Ο κλέψας του κλέψαντος στο Λούβρο
Με αφορμή τη ληστεία στο Λούβρο, το δείπνο στην αίθουσα με τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο και την τροπολογία της ελληνικής κυβέρνησης για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, σκέφτομαι πόσο γελοία είναι η άποψη που κυριαρχεί για τα μουσεία, την Τέχνη και τα …ιερά.
Το Λούβρο, όπως και πολλά άλλα μουσεία ευρωπαϊκών χωρών, είναι γεμάτο κλεμμένα εκθέματα.
Κλεμμένα είτε από τους πολιτισμούς άλλων λαών και χωρών -υποθέτω πως όλοι γνωρίζουμε για την αποικιοκρατία της πατρίδας μας της Ευρώπης-, είτε κλεμμένα από τους λαούς των χωρών που βρίσκεται το μουσείο, όπως τα κοσμήματα της Βασίλισσας Μαρί-Αμελί και της Βασίλισσας Ορτάνς που εκτίθεντο στο Λούβρο και εκλάπησαν. Αυτός είναι ο πολιτισμός της λεηλασίας.
Οπότε το να κλέβει κάποιος τα κλεμμένα από ένα μουσείο με αφήνει παγερά αδιάφορο, ενώ σκέφτομαι πως μπορούμε να το δούμε και σαν πέρασμα από τη λεηλασία στην αναδιανομή του πλούτου. Ο κλέψας του κλέψαντος.
Δεν καταλαβαίνω το δέος που προκαλούν τα μουσεία σε πολλούς ανθρώπους -έχω να πάω σε μουσείο από τότε που μας έσερναν αναγκαστικά με όλο το σχολείο-, αφού συμφωνώ με τον Λαμαρτίνο στο ότι “τα μουσεία είναι τα νεκροταφεία της Τέχνης”.
Ο Αντρέ Μαλρώ είχε πει πως “το μουσείο μετατρέπει το έργο τέχνης σε αντικείμενο”, και είναι αλήθεια πως τα μουσεία είναι εξαιρετικά πληκτικοί χώροι, όπου οι επισκέπτες -που, συνήθως, είναι αγέλες τουριστών- συμπεριφέρονται σαν θεοσεβούμενοι πιστοί σε μνημόσυνο στην εκκλησία, και κάνουν ησυχία για να μην προσβληθούν τα αγάλματα, οι πίνακες και τα άλλα εκθέματα. Γελοιότητες.
Αν θέλεις να αφαιρέσεις από έναν χώρο τη σημασία του, μετάτρεψέ τον σε μουσείο. Πάρε την Ακρόπολη, ονόμασέ την “Ιερό Βράχο”, βάλε και εισιτήριο για είσοδο -η διαφορά ανάμεσα σε ένα απλό βράχο και σε έναν ιερό βράχο είναι ότι στον ιερό βράχο πληρώνεις εισιτήριο- και όλοι ξεχνάνε τι είναι η Ακρόπολη.
Πάρε το σπίτι ενός σπουδαίου συγγραφέα, κάνε το μουσείο, και όλοι θα κοιτάνε τα προσωπικά του αντικείμενα, τις φωτογραφίες του και τα ρούχα του, και θα ξεχάσουν τι έγραψε αυτός ο συγγραφέας.
Πάρε το σπίτι ενός αγωνιστή, κάνε το μουσείο, και οι πάντες θα ξεχάσουν για ποια πράγματα αγωνίστηκε αυτός ο άνθρωπος (σ.σ. Το αντίστοιχο για τους ζωντανούς που θέλεις να ακυρώσεις, είναι να τους πλακώσεις στα βραβεία. Αν είσαι ο “βραβευμένος” ποιητής, συγγραφέας, αγωνιστής, είσαι και ακίνδυνος. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, βέβαια, όπως ο Τζούλιαν Ασάνζ, που ξεσκίστηκαν να τον βραβεύουν στην αρχή για τις αποκαλύψεις του, αλλά αυτός δεν τσίμπησε και δεν σταμάτησε τις αποκαλύψεις, οπότε τον φυλάκισαν.)
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, είναι εξαιρετικά αστείο πως η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο, μας έχουν πάρει όλη τη χώρα, οι Έλληνες φεύγουν μαζικά από τη χώρα για να σωθούν, ο πολιτισμός της χώρας σήμερα είναι μαγνητάκια για ψυγεία και φαλλoί-ανοιχτήρια, αλλά κάνουμε τους θιγμένους επειδή το Βρετανικό Μουσείο παραχωρεί την αίθουσα με τα Γλυπτά του Παρθενώνα για δείπνο.
Δεν θέλω να σοκάρω κάποιον αλλά θέλω να σας ενημερώσω πως οι αρχαίοι Αθηναίοι έτρωγαν δίπλα και μέσα στην Ακρόπολη, αφού ούτε αυτοί σέβονταν τα Γλυπτά του Παρθενώνα και τις Καρυάτιδες, ενώ γαμιόσαντε και αβέρτα πάνω στα ιερά μάρμαρα, γιατί δεν τους είχε πει κάποιος πως είναι ιερά.
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.