Θεσσαλονίκη, Λευκός Πύργος, Ζαραλίκος και η υπαρξιακή αγωνία: πότε ανοίγει ο Γιάννης;
Έχω αράξει έξω από το “Αριστοτέλειον” στην Θεσσαλονίκη, περιμένοντας να ξεκινήσει η πρώτη από τις τρεις παραστάσεις του Χριστόφορου Ζαραλίκου, βρέχει, σταματάει, ξαναβρέχει, την Ελλάδα την παρέσυρε το ρέμα, κι εγώ κοιτάω το Λευκό Πύργο, και σκέφτομαι το επόμενο καλοκαίρι και πότε θα ξεκινήσω τα μπάνια.
Περίεργο πράγμα είναι το μυαλό του ανθρώπου· ακόμα και στο νοσοκομείο, μετά από μια εγχείρηση που είχα κάνει, την θάλασσα και τα νησιά σκεφτόμουν. Δηλαδή, μια μέρα πριν έλεγα στη νοσοκόμα πως σκέφτομαι ότι θα μπω στο ποσοστό αυτών που η εγχείρηση απέτυχε, αυτή με ενθάρρυνε και μου έλεγε πως η εγχείρηση θα πετύχει, και μια μέρα μετά, μαστουρωμένος ακόμα από την αναισθησία, σκεφτόμουν πότε θα πάω για μπάνιο στην θάλασσα.
Μια άλλη φορά, πριν από μερικά χρόνια, έχω διαπιστώσει κάτι ανησυχητικό στο σώμα μου, κάνω το λάθος να μπω στο Διαδίκτυο και να κάνω αναζήτηση, από αυτά που διαβάζω είμαι βέβαιος πως πεθαίνω, παίρνω όσα λεφτά έχω, δεν λέω τίποτα σε κανέναν, πάω στα επείγοντα, με βλέπει ένας νεαρός γιατρός, με εξετάζει, μου λέει “δεν είναι τίποτα ανησυχητικό, συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους και δεν είναι αυτό που νομίζεις, αν και έχει τα ίδια συμπτώματα, αλλά μην διαβάζεις στο Διαδίκτυο”, μου γράφει εκεί κάτι φάρμακα, εγώ θέλω να τον αγκαλιάσω αλλά ντρέπομαι, τον ευχαριστώ, κι όπως φεύγει, του λέω “Γιατρέ, μπορώ να κάνω βάρη αύριο;”, με κοιτάει αυτός γελώντας, και μου λέει “Καλά, ένα λεπτό πριν νόμιζες πως πεθαίνεις, και τώρα σε απασχολεί αν θα κάνεις βάρη, δεν μπορείς να κρατηθείς μερικές μέρες;”.
Περίεργο πράγμα το μυαλό του ανθρώπου. Το έχω δει και σε άλλους. Το βλέπω κάθε μέρα.
Για παράδειγμα, στο μυαλό πολλών ανθρώπων η Ελλάδα θριαμβεύει και πετάει από τη μια επιτυχία στην άλλη, χωρίς να έχει καμία σημασία πως, με την πρώτη βροχή, παραλύει το σύμπαν και κοντεύουμε να πνιγούμε όλοι.
Άλλοι περιμένουν να τους σώσει ο Μητσοτάκης, άλλοι περιμένουν να τους σώσει ο Τσίπρας, άλλοι σηκώνονται και φεύγουν, και άλλοι …παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους και κερδίζουν πολλές φορές το λαχείο και το Λόττο, και μετά το ξεχνάνε.
Πάντως, το δίλημμα “Μητσοτάκης ή χάος”, έγινε τώρα “Μητσοτάκης ή Τσίπρας”. Γιατί όχι “Και Μητσοτάκης και Τσίπρας”, με bonus το χάος;
Όσο για τον κόσμο που μάζεψε ο Τσίπρας στο “Παλλάς”, σιγά τα λάχανα· ο Ζαραλίκος έχει περισσότερο κόσμο στην Θεσσαλονίκη, και πλήρωσαν και εισιτήριο.
Είμαι πολύ μεγάλος πια, για να εμπιστεύομαι πολιτικούς και κόμματα, ενώ δεν έχω εμπιστοσύνη και στους ανθρώπους, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάνε μόνο την πάρτη τους, μοιάζουν ικανοί να σκοτώσουν για τα χρήματα, ενώ δεν έχουν και τίποτα ενδιαφέρον να πουν, αν και νομίζουν πως είναι το κέντρο του κόσμου.
Αυτές τις μέρες έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος για δυο τραγουδιστές που θα πάνε περιοδεία στο εξωτερικό και θέλουν να τραγουδήσουν τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι, αλλά ο γιος του Χατζιδάκι δεν τους δίνει την άδεια -όπως έχει δικαίωμα- και σκοτώνονται όλοι με τις αποψάρες τους, αλλά κανείς δεν λέει πως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Τσιτσάνης, ο Βαμβακάρης, ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος, ο Μούτσης, ο Σαββόπουλος, και τόσοι άλλοι συνθέτες -και στιχουργοί και ποιητές- έγραψαν τραγούδια, οπότε, παιδιά, στρώστε τον κώλo σας κάτω και γράψτε κάνα τραγούδι που να τραγουδιέται, αντί να σκοτώνεστε για τα τραγούδια των άλλων.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Δεν ξέρω, για να περάσει η ώρα.
Αλλά πρέπει να είμαι ειλικρινής, δεν περιμένω να περάσει η ώρα για να έρθει το καλοκαίρι να πάω για μπάνια, ούτε για να ξεκινήσει η παράσταση του Χριστόφορου -ο Χριστόφορος είναι σατιρικό κτήνος και δεν έχει ανάγκη- αλλά για έναν πιο ταπεινό λόγο:
Περιμένω να περάσει η ώρα για να ανοίξει ο “Γιάννης”, που έχει την καλύτερη μπουγάτσα στην Θεσσαλονίκη.
Οπωσδήποτε, δεν είναι καλό για την υστεροφημία μου, αλλά ο λόγος που ήρθα στην Θεσσαλονίκη είναι για να φάω μπουγάτσα στον Γιάννη και πίτσα στον Κώστα στη Χαριλάου.
Γιατί είναι τα μικρά πράγματα που έχουν σημασία στη ζωή.
Αν και μια μπουγάτσα δεν είναι μικρό πράγμα. Ειδικά, αν φας όλο το ταψί.
(Ελλάδα 2025: Οι πόλεις πνίγονται, οι πολιτικοί έχουν πυρετό, ο κόσμος μαλλιοτραβιέται για το ποιος θα τραγουδήσει Χατζιδάκι, κι εσύ κάθεσαι απέναντι απ’ τον Λευκό Πύργο και κάνεις την πιο ώριμη επιλογή της χώρας:
περιμένεις να ανοίξει ο Γιάννης για μπουγάτσα.
Αν όλοι είχαμε τέτοιες προτεραιότητες, η Ελλάδα θα ήταν παράδεισος.)
(Πριν από 30 και βάλε χρόνια, κάθομαι με δυο Δανέζες φίλες στο ΡΑΝΤΕΒΟΥ, στο λιμάνι της Νάξου -υπάρχει ακόμα το ΡΑΝΤΕΒΟΥ, που μια Αγγλίδα φίλη, η Στέλλα, το πρόφερε “Παντεμπόι”-, και τρώμε γλυκά. Η μια από τις δυο φίλες λέει πως ο τρόπος που τρώμε είναι ίδιος με τον τρόπο που κάνουμε έρωτα, οπότε αρχίζουμε και οι τρεις να τρώμε τα γλυκά μας, όσο πιο αργά γίνεται. Σηκώνουμε το κεφάλι μας και βλέπουμε μια γιαγιά απέναντι, να τρώει το γλυκό της όσο πιο γρήγορα γίνεται, σαν να πρόκειται να της το πάρει ο Χάρος, και γελούσαμε σαν τρελοί. Γιαγιά, τώρα σε καταλαβαίνω.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.