Λευκή Σταύρωση, του Μαρκ Σαγκάλ – η τέχνη ως απάντηση σε κάθε βάναυση πράξη

Τί είναι αυτό που καταυγάζεται μέσα στην υποβλητική λευκότητα; Ο πόνος; Η απόγνωση; Η εγκατάλειψη; Η λύτρωση; Η απελευθέρωση;

Πάνω τα πνεύματα των προγόνων θρηνούν.

Γύρω η καταστροφική θύελλα της ιστορίας.

Κάτω ανθρώπινες φιγούρες σκορπισμένες στις ξεχωριστές τους μοίρες.

Απομακρύνονται. Κανείς δεν πλησιάζει να τον κατεβάσει.

Δίπλα η σκάλα διαλύεται σε καπνό.

Θα μείνει για πάντα στον σταυρό;

Σημάδι ελπίδας η φλεγόμενη λυχνία στη βάση του σταυρού.

Κάποια κεριά έχουν σβήσει. Μερικά ανάβουν ακόμη.

Υ.Γ. Ο Μαρκ Σαγκάλ (1887-1985) παρότι είναι περισσότερο γνωστός για τις υπερρεαλιστικές του εικόνες από τη ρωσική πόλη, όπου γεννήθηκε και πέρασε τα νεανικά του χρόνια, τις αιωρούμενες ανθρώπινες φιγούρες, τα ιπτάμενα ζώα και τους βιολιστές, είχε μια δια βίου εμμονή με τη Σταύρωση, ένα θέμα πολλαπλές σημασίες που τον γοήτευε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του.

Στο ποίημά του «Ο ζωγράφος που σταυρώθηκε» ο Σαγκάλ φωνάζει:

Κάθε μέρα κουβαλάω έναν σταυρό
Με σπρώχνουν και με σέρνουν απ’ το χέρι
Ήδη το σκοτάδι της νύχτας με περιβάλλει
Με εγκατέλειψες, Θεέ μου; Γιατί; . . .

Τρέχω πάνω στα στεγνά μου πινέλα
Και σταυρώνομαι σαν τον Χριστό
Καρφωμένος με καρφιά στο καβαλέτο

φιλιά

Μερόπη

(Αγαπημένη Μερόπη, δεν ξέρω αν η Τέχνη είναι απάντηση στη βαρβαρότητα, ξέρω πως η Τέχνη μπορεί να σώσει την ψυχή των ανθρώπων. Μερόπη, πριν από δυο εβδομάδες, με ρώτησε μια ξένη φίλη γιατί φοράω σταυρό, αφού δεν πιστεύω. Της είπα πως ο σταυρός, για εμένα, δεν έχει να κάνει με την θρησκεία· έχει να κάνει με τον Χριστό. Με συγκινεί ο Χριστός· όχι όσο ο Σωκράτης αλλά με συγκινεί. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.