονία στη Γάζα, τότε άραξε. Ασχολήσου με ό,τι σημαντικό συμβαίνει στη ζωή σου. Αν έχεις χρόνο και δυνατότητα, ασχολήσου, αλλά αν υπάρχουν σοβαροί λόγοι που δεν μπορείς, άραξε, ασχολήσου με αυτά που σε απασχολούν. Κανείς δεν μπορεί να ζητήσει κάτι περισσότερο από αυτό.
Οι Παλαιστίνιοι δεν χάνουν ευκαιρία να ευχαριστούν αυτούς που διαμαρτύρονται γι’ αυτούς. Έχεις την αιώνια ευγνωμοσύνη τους. Κανένας άλλος δεν μπορεί να το κάνει αυτό για σένα. Να πάρει τη θέση σου. Εσύ ζεις εκεί, σε αυτές τις χώρες που βοηθούν το Ισραήλ να διαπράττει αυτά τα αποτρόπαια εγκλήματα. Μόνο εσύ έχεις την ικανότητα, και τα μέσα να διαμαρτυρηθείς ενάντια στη δική σου κυβέρνηση. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό, είναι πια απάνθρωπο. Μισάνθρωπο. Έχουν περάσει τρία χρόνια.
Ένα από τα λίγα πράγματα που μου φέρνουν τόσο μεγάλη ευχαρίστηση τελευταία, κάθε φορά που συμβαίνει, και συμβαίνει συχνά τον τελευταίο καιρό, είναι να γνωρίζω ανθρώπους στις πορείες για τη Γάζα που δεν είχαν ξαναπάει σε πορεία στην ζωή τους. Να μου εξηγούν πως δεν έχουν υπάρξει ποτέ στη ζωή τους τόσο σίγουροι για κάτι, όσο το ότι είναι αντίθετοι με αυτό που κάνει το Ισραήλ και οι κυβερνήσεις τους στους Παλαιστίνιους. Ξεπέρασαν την αμηχανία τους, τον φόβο τους, όταν κατέβηκαν τις πρώτες φορές στις διαμαρτυρίες, και από τότε έγινε κομμάτι της ζωής τους. Το επείγον της κατάστασης το επιτάσσει.
Τίποτα άλλο δεν είναι υπερασπίσιμο από ηθική άποψη αυτή τη στιγμή. Και μπορεί να αποτύχουμε στις προσπάθειες μας και να είναι λίγες, και στο τέλος όλα να είναι για το τίποτα. Αλλά το να μην προσπαθήσουμε καν είναι μακράν χειρότερη μοίρα. Ο φόβος μας για την αποτυχία είναι λιγότερο σημαντικός αυτή τη στιγμή από την επιτακτική ανάγκη να προσπαθήσουμε, τουλάχιστον, να κάνουμε κάτι. Οτιδήποτε, όσο μικρό κι αν είναι. Όσο συμβολικό. Μπορεί να είμαστε πολύ μακριά ακόμα από τη Γενική Απεργία, αλλά κάτι. Να ενώσουμε τις φωνές μας με τους άλλους που το κάνουν ήδη.
Τίποτε άλλο δεν θα ικανοποιήσει τις ερωτήσεις που θα μας γίνουν από τις νεότερες γενιές στο εγγύς μέλλον, από τα παιδιά και τα εγγόνια μας, τα ανίψια μας, σχετικά με το τι έκανες κατά τη διάρκεια του ολοκαυτώματος στη Γάζα. Δεν κρύβονται αυτά. Δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα. Όπως τα παιδιά και τα εγγόνια παλαιότερων γενεών ρωτούσαν τους δικούς τους γονείς και παππούδες, σχετικά με το τι έκαναν στον πόλεμο, στην κατοχή, την πείνα και τη φτώχεια.
Τι θα τους πούμε;
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, ατενίζοντας από μακριά τη πανέμορφη Νάξο, με αγάπη,
Κώστας
Υ.Γ. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στην “Αξιώτισσα”, ήταν το καλοκαίρι του 2022, με ένα καταπληκτικό παρεάκι. Γελάσαμε πολύ εκείνο το βράδυ. Είχα γνωρίσει τον Γιάννη και τη Σοφία την πρώτη φορά που είχαμε πάει εκεί με τη Τζένη, όπου με τον Γιάννη είχαμε κάνει μια πολύ ειλικρινή συζήτηση για πολιτικά και άλλα θέματα. Ακόμα και εγώ που είμαι φαφλατάς, το βούλωσα και άκουγα τον Γιάννη. Σπάνιοι άνθρωποι. Η Αξιώτισσα είναι η καλύτερη ταβέρνα του κόσμου, χωρίς συζήτηση. Όχι μόνο επειδή έχει εξαιρετικό φαγητό. Εξαιρετικό φαγητό μπορείς να φας και αλλού. Αλλά επειδή έχει το εξαιρετικό φαγητό του Γιάννη και της Σοφίας και όλων όσων δουλεύουν εκεί. Οπότε, από προσωπική εμπειρία που είχα μαζί τους, μπορώ να κατανοήσω απόλυτα τους Ισραηλινούς, και ότι για κάποιον που συμφωνεί με αυτά που συμβαίνουν στη Γάζα και υποστηρίζει την γενοκτονία των Παλαιστινίων, ο Γιάννης και η Σοφία σίγουρα θα τους φανούν ρατσιστές. Ο Γιάννης και η Σοφία είναι ρατσιστές, ο Νετανιάχου είναι δημοκράτης, το πάνω είναι κάτω, και το πίσω είναι μπρος. Αν ο Γιάννης και η Σοφία είναι αντισημίτες και ρατσιστές που διαδίδουν την ρητορική μίσους, τότε εγώ είμαι εξωγήινος, και η Γη είναι επίπεδη.
(Φίλε Κώστα, είναι προφανές πως οι μετανάστες και οι πρόσφυγες εργαλειοποιούνται από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ-μαφίες των δυτικών χωρών, και θα χρησιμοποιηθούν ώστε να στρέψουν τους πολίτες κατά των μεταναστών και να μη στραφούν εναντίον των εξουσιών. Διαίρει και βασίλευε. Η αιώνια συνταγή. Επίσης, είναι προφανές πως έρχονται ταραχές και εξεγέρσεις στις χώρες της Δύσης. Η Ευρώπη δεν παίζει κανένα ουσιαστικό ρόλο, δεν ανήκει στις Μεγάλες Δυνάμεις και είναι εξαιρετικά αδύναμη και ευάλωτη σε αυτόν τον νέο πολυπολικό κόσμο. Ο ισχυρισμός ότι η Ευρώπη κινδυνεύει από τη Ρωσία δεν πείθει ούτε μεθυσμένη κατσίκα. Η Ευρώπη κινδυνεύει από την …ηγεσία της. Και από τους “ηγέτες” της Ευρώπης, καταλαβαίνεις και την κατάντια της. Η γενοκτονία στη Γάζα μοιάζει με ένα πείραμα. Μας δοκιμάζουν. “Είναι εγκεφαλικά και συναισθηματικά νεκροί ή όχι ακόμα;”. Όσο για την Ελλάδα, η κυβέρνηση επιτίθεται σε μια ταβέρνα, οπότε καταλαβαίνεις την κατάσταση της χώρας. Κώστα, ωραία είχαμε περάσει στην Αξιώτισσα το 2022. Άντε, να ξαναπάμε. Την αγάπη μου. Και στην Τζένη.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.