Παλιά έπρεπε να κάτσεις στον διευθυντή, τώρα στο AI

Ζούμε στην εποχή που το βιογραφικό σου για δουλειά το γράφει το AI και το αν θα προσληφθείς το αποφασίζει πάλι το AI, ενώ εσύ απλώς κάθεσαι και περιμένεις ένα email από ένα ρομπότ που λέει «Δυστυχώς, προχωράμε με άλλον υποψήφιο».

Και εσύ το ρωτάς “Με ποιον; Με το ChatGPT ή με το Gemini;”.

Το πιο ωραίο είναι πως αυτοί που γράφουν το βιογραφικό τους για δουλειά στο AI και περιμένουν το ΑΙ της εταιρείας να αποφασίσει αν είναι κατάλληλοι για την θέση, ανησυχούν πως τα ρομπότ θα τους πάρουν την δουλειά.

Πώς να σου πάρουν κάτι που δεν σου ανήκει πια;

Παιδιά, σας την έχουν πάρει ήδη τη δουλειά. (σ.σ. Είναι σαν αυτούς τους ανθρώπους που συνέχεια λένε πως κάτι πολύ κακό θα συμβεί στην ανθρωπότητα στο μέλλον, ενώ το κακό έχει συμβεί ήδη. Το κακό συμβαίνει τώρα. Για παράδειγμα, όταν διαπράττεται μια γενοκτονία με τη στήριξη ή την απάθεια και της δικής σου χώρας, ποιο ακριβώς είναι το κακό που φοβάσαι πως θα συμβεί στο μέλλον;)

Το AI γράφει τα βιογραφικά μας, διορθώνει τα λάθη μας, προβλέπει τις σκέψεις μας και σε λίγο θα δίνει και τις συνεντεύξεις στη θέση μας. Θα πηγαίνει το AI στη συνέντευξη, θα μιλάει με το AI του εργοδότη και στο τέλος θα προσλαμβάνεται το ένα από τα δύο.

Παλιά, τα πράγματα ήταν πιο ανθρώπινα. Έπρεπε να βάλεις τα καλά σου, να περάσεις από συνεντεύξεις, από τεστ, από ψεύτικα χαμόγελα και —αν ήσουν πολύ “ταλαντούχος”— από το κρεβάτι του διευθυντή ή της διευθύντριας της εταιρείας. Ήταν δύσκολο, αλλά τουλάχιστον υπήρχε επαφή. Ζεστασιά. Ένα βλέμμα. Μπορεί και oργασμός. Μια στιγμή, τέλος πάντων, που μπορούσες να πεις “άξιζε η θυσία”.

Παλιά, αν δεν έπαιρνες τη δουλειά, μπορούσες τουλάχιστον να πεις σαν δικαιολογία “δεν με προσέλαβαν επειδή δεν έκατσα να με κουτουπώσει ο διευθυντής και πήραν την άλλη την καραπουτανάρα που πηδήχτηκε με όλο το διοικητικό σμυβούλιο”. Σήμερα τι να πεις; “Δεν την πήρα τη δουλειά, επειδή δεν άρεσα στο ChatGPT;”.

Σας την πήραν την δουλειά τα ρομπότ. Και δεν σας κάλεσαν ούτε για έναν καφέ.

(Το κείμενο είναι αφιερωμένο στον Κώστα από το Άμστερνταμ, γιατί η ιδέα προέκυψε από τα όσα μου είπε στο podcast που κάναμε παρέα. Θεωρώ πολύ θετικό ότι τα ρομπότ παίρνουν τις δουλειές των ανθρώπων. Από τους αρχαίους Αθηναίους μάθαμε πως, για να υπάρξει πολιτισμός, πρέπει να υπάρχουν δούλοι, οπότε, αφού πρέπει να υπάρχουν δούλοι, ας είναι δούλοι τα ρομπότ, ώστε οι άνθρωποι να αφιερωθούν στις πραγματικές ηδονές της ζωής και στην διεκδίκηση της ευτυχίας, και όχι στη μισθωτή σκλαβιά· δεν θυμόμαστε τα ονόματα των σκλάβων της αρχαίας Αθήνας, θυμόμαστε τους “τεμπέληδες” φιλοσόφους. Βέβαια, οι άνθρωποι πρέπει να απαιτήσουν το Βασικό Εισόδημα για όλους. Αλλά, δυστυχώς, για την ώρα, οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν να είναι δούλοι, δεν ξέρουν τι να κάνουν όταν δεν δουλεύουν, και αναζητούν συνέχεια κάποιον να τους εκμεταλλευτεί. Θα αλλάξει αυτό. Οι μελλοντικές γενιές θα γελάνε με τους ανθρώπους που όχι μόνο δούλευαν αλλά ήθελαν να δουλεύουν επειδή θεωρούσαν και την δουλειά “δικαίωμα”. )

(Το 2012 -πριν 13 χρόνια- είχα γράψει “Περισσεύετε”.
Το 2012, είχα γράψει επίσης “Επιδόματα για όλους”.
Και τα δυο κείμενα είχαν γραφτεί σε νησιά, δίπλα στην θάλασσα. Εγώ δεν περίμενα τα ρομπότ να έρθουν να μου πάρουν την δουλειά. Παραιτήθηκα από τρεις δουλειές μαζί και περίμενα να έρθουν τα ρομπότ να τους απελευθερώσουν όλους. Με το ζόρι.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.