Από τη “Σπασμένη Φλέβα” δεν έφυγε κανείς
Όταν είχα δει το 2007 την “Ψυχή στο Στόμα”, στο “Μικρόκοσμο” στην Αθήνα, είχα ενθουσιαστεί επειδή πολλοί θεατές έφευγαν στη διάρκεια της προβολής της ταινίας -προφανώς, επειδή δεν άντεχαν να βλέπουν τους εαυτούς τους και τους γνωστούς τους στην οθόνη- αλλά χτες το βράδυ, στον κινηματογράφο “Βακούρα” στην Θεσσαλονίκη, όπου προβάλλεται η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, “Σπασμένη Φλέβα”, δεν έφυγε κανείς.
Ο Οικονομίδης, στα χρόνια της “ευμάρειας” και της Ελλάδας που …θριάμβευε, τράβηξε την κουρτίνα και δεν περίμενε την χρεοκοπία για να πει πώς βλέπει την ελληνική κοινωνία, αλλά πολλοί Έλληνες τον έβρισκαν υπερβολικό και έλεγαν “δεν είναι αυτή η Ελλάδα”.
Αυτή είναι η Ελλάδα. Και πρέπει να την αγαπάς, για να το πεις. Και για να το πεις, πρέπει πρώτα να αντέχεις να το δεις.
Το 2025, δεκαπέντε χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη δεν παίζεται μόνο σε έναν κινηματογράφο στην Αθήνα και σε έναν στην Θεσσαλονίκη, όπως είχε συμβεί με την “Ψυχή στο Στόμα” το 2007.
Η “Σπασμένη Φλέβα” θριαμβεύει στα ταμεία των κινηματογράφων.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό συμβαίνει αφενός επειδή οι Έλληνες έφαγαν -στο μεταξύ- την πραγματικότητα της Ελλάδας μέσα στα μούτρα και δεν μπορούν πια να την αγνοήσουν, και αφετέρου επειδή ο Οικονομίδης -που πάντα αγαπούσε τους ήρωές του- τους νιώθει κιόλας. Ίσως και να τους συμπονά. Και τον απασχολεί το πώς ένας άνθρωπος, σαν τον Θωμά Αλεξόπουλο (Βασίλης Μπισμπίκης), φτάνει να γίνει αυτός ο άνθρωπος.
Σύμφωνα με τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, ο άνθρωπος γεννιέται καλός και η κοινωνία τον καταστρέφει, και σύμφωνα με τον Άκη Πάνου:
“Την κοινωνία
που για τ’ αύριο την πνίγει η αγωνία
τι ειρωνεία
εμείς τη φτιάξαμε αυτή την κοινωνία”
Ο κεντρικός ήρωας του Οικονομίδη είναι γνωστός σε όλους μας, ενώ είναι και μέσα μας.
Ο Θωμάς Αλεξόπουλος είναι και Οδυσσέας και Τηλέμαχος μαζί -ο πατέρας του και ο γιος του είναι δυο ακόμα ήρωες της ταινίας-, αλλά αυτό μπορεί να είναι απόλυτα καταστροφικό σε μια κοινωνία, όπου ο μόνος θεός είναι το χρήμα. Δεν υπάρχουν καράβια για όλους.
Το χρήμα είναι διαρκώς παρόν στη “Σπασμένη Φλέβα” -διαπερνά όλες τις σχέσεις του κεντρικού ήρωα- και είναι παρόν στη φυσική του μορφή, όχι πλαστικό. Βέβαια, κρύβεται γρήγορα σε σακούλες και χρηματοκιβώτιο, αφού πρώτα μετρηθεί προσεκτικά. Όσο πιο αόρατο είναι το κυρίαρχο χρήμα, τόσο πιο θεϊκό. Είναι εντυπωσιακό το πόσο απασχολεί τους ανθρώπους το χρήμα και το πόσες ταινίες έχουν ως κεντρικό θέμα το χρήμα, αλλά το χρήμα εμφανίζεται όλο και πιο σπάνια, ενώ, όταν εμφανίζεται στη φυσική του μορφή σε μεγάλες …ποσότητες, είναι και κάπως ταμπού. Προκαλεί ντροπή.
Η Λουκία (Κλέλια Ρένεση) είμαστε όλοι εμείς που αγαπήσαμε τον λάθος άνθρωπο κάποια στιγμή στη ζωή μας αλλά αποφασίσαμε να μην καούμε μαζί του, αν και δεν πάψαμε να τον αγαπάμε. Πρέπει να αποφεύγεις τους “χαμένους” ανθρώπους· δεν έχουν τίποτα να χάσουν και μπορεί να σε καταστρέψουν.
Η Τζόρτζια (Μπέτυ Αρβανίτη) είμαστε όλοι εμείς που έχουμε ανάγκη να αγαπηθούμε, όποια κι αν είναι η ηλικία μας, αλλά να μην κάνω spoiler.
Ο Γιάννης (Δημήτρης Καπετανάκος) είμαστε όλοι εμείς που δεν έχουμε φίλους, έχουμε μόνο γνωστούς. Με τους οποίους μας ενώνει μόνο το χρήμα.
Η Στέλλα (Μαρία Κεχαγιόγλου) είμαστε όλοι εμείς που ζούμε όλη μας τη ζωή με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Αλλά δεν έχουμε καμία ευθύνη για αυτό.
Ο Θωμάς (Βασίλης Μπισμπίκης) είμαστε όλοι εμείς που βυθιζόμαστε και δεν ξέρουμε από πού να πιαστούμε. Αλλά ο Θωμάς έχει μόνο βαρίδια.
Ο θωμάς κάνει κάποια στιγμή μια προσπάθεια να φύγει μακριά από όλα αυτά που ο ίδιος έχει προκαλέσει, αδιαφορώντας, βέβαια, για τα θύματα που θα αφήσει πίσω του. Αλλά δεν έχει το θάρρος να το κάνει μόνος του. Ψάχνει για συνένοχο.
Σκέφτομαι πως όλοι στη ζωή μας έχουμε νιώσει κάποια στιγμή την ανάγκη να σβήσουμε το παρελθόν μας ή να φύγουμε μακριά και να ξεκινήσουμε μια καινούργια ζωή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν αγαπάμε τους γονείς μας, τους συντρόφους μας, τα παιδιά μας, τους φίλους μας.
“Ήθος ανθρώπω δαίμων” έγραψε ο Ηράκλειτος -δηλαδή “Η μοίρα κάθε ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του”- αλλά ο Θωμάς Αλεξόπουλος, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες, μάλλον δεν είχε ιδιαίτερη σχέση στη ζωή του με το διάβασμα.
Η “Σπασμένη Φλέβα” είναι μια σπουδαία ταινία, και οι συντελεστές της είναι όλοι άψογοι.
Δεν μας αξίζει η “Σπασμένη Φλέβα”, είναι πολύ καλή για εμάς.
Αφού υπήρχαν θεατές που αποχωρούσαν από την αίθουσα στην “Ψυχή στο Στόμα”, τώρα θα έπρεπε να μπαίνουμε στις αίθουσες και να αποχωρεί η “Σπασμένη Φλέβα”, αφήνοντάς μας να κοιτάμε ο ένας τον άλλον.
(Και επειδή θα σκάσω αν δεν το γράψω: Μακριά από την ιδιοκτησία. Μακριά από ιδιοκτήτες κτηρίων και ανθρώπων. Εκτός αν θέλετε να γίνετε μικροαστοί.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.