Όλοι θέλουν να νικήσουν, κανείς δεν θέλει να πεθάνει
Τα τελευταία χρόνια, είχα την ευκαιρία να μάθω τις απόψεις και τις σκέψεις για τον πόλεμο αρκετών κυριών από την Ουκρανία, που εργάζονται στην Ελλάδα, αφού έχουν λάβει την προσωρινή βίζα που ισχύει για τους πολίτες της Ουκρανίας, μετά τις 24 Φεβρουαρίου του 2022, και τους επιτρέπει την πρόσβαση στην αγορά εργασίας.
Στη μεγάλη πλειοψηφία τους, οι κυρίες από την Ουκρανία έχουν πανεπιστημιακά πτυχία αλλά στην Ελλάδα εργάζονται, κυρίως, σε ξενοδοχεία, ως καθαρίστριες, σερβιτόρες κλπ.
Επίσης, μιλούν ρωσικά μεταξύ τους, και δεν πρέπει να συγχέονται με τα 8 εκατομμύρια Ρώσων που ζούσαν στην Ουκρανία, αν και όταν μιλάς με ανθρώπους από την πρώην Σοβιετική Ένωση, διαπιστώνεις πως μπορεί να είναι Ουκρανοί, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Λιθουανοί κλπ αλλά στις οικογένειές τους υπάρχουν άνθρωποι από πολλές διαφορετικές χώρες, και αυτό είναι λογικό, αφού οι άνθρωποι από τις πρώην σοβιετικές σοσιαλιστικές δημοκρατίες παντρεύονταν μεταξύ τους και, στην πλειοψηφία τους, δεν ήταν εθνικιστές.
Δεν έχουν όλες οι κυρίες από την Ουκρανία την ίδια άποψη για τη Ρωσία και τον πόλεμο -αν και όλες θέλουν να σταματήσει ο πόλεμος- και αυτό έχει να κάνει με την περιοχή της Ουκρανίας στην οποία ζουν, και το πόσο κοντά στα σπίτια τους είναι ο πόλεμος. Αυτές που ζουν προς την ανατολική Ουκρανία είναι έξαλλες με τη Ρωσία -βασικά, με τον Πούτιν-, αυτές που ζουν στην δυτική Ουκρανία είναι πιο αδιάφορες, ενώ κάποιες κυρίες από την Οδησσό φαίνεται ότι δεν θα στενοχωριούνταν ιδιαίτερα, αν η Οδησσός γινόταν κομμάτι της μαμάς Ρωσίας.
Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση αλλά ανάμεσα στις κυρίες από την Ουκρανία που έχω γνωρίσει, έχω γνωρίσει πολλές που οι άνδρες τους κρύβονται για να αποφύγουν να στρατευτούν και να πολεμήσουν, ενώ υπάρχουν και αρκετές που οι άνδρες τους έχουν διαφύγει στο εξωτερικό.
Πριν από δυο μήνες, ο σύζυγος μιας κυρίας που είχα γνωρίσει -και κρυβόταν τριάμισι χρόνια στο υπόγειο-, έκανε το λάθος να βγει από το σπίτι για να πάει σε ένα φιλικό σπίτι να πάρει ένα εργαλείο, και στον δρόμο τον τσίμπησαν οι στρατολόγοι, και τον έστειλαν στην πρώτη γραμμή, με αποτέλεσμα η γυναίκα του και η κόρη του να φύγουν την επόμενη μέρα από την Ελλάδα για την Ουκρανία, γιατί κάποιος έπρεπε να είναι με τα άλλα παιδιά της οικογένειας. Αυτός ο άνδρας έχει ένα πρόβλημα στο γόνατο, και προσπαθούν να βρουν τρόπο να τον φέρουν στα μετόπισθεν· αν ζει ακόμα.
Επίσης, πολλές κυρίες από την Ουκρανία είναι στην Ελλάδα με τους γιους τους, που είναι ανήλικοι ακόμα αλλά, καθώς ο καιρός περνάει και ο πόλεμος δεν τελειώνει, μπορεί αυτά τα αγόρια να κριθούν κατάλληλα για να πολεμήσουν, οπότε οι μανάδες τους είναι πολύ ανήσυχες, και αυτό είναι απόλυτα λογικό.
Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο με βίντεο βίαιης στρατολόγησης ανδρών στην Ουκρανία -πρόσφατα προσπάθησαν να στρατολογήσουν και τον σωματοφύλακα της Αντζελίνας Τζολί-, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την προπαγάνδα περί περήφανων και γενναίων Ουκρανών που τρέχουν να καταταγούν με την θέλησή τους για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Όλοι θέλουν να νικήσουν, κανείς δεν θέλει να πεθάνει.
Οι κυρίες από την Ουκρανία δεν είναι χαζές, ξέρουν πια γιατί γίνεται αυτός ο πόλεμος, όπως ξέρουν και για το πάρτι που κάνουν τα κυβερνητικά στελέχη στην Ουκρανία με τα χρήματα της δυτικής βοήθειας.
Τώρα που η Ουκρανία έχει ηττηθεί και θα χάσει ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι της επικράτειάς της το επόμενο διάστημα, τώρα που το ΝΑΤΟ ηττήθηκε από τη Ρωσία στην Ουκρανία και είναι πιθανόν το ΝΑΤΟ να διαλυθεί εξαιτίας αυτού του πολέμου, υπάρχει κάποιος που βρίσκει λογικό οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιθυμούν περαιτέρω πόλεμο με τη Ρωσία;
Εμένα μου φαίνεται παράλογο να επιθυμεί η Ευρώπη πόλεμο με τη Ρωσία, αλλά αυτό φαίνεται να συμβαίνει.
Βέβαια, αν η Ευρώπη θελήσει να πάει σε απευθείας πόλεμο με τη Ρωσία, αυτή τη φορά δεν θα σκοτώνονται Ουκρανοί, αλλά Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί, Έλληνες κλπ.
Έχουν ερωτηθεί οι πολίτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το αν επιθυμούν να πολεμήσουν ή την απόφαση θα την πάρει και θα μας την ανακοινώσει η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν;
Και αν οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν επιθυμούν να πολεμήσουν κατά της Ρωσίας για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι ευρωπαϊκές οικονομικές ελίτ, τι θα γίνει;
Θα μας στρατολογούν δια της βίας στους δρόμους ή θα σπάνε τις πόρτες και θα μπαίνουν στα σπίτια μας;
Σε κάθε περίπτωση, εγώ είμαι σε ηλικία, που, μέχρι να έρθει η σειρά μου να στρατευτώ για να πολεμήσω τους Ρώσους, ή θα έχει τελειώσει ο πόλεμος ή θα τα έχω τινάξει.
“Αλίμονο στους νέους” είπε ο φίλος Μανώλης χτες, και έχει δίκιο, γιατί, αν είσαι 20 με 30 ετών σήμερα, αυτό σημαίνει πως έχεις φάει κατακέφαλα μια χρεοκοπία, τρία μνημόνια και μια πανδημία, οπότε, με έναν πόλεμο, θα ολοκληρωθεί η ευρωπαϊκή τους εμπειρία.
Και είναι αστείο —τραγικά αστείο— ότι η Ευρώπη μιλάει για “θωράκιση”, “ανθεκτικότητα” και “ενότητα”, ενώ δεν μπορεί να θωρακίσει ούτε τους νέους της από την μετανάστευση, την φτώχεια και την ψυχική εξουθένωση.
Και, βέβαια, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί που μιλούν για “αξίες” και “ελευθερία” δεν θα βρεθούν ποτέ σε χαρακώματα.
Δεν θα ψάχνουν καταφύγιο για τα παιδιά τους.
Δεν θα τρέμουν μην χτυπήσει η πόρτα και είναι η στρατολογία.
Και ενώ οι πολιτικοί μιλάνε για “πατρίδες”, “στρατηγικές”, “συμμαχίες”, η πραγματικότητα είναι πως αυτός ο πόλεμος —όπως όλοι — καταλήγει να καταστρέφει τους ανθρώπους που προσπαθούν απλώς να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή:
Τις μανάδες που φοβούνται για τα παιδιά τους. Τους άνδρες που κρύβονται. Τους νέους που ξυπνούν μέσα σε έναν κόσμο που δεν διάλεξαν.
Και αν κάτι αξίζει να φοβόμαστε πραγματικά, δεν είναι ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Αμερικανοί· είναι το ενδεχόμενο οι λαοί της Ευρώπης να μην έχουν πια το δικαίωμα να πουν «όχι».
Γιατί, αν τελικά οι λαοί δεν μπορούν να πουν «όχι», τότε δεν μιλάμε πια για δημοκρατία, αλλά για μια ευρωπαϊκή εκδοχή του παλιού δόγματος “Εσύ θα πεθάνεις, για να ζήσω εγώ”. Και αυτό, δυστυχώς, δεν είναι ρωσικό, ούτε αμερικανικό· είναι διαχρονικό.
Η ειρωνεία είναι ότι όλη αυτή η “υπεράσπιση της ελευθερίας” γίνεται από ανθρώπους που δεν κινδυνεύουν ποτέ να τη χάσουν. Η ελευθερία τους είναι θεσμικά κατοχυρωμένη, οικονομικά θωρακισμένη και στρατιωτικά προστατευμένη. Η δική μας, όμως, όχι. Η δική μας εξαρτάται από ειδοποιήσεις στο κινητό, από επιστρατεύσεις, από αποφάσεις που παίρνονται σε αίθουσες όπου κανείς από εμάς δεν θα πατήσει ποτέ.
Κι έτσι, ο απλός άνθρωπος —ο προλετάριος της Ευρώπης, ο Έλληνας, ο Γερμανός, ο Ιταλός, ο Ουκρανός— βρίσκεται πάλι στην ίδια θέση που ήταν πάντα· στο κατώφλι μιας Ιστορίας που γράφεται χωρίς αυτόν αλλά θα τον συμπεριλάβει με το ζόρι.
Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο ανησυχητικό: ότι ζούμε σε μια εποχή όπου ο πόλεμος μπορεί να ξεκινήσει όχι επειδή οι λαοί τον θέλουν, αλλά επειδή δεν έχουν πια κανέναν τρόπο να τον αποτρέψουν.
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.