Το Υπουργείο Αλήθειας και οι εχθροί του κράτους

Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Θα προτιμούσα να διαβάζω τις αναλύσεις του Άρη και του Ηλία, παρά να γράφω τις δικές μου. Να είναι καλά όπου κι αν βρίσκονται, όμως. Κάνω ό,τι μπορώ, κι εγώ, για να την παλέψω, όπως όλοι, αλλά η πραγματικότητα της καθημερινότητας στις μέρες μας πλέον με ξεπερνά.

Που λες, σε απάντηση στην αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους, που ανακοίνωσαν πρόσφατα το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς και η Αυστραλία, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου διακήρυξε ότι το Ισραήλ δεν θα επιτρέψει ποτέ την ύπαρξη ενός τέτοιου κράτους.

“Δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν θα υπάρξει παλαιστινιακό κράτος δυτικά του ποταμού Ιορδάνη”, δήλωσε ο Νετανιάχου, προσθέτοντας ότι το Ισραήλ θα συνεχίσει να επεκτείνει τους οικισμούς στη Δυτική Όχθη.

Σε άρθρο γνώμης στους The New York Times, ο Γκαντζ, η αντιπολίτευση του Νετανιάχου, δήλωσε τα εξής: “Εγώ ο ίδιος υπήρξα ένθερμος επικριτής του κ. Νετανιάχου”, λέει ο Γκαντζ. “Αλλά τα βασικά συμφέροντα ασφαλείας του έθνους δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αγκυροβολημένα σε μια εθνική συναίνεση που εδράζεται στις σκληρές πραγματικότητες της περιοχής μας. Η αντίθεση στην αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους βρίσκεται στον πυρήνα αυτής της συναίνεσης”.

Και έχεις τους δυτικούς αξιωματούχους που συνεχίζουν να φλυαρούν για την πιθανότητα το Ισραήλ και η Παλαιστίνη να διαπραγματευτούν μια λύση δύο κρατών, λες και όλα αυτά δεν συνέβησαν ποτέ. Το Ισραήλ είναι το πρόβλημα. Όχι ο Νετανιάχου. Όχι η Χαμάς. Όχι οι διαπραγματεύσεις για τους ομήρους, και σίγουρα όχι η 7η Οκτωβρίου. Ολόκληρο το πολιτικό φάσμα στο Ισραήλ είναι άρρωστο και διεφθαρμένο, και διοικούμενο από ψυχοπαθείς ρατσιστές δολοφόνους.

Θα ήταν γελοίο, αν δεν ήταν τραγικό. Να σε συλλαμβάνουν επειδή φώναξες “από τον ποταμό ως τη θάλασσα η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη” σε μια διαδήλωση, ή επειδή έβαλες ένα αυτοκόλλητο στο αυτοκίνητό σου. Όχι στο Ισραήλ, αλλά στην Αγγλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ. Κι όλα αυτά, γιατί οι υποστηρικτές του Ισραήλ ισχυρίζονται ότι είναι έγκλημα γενοκτονικού μίσους να πεις “από τον ποταμό ως τη θάλασσα η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη”, διότι υπονοεί την διαγραφή του Ισραήλ. Θα μας πουν και τι εννοούμε, κατάλαβες; Αλλά, προφανώς, είναι μια χαρά να λες “από τον ποταμό ως τη θάλασσα η Παλαιστίνη δεν θα είναι ελεύθερη”. Ακόμη κι αν το λες την ώρα που διαπράττεις μια γενοκτονία.

Το πρόβλημα είναι ότι η Δύση ίδρυσε ένα κράτος στη Μέση Ανατολή χωρίς τη συγκατάθεση των ανθρώπων που ήδη ζούσαν εκεί, το οποίο έχει ως ιδρυτική του ιδεολογία ότι οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί πριν από τη δημιουργία αυτού του κράτους είναι κατώτεροι από ανθρώπινα όντα, κατώτεροι από τους ίδιους, και δεν πρέπει ποτέ να έχουν πρόσβαση στο πλήρες φάσμα των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων που δικαιούνται οι κανονικοί πολίτες.

Το πρόβλημα ήταν πάντα το Ισραήλ. Ένα κράτος που ήταν ανέκαθεν ένα δυτικού τύπου ρατσιστικό γεωπολιτικό εγχείρημα από την ίδια του τη σύλληψη, στην καρδιά της περιοχής με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, και του οποίου οι πολίτες κατηχούνται από τη γέννησή τους ώστε να αποδέχονται μια μισαλλόδοξη, εξτρεμιστική, ρατσιστική πολιτική κοσμοθεωρία που ονομάζεται Σιωνισμός, ως τη μόνη αλήθεια, και η οποία είναι απαραίτητη, ώστε αυτό το συγκεκριμένο κράτος απαρτχάιντ και η κρατική καταπίεση και κακοποίηση, να γίνονται αποδεκτά από τον γενικό πληθυσμό ως φυσιολογικά.

Ώστε η γενοκτονία να γίνει κρατική πολιτική, αποδεκτή από όλα τα έδρανα του κοινοβουλίου, ανεξαρτήτως άλλων πολιτικών διαφωνιών. Διαφωνούν σε όλα, εκτός από την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Εκεί είναι σύμφωνοι. Είναι το μόνο στο οποίο συμφωνούν απόλυτα.

Για κάποιους, όλα αυτά που λέω είναι λίγο υπερβολικά. Για άλλους, είναι ακραία και ριζοσπαστικά και προσβλητικά. Εγώ αυτό που ξέρω, είναι ότι τις προάλλες είδα ένα βίντεο όπου δύο Αυστραλοί γιατροί περιέγραφαν πως έπρεπε να ξεγεννήσουν ένα μωρό με επείγουσα καισαρική τομή, επειδή η μητέρα του μωρού είχε αποκεφαλιστεί από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή.

Πείτε με ακραίο, αλλά τέτοιου είδους πληροφορίες μου θυμίζουν εκείνη την περίοδο, πέρυσι, όταν οι πολιτικοί μας και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης μας έλεγαν ότι οι χειρότεροι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν οι φοιτητές που διαμαρτύρονταν ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Οι παλιές καλές μέρες.

Είναι σχιζοφρενές το ότι βλέπουμε ένα υπερστρατιωτικοποιημένο εθνοκράτος απαρτχάιντ να λιμοκτονεί και να σφαγιάζει αμάχους λόγω της εθνικότητάς τους, να βομβαρδίζει τα νοσοκομεία τους ενώ βρίσκονται μέσα γιατροί και ασθενείς, να δολοφονεί τους επαγγελματίες υγείας που δουλεύουν στα νοσοκομεία, τους δημοσιογράφους τους, να δολοφονεί ανθρωπιστικούς εργαζόμενους, να ξεκινά πολέμους με άλλες έξι γειτονικές χώρες, να εισβάλλει σε τέσσερις από αυτές και να βομβαρδίζει αδιακρίτως τις πόλεις τους, να χειραγωγεί ξένες κυβερνήσεις μέσω συνεισφορών σε πολιτικές εκστρατείες πολιτικών υποψηφίων και άλλων τέτοιων σχημάτων ξεπλύματος χρήματος, να απειλεί ακτιβιστές και να εργάζεται ενεργά για να συντρίψει την Ελευθερία του Λόγου σε όλο τον δυτικό κόσμο, και όλα αυτά με την υποστήριξη της πιο ισχυρής αυτοκρατορίας και στρατού στην Ιστορία της ανθρωπότητας —και εξακολουθούμε να έχουμε δυτικά μέσα ενημέρωσης που προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι άνθρωποι μισούν το Ισραήλ λόγω κάποιας θρησκευτικής προκατάληψης. Επειδή ξαφνικά όλος ο κόσμος τρελάθηκε και έγιναν όλοι ρατσιστές αντισημίτες.

Αν ήμουν σε ένα αστικό λεωφορείο με έναν τύπο που διαρκώς πλήγωνε τους άλλους επιβάτες, τους κακοποιούσε, τους χτυπούσε και τους υποβάθμιζε, και τους αρνιόταν φαγητό, νερό και φάρμακα, θα θεωρούσα ότι αυτός ο τύπος είναι μεγάλος μ@λάκας και αδίστακτος εγκληματίας. Δεν θα είχε σημασία αν φορούσε ένα Άστρο του Δαβίδ στο πέτο, έναν σταυρό, ένα τουρμπάνι, ή μια κεφίγια. Θα τον θεωρούσα εγκληματία και μ@λάκα ανεξαιρέτως. Το τελευταίο πράγμα στο μυαλό μου θα ήταν σκέψεις όπως “Τι θρησκεία λες να πιστεύει;”, ή “Από ποια χώρα κατάγεται;”, ή “Ποιες να είναι άραγε οι πολιτικές του πεποιθήσεις;”

Πιθανότατα θα σκεφτόμουν πράγματα όπως “Πώς μπορώ να τον σταματήσω;” ή “Πώς μπορώ να δραπετεύσω ώστε να ζητήσω βοήθεια”. Αλλά για τους ανθρώπους στην εξουσία, αυτό δεν είναι το σημαντικό. Είναι όλα τα λάθος πράγματα. Αυτός, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτοί οι ψυχάκηδες σκέφτονται για τους συνανθρώπους τους. Μέσα από το χρώμα του δέρματος, την εθνικότητα, την πίστη, και τη συμμόρφωση στην κρατική ιδεολογία.

Γι’ αυτό και ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μόλις υπέγραψε μια οδηγία εθνικής ασφάλειας η οποία επεκτείνει την ομοσπονδιακή εξουσία να “διαταράσσει” άτομα ή ομάδες που “υποκινούν πολιτική βία”, συμπεριλαμβανομένου του “πριν αυτές καταλήξουν σε βίαιες πολιτικές πράξεις”.

Το “πριν” είναι η λέξη κλειδί.

Το διάταγμα του Προέδρου δηλώνει ότι τέτοιες ομάδες μπορούν να αναγνωριστούν από τον “αντι-αμερικανισμό, τον αντι-καπιταλισμό και τον αντι-χριστιανισμό, την υποστήριξη για την ανατροπή της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, τον εξτρεμισμό για τη μετανάστευση, τη φυλή και το φύλο, και την έχθρα προς εκείνους που έχουν παραδοσιακές αμερικανικές απόψεις για την οικογένεια, τη θρησκεία και την ηθική”.

Ο Τραμπ, δηλαδή, υπέγραψε ένα προεδρικό διάταγμα που περιγράφει τους εχθρούς του κράτους για τον 21ο αιώνα. Και όχι μόνο αυτό. Αυτό που πραγματικά έκανε ο Τραμπ, είναι ότι μόλις υπέγραψε ένα προεδρικό διάταγμα που αστυνομεί τις σκέψεις. Αν τις πρόσφατες επιθέσεις κατά της Ελευθερίας του Λόγου τις βρήκατε λιγάκι υπερβολικές, τότε δεν έχετε δει τίποτα ακόμα.

Ωστόσο, κανείς δεν φαίνεται να δίνει σημασία. Ποιός νοιάζεται; Ας ξυπνήσουμε και ας πάμε στη δουλειά. Είμαι σίγουρος ότι αυτό θα λύσει το πρόβλημα.

Σε άλλα νέα, ένας βετεράνος του Πολέμου του Ιράκ μόλις άνοιξε πυρ μέσα σε μια εκκλησία Μορμόνων και σκότωσε τέσσερις ανθρώπους. Αλλά ναι, οι σκέψεις είναι κακές. Όχι τα όπλα και οι σφαίρες. Πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε κάτι για το πρόβλημα του να έχουμε το λάθος είδος πολιτικών σκέψεων, γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Υποθέτω ότι κάποιες σκέψεις, όπως στην περίπτωση ενός πατριώτη Αμερικανού βετεράνου του στρατού των ΗΠΑ που ως απάντηση της μετατραυματικής διαταραχής που προκάλεσε το γεγονός ότι πήρε ένα όπλο και πήγε να σκοτώσει ανθρώπους στις χώρες τους για να προωθήσει τα συμφέροντα του αμερικανικού κεφαλαίου, είναι τόσο επικίνδυνες, άθλιες και τοξικές, που μπορεί τελικά να οδηγήσουν κάποιον να τραυματιστεί τόσο πολύ ψυχικά από αυτές, που να καταλήξει να πάρει ένα άλλο όπλο και να ανοίξει πυρ σε μια εκκλησία. Επειδή… λόγοι.

Αν ψάχνετε για θεσμούς που ριζοσπαστικοποιούν τους Αμερικανούς προς πράξεις τρομοκρατίας, μην κοιτάξετε σε τζαμιά, ή την Antifa, ή τους ακτιβιστές για τα δικαιώματα των τρανς, όπως μας λέει ο Τραμπ. Δεν υπάρχει καλύτερο εργοστάσιο τρομοκρατίας από τον στρατό των ΗΠΑ, και το αμερικανικό στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα, διότι οι βετεράνοι της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ και οι θαυμαστές τους είναι το πληθυσμιακό δείγμα από όπου προέρχεται ένας δυσανάλογα μεγάλος αριθμός αυτών των ακραίων τρομοκρατικών επιθέσεων και περιστατικών, που έχουν γίνει τόσο καθημερινά στις ΗΠΑ, όσο τα σάντουιτς με φυστικοβούτηρο και μαρμελάδα που τρώνε για πρωινό.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο στρατός των ΗΠΑ παράγει τρόμο σε όλες τις χώρες του κόσμου, καθώς και εντός της δικής του επικράτειας. Οι πραγματικοί βίαιοι εξτρεμιστές είναι οι αμερικανοί ολιγάρχες και οι ιμπεριαλιστές που διοικούν την αμερικανική αυτοκρατορία, και από τα δύο κυρίαρχα κόμματα. Όχι η Antifa. Όχι οι τρανς. Όχι οι μετανάστες. Και όχι αυτοί που διαμαρτύρονται κατά μιας γενοκτονίας.

Οι εξτρεμιστές που προκαλούν την πραγματική βία και κακοποίηση στον κόσμο μας είναι αυτοί που διαπράττουν γενοκτονία, ξεκινούν πολέμους, υποστηρίζουν αποκλεισμούς ανθρωπιστικής βοήθειας, επιβάλλουν κυρώσεις λιμοκτονίας, εξοπλίζουν πολέμους δι’ αντιπροσώπων, κυκλώνουν τον πλανήτη με εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις και φλερτάρουν με τον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους.

Ο εξτρεμισμός του πολιτικού ρεαλισμού. Ρεαλιστές που κανονικοποιούν τη ζωή σε ένα τρελοκομείο όπου οι τρελοί έχουν αναλάβει τον έλεγχο της διοίκησης. Ο ρεαλισμός τους είναι ο ρεαλισμός ενός τρελοκομείου. Ο ρεαλισμός ενός πολυτελούς διαμερίσματος δίπλα στη θάλασσα, που λειτουργεί ως σφαγείο ενός ψυχοπαθούς κατά συρροήν δολοφόνου. Σαν τους ρεαλιστές που βλέπουν τη Γάζα ως ακίνητο, ως real-estate.

Δεν είμαι ρεαλιστής. Δεν είμαι τίποτα. Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές ταμπέλες και ξόδεψα όλη μου την ενήλικη ζωή προσπαθώντας να τις αποφύγω. Το παιχνίδι με τις ταμπέλες και τις ταυτότητες είναι το δικό τους παιχνίδι. Αλλά ενώ μπορώ να φανταστώ ένα σενάριο όπου είναι απαραίτητο να έχεις, και να λειτουργείς ένα σφαγείο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζεις μέσα σε ένα, ή ότι πρέπει να το απολαμβάνεις, και να βγάζεις κέρδος από το αίμα και τον φόνο που παράγει.

Θέλετε να μιλήσουμε για ρεαλισμό; Ορίστε λίγος ρεαλισμός για σας. Σύμφωνα με μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Lancet Global Health, ο συνολικός αριθμός των θανάτων που σχετίζονται με μονομερείς διεθνείς κυρώσεις που επέβαλλαν οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, από το 1970 έως το 2021, ανέρχεται σε 38 εκατομμύρια ανθρώπους.

Αυτοί είναι μόνο οι θάνατοι από κυρώσεις. Δεν μιλάμε για επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος, πραξικοπήματα, υποστήριξη δικτατόρων, πολέμους, εισβολές και εγκλήματα πολέμου. Μόνο κυρώσεις.

Σχεδόν ένα εκατομμύριο το χρόνο. Το 2021, το πιο πρόσφατο έτος δεδομένων, οι κυρώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ προκάλεσαν περισσότερους από 800.000 θανάτους.

Ρεαλισμός της πλάκας. Αυτό που συζητάμε και αναλύουμε εδώ δεν είναι πια ένα πολιτικό, ή ένα κοινωνικό ζήτημα. Αυτό δεν είναι ένα ακαδημαϊκό ζήτημα για πολιτικούς αναλυτές και εκλεκτούς καθηγητές και εμπειρογνώμονες. Εδώ έχουμε ένα ζήτημα ψυχοπάθειας.

Η κοινωνική και πολιτική πολυ-κρίση μας δεν είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης φύσης, ή ένα πολιτικό ζήτημα. Είναι μια επιδημία κοινωνιοπάθειας.

Αυτό που βιώνουμε παγκοσμίως είναι μια κρίση ψυχικής ασθένειας στους διαδρόμους της εξουσίας, μέσω της εφαρμογής ενός κοινωνιοπαθητικού συστήματος για 250 χρόνια —που ονομάζεται Καπιταλισμός—, του οποίου η εξέλιξη και οι επακόλουθες συνέπειες, στην πολιτική μας, στον τρόπο σκέψης μας, στον τρόπο ζωής μας και στον τρόπο που ταυτιζόμαστε με τον εαυτό μας και με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας, έχουν επιτρέψει στους πιο άρρωστους και διεφθαρμένους μεταξύ μας να φτάσουν σε θέσεις ιστορικά πρωτοφανούς εξουσίας και παγκόσμιας επιρροής.

Αυτοκράτορες περασμένων εποχών όπως ο Λουδοβίκος, ο Ναπολέων, ο Καίσαρας, ο Αλέξανδρος και ο Τζένγκις Χαν, θα έμεναν άφωνοι αν γνώριζαν τι είδους εξουσία κατέχουν η σημερινή δυτική πολιτική ελίτ, υπαγορεύοντας τη ζωή, τον θάνατο, και ακόμα και τις σκέψεις, δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε χώρες σε όλο τον κόσμο. Για αυτούς, αυτό το επίπεδο πολιτικής εξουσίας θα ήταν αντίστοιχο με τη δύναμη ενός Θεού.

Όταν δημιουργείς ένα σύστημα όπου η κοινωνιοπάθεια ανταμείβεται με πλούτο, και όπου ο πλούτος ισοδυναμεί με πολιτική εξουσία πάνω στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, είναι φυσικό να βρεθείς σε μια κατάσταση να σε κυβερνούν οι πιο ακραίοι κοινωνιοπαθείς ανάμεσά μας. Ούτε καν οι φυσιολογικοί ψυχοπαθείς, αλλά οι χειρότεροι, οι πιο βίαιοι, οι πιο χειριστικοί και οι πιο διεφθαρμένοι. Και οι κοινωνιοπαθείς δεν θα πάψουν να είναι επικεφαλής, μέχρι να διαλύσουμε το σύστημα που τους μετατρέπει σε αριστοκρατία, και εμάς σε δουλοπάροικους και τροφή για τα κανόνια.

Αυτός είναι ο μόνος λόγος που ένας δυτικός πολιτικός που υποστηρίζει τη γενοκτονία, τον πολεμοκαπηλία, τον μιλιταρισμό και τον ιμπεριαλισμό, μπορεί να αποκαλεί τον εαυτό του “κεντρώο” ή “μετριοπαθή” στις μέρες μας. Ζουν σε μια αυτοκρατορία της οποίας οι προπαγανδιστές νορμαλοποιούν ενεργά τις αυτοκρατορικές καταχρήσεις, ενώ παρουσιάζουν οποιαδήποτε απόκλιση από αυτή τη βίαιη ως εξτρεμισμό και τρομοκρατία. Διότι, με αυτόν τον τρόπο, η γενοκτονία γίνεται ζήτημα πολιτικής συζήτησης. Άποψης.

Αλλά είναι ένα ψέμα. Η γενοκτονία δεν είναι φυσιολογική. Και δεν είναι θέμα άποψης. Είναι βίαιος εξτρεμισμός στην πιο ακραία του μορφή. Η μαζική δολοφονία είναι βίαιος εξτρεμισμός. Δεν υπάρχει έγκλημα που να την ξεπερνά σε βαρβαρότητα. Ο πόλεμος πολιορκίας είναι βίαιος εξτρεμισμός. Η παγκόσμια τυραννία υπό την απειλή στρατιωτικής βίας ή ξένης υποκινούμενης πολιτικής αναταραχής, είναι βίαιος εξτρεμισμός.

Όχι. Φτάνει. Το Μαύρο δεν είναι Άσπρο. Το Πάνω δεν είναι Κάτω. Ο Ήλιος δεν ανατέλλει στη Δύση. Είναι 2025, όχι 1984. Η Ειρήνη είναι το αντίθετο του Πολέμου. Η Ελευθερία είναι το αντίθετο της Σκλαβιάς. Και η Άγνοια είναι Αδυναμία, ό,τι κι αν αποφασίσει το Υπουργείο Αλήθειας τους για εμάς σήμερα, και στο μέλλον.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, προσπαθώντας να αναλύσουμε και να εξηγήσουμε την παγκόσμια παράνοια με Λογική, το πιθανότερο είναι πως θα γίνουμε κι εμείς παρανοϊκοί. Ο γενοκτόνος Νετανιάχου πρότεινε τον δολοφόνο Τραμπ για Νόμπελ Ειρήνης. Δεν περιγράφω άλλο. Μακάρι ο Άρης και ο Ηλίας να είναι καλά αλλά δεν νομίζω ότι θα είχαν κάτι άλλο να πουν ή να προσθέσουν. Όλα οδηγούν στη σιωπή. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.