Η ιδιοκτησία σκοτώνει
Πάντα μου κάνει εντύπωση, όταν υπάρχει μια δολοφονία, ότι τα ΜΜΕ και οι πολίτες αναρωτιούνται -αφελώς- αν η δολοφονία έγινε για οικονομικούς λόγους, για χρήματα και ιδιοκτησία.
Και, βέβαια, σχεδόν πάντα ο λόγος της δολοφονίας έχει να κάνει με χρήματα και ιδιοκτησία. Με τι να είχε να κάνει; Με …ιδεολογικούς λόγους;
Ακόμα και δολοφονίες που αποδίδονται σε ερωτικούς λόγους, έχουν να κάνουν με την ιδιοκτησία. “Αν δεν είσαι μαζί μου, θα σε σκοτώσω και δεν θα είσαι με κανέναν άλλον”. Αν οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τα πάντα σαν ιδιοκτησία, τι θα τους εμποδίσει να δουν και τους ανθρώπους σαν ιδιοκτησία;
Όταν, πριν από χρόνια, διαβάζαμε για παιδιά στις ΗΠΑ που σκότωναν τους γονείς τους για έχουν την απόλυτη πρόσβαση στην περιουσία τους, μας έκανε εντύπωση, μας σόκαρε.
Σήμερα, δύσκολα θα βρεις ανθρώπους που να είναι ειλικρινείς και να μην έχουν αντιληφθεί πως ο μόνος θεός πια είναι το χρήμα. Οι άνθρωποι και οι αξίες δεν μετράνε.
Είναι το χρήμα θεός; Είναι το χρήμα τα πάντα;
Εγώ λέω όχι, και ξέρω πως η ζωή, αργά ή γρήγορα, θα αποδείξει σε όλους πως δεν είναι όλα χρήμα, ξέρω πια πως το μόνο που αξίζει στο σύντομο πέρασμά μας από τη ζωή είναι οι άνθρωποι που γνώρισες και αγάπησες, αλλά δεν μετράει το τι λέω εγώ, μετράει η πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα είναι πως οι άνθρωποι νοιάζονται μόνο για τα χρήματα και βουλιάζουν στην απληστία.
Έχω βρεθεί πάρα πολλές φορές σε παρέες που όλοι μιλάνε για τα σπίτια τους -που δεν είναι μόνο ένα- και τα αυτοκίνητά τους, και έχω ακούσει εκατοντάδες φορές τα προβλήματα που έχουν άνθρωποι με πολλά σπίτια και αυτοκίνητα. First wold problems.
Εγώ δεν έχω ούτε σπίτι, ούτε αυτοκίνητο, οπότε, σε αυτές τις συζητήσεις, έμενα πάντα σιωπηλός, γιατί δεν ήξερα και τι να πω για θέματα που δεν κατέχω, ενώ, κάποια στιγμή, τους βαρέθηκα όλους αυτούς με τα “τεράστια προβλήματα” που έχουν με τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους, και έκοψα λάσπη (σ.σ. Πάντως, είναι εντυπωσιακή η αλλοτρίωση ανθρώπων που τους ξέρεις πάρα πολλά χρόνια και καταλήγουν πιο συντηρητικοί και μικροαστοί από τους γονείς τους, τους οποίους κατηγορούσαν για συντηρητισμό και μικροαστισμό).
Από μικρή ηλικία, παρατήρησα πως οι άνθρωποι πάνε στα δικαστήρια, κυρίως, για ιδιοκτησία και περιουσία, οπότε σκέφτηκα πως, αν δεν έχω ιδιοκτησία, δεν θα χρειαστεί να πάω ποτέ στο δικαστήριο. Και, πραγματικά, δεν έχω πάει ποτέ στη ζωή μου στο δικαστήριο.
Επίσης, σκέφτηκα πως εμένα μου αρέσει να κοιτάω έξω από το παράθυρο στο αυτοκίνητο και να χαζεύω τη φύση και τους ανθρώπους, οπότε δεν αγόρασα ποτέ αυτοκίνητο. Με ρωτάνε πολλοί πώς πάω εκεί που θέλω και απαντάω πως πάω με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, με τα ΚΤΕΛ, με το τρένο κλπ, ενώ παίρνω και ταξί, όταν δεν γίνεται αλλιώς. Όταν μου λένε πως το ταξί είναι ακριβό, τους θυμίζω την τιμή για να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο, τα έξοδα συντήρησης, τους φόρους, τα διόδια, τα καύσιμα κλπ, και όλοι συμφωνούν πως το ταξί -που το χρησιμοποιώ δέκα φορές το χρόνο- είναι πολύ φθηνότερο, ενώ δεν χρειάζεται να ψάχνω και για πάρκινγκ· χώρια που οι οδηγοί ταξί με μαθαίνουν δωρεάν πάρα πολλά πράγματα με τις τεράστιες γνώσεις τους, ενώ μου λένε και ιστορίες (1,2,3) που γράφω στο μπλογκ .
Και, βέβαια, σκέφτηκα πως, αν δεν έχω αυτοκίνητο, δεν θα με σταματήσει ποτέ η αστυνομία. Σαν πεζό δεν με έχει σταματήσει ποτέ η αστυνομία -βοηθάει το σεβάσμιο παρουσιαστικό μου που με έχει σώσει και από ξύλο ή σύλληψη σε διαδηλώσεις γιατί καταλαβαίνω πως οι αστυνομικοί σκέφτονται πως αυτός ο τύπος, όπως είναι, μπορεί να είναι …κάποιος, το βλέπω στο βλέμμα τους- αλλά με το αυτοκίνητο δεν θα απέφευγα τους αστυνομικούς, γιατί δεν ξέρω οδηγό που να μην τον έχει σταματήσει η αστυνομία.
Μπορεί να αποφάσισα πως δεν θέλω ιδιοκτησία στη ζωή μου, αλλά αυτό αφορά εμένα. Οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να έχουν όσα σπίτια θέλουν και μπορούν να αποκτήσουν.
“Η ιδιοκτησία είναι κλοπή’ έγραψε ο Προυντόν. Εγώ λέω πως η ιδιοκτησία είναι φυλακή. Σαφώς, κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει ένα σπίτι για όλη την διάρκεια της ζωής του, αλλά αυτό το θεωρώ αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα, αν και δεν βλέπω να είναι αίτημα της ανθρωπότητας, αλλά σκέφτομαι πως η ιδιοκτησία σε περιορίζει, ενώ το να μην έχεις ιδιοκτησία είναι απελευθερωτικό.
Το να έχεις κάποια χρήματα είναι πολύ χρήσιμο και πρακτικό -γιατί το χρήμα σου αγοράζει ελεύθερο χρόνο, τα χρήματα είναι για να τα ξοδεύεις- αλλά η ιδιοκτησία μπορεί να σε περιορίσει στα όρια της ιδιοκτησίας σου, να γίνει αυτοσκοπός, να σου φάει πολύ χρόνο και να σου στερήσει στιγμές ελευθερίας και ανεμελιάς.
Ζούμε σε μια εποχή που οι ανισότητες είναι τεράστιες και, οπωσδήποτε, είναι πρόκληση για πολλούς να βλέπουν γύρω τους να ανάβουν πούρα και οι ίδιοι να μην έχουν ούτε για τσιγαράκι. Σε έναν κόσμο που όλα είναι χρήμα, δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι εντυπωσιάζονται όταν διαπιστώνουν πως κάποιοι άλλοι δολοφονούν για να πάρουν τις περιουσίες των άλλων ή σκοτώνονται μεταξύ τους για να μπουν στην …διαθήκη.
Το να μην είσαι ιδιοκτήτης και πλούσιος είναι μια ασπίδα ασφαλείας στην εποχή μας.
Άσε που μπορείς να λιάζεσαι με γαλήνη στις παραλίες και να διαβάζεις ανέμελος το βιβλίο σου.
Και μην ξεχνάς, στο τέλος πεθαίνουμε όλοι. Και αυτοί με τα 20 σπίτια και αυτοί που δεν έχουν σπίτι. Οπότε, σημασία έχει τι ζωή ζήσαμε.
(Αυτές είναι οι σκέψεις μου, που μπορεί να είναι και εντελώς λάθος. Αλλά είναι οι σκέψεις μου. Έρχονται μόνες τους.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.