Δεν έχει καμία σημασία με ποιον είστε
Έχω απόλυτη συναίσθηση πως δεν έχει καμία σημασία με ποιον είμαι σε κάθε πολεμική σύρραξη, γιατί ζω σε ένα υποθηκευμένο προτεκτοράτο που οι πολίτες του δεν μπορούν πια να επηρεάσουν τίποτα και συνεχίζουν να περιμένουν Μεσσίες -που δεν έρχονται ποτέ, αλλά πάντα προλαβαίνουν να πουλήσουν βιβλία, συνεντεύξεις και ελπίδα- αλλά γελάω πάρα πολύ με όλους αυτούς που θέλουν να μας ενημερώσουν πως είναι με το λαό της Βενεζουέλας, με τον Μαδούρο, με τον Τραμπ, με το λαό του Ιράν, με τους μουλάδες του Ιράν, με τη Γροιλανδία, με τη Δανία, με το Ισραήλ, με τους Παλαιστίνιους, με τους Ουκρανούς, με τον Πούτιν, με το μουvί της Χάιδως και με τ’ αρxίδια του Καράμπελα.
Παιδιά, ξέρετε πόση αξία έχει το με ποιον είστε;
Μια κουράδα. Τέτοια αξία έχει η γνώμη σας.
Όχι επειδή είστε κακοί άνθρωποι, αλλά επειδή δεν είστε απολύτως τίποτα σε αυτή την εξίσωση.
Δεν ξέρω γιατί τόσοι άνθρωποι έχουν πάρει τους εαυτούς τους τόσο στα σοβαρά και πιστεύουν πως πρέπει οπωσδήποτε να ενημερώσουν τους άλλους με ποιον είναι στην εκάστοτε σύρραξη, λες και είναι ποδοσφαιρικό παιχνίδι, αλλά δεν καταλαβαίνω και γιατί επιμένουν, αφού είναι προφανές πως η γνώμη τους δεν έχει καμία αξία, ενώ τσακώνονται κιόλας με άλλους ανθρώπους που κι αυτών η γνώμη δεν έχει καμία σημασία.
Βέβαια, αυτό είναι ένα θέμα ψυχολογικής φύσεως. Ίσως φταίνε και τα social media, που έκαναν πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν πως είναι κάτι πολύ σπουδαίο και όχι θλιβεροί υπήκοοι σε προτεκτοράτο, με τη χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το like έγινε πολιτική πράξη, το post έγινε αντίσταση, το block έγινε επανάσταση και το timeline έγινε καθαρτήριο. Και όλοι κοιμήθηκαν ήσυχοι.
Καθώς παρατηρώ τους άλλους να παίρνουν θέση, να καταδικάζουν και να τσακώνονται για το …Ιράν, δεν μπορώ να μην κάνω μερικές παρατηρήσεις.
Βλέπεις ανθρώπους που νοιάζονται πολύ για το λαό του Ιράν αλλά όχι μόνο δεν δίνουν δεκάρα για το λαό της Παλαιστίνης που σφαγιάζεται αλλά στηρίζουν και το Ισραήλ στη γενοκτονία που διαπράττει.
Βλέπεις ανθρώπους που είναι έξαλλοι με τον Τραμπ που θέλει τη Γροιλανδία αλλά είναι πολύ χαρούμενοι που το Ισραήλ επί 80 χρόνια παίρνει τη γη των Παλαιστινίων.
Βλέπεις ανθρώπους που είναι κατά των μουλάδων του Ιράν αλλά υπέρ των μουλάδων της Ελλάδας. Η θεοκρατία είναι παράδοση στην Ελλάδα αλλά είναι Μεσαίωνας στο Ιράν.
Δεν τους ενοχλεί η κατοχή, τους ενοχλεί ποιος την κάνει. Δεν τους ενοχλεί η θεοκρατία, τους ενοχλεί αν φοράει ξένο ρούχο.
Από τα μυαλά αυτών των ανθρώπων δεν περνάει καν η ιδέα πως είναι υποκριτές ή βλαμμένοι. Όχι, νομίζουν πως είναι πολύ σοβαροί και πως έχουν δίκιο. Πάντα έχουν δίκιο. Όλοι έχουν δίκιο. Η αυτοκριτική γι’ αυτούς είναι κάτι που πρέπει να κάνουν πάντα οι …άλλοι.
Βέβαια, το καλύτερό μου είναι οι δημοσιογράφοι και οι “πνευματικοί άνθρωποι” που δουλεύουν στα ΜΜΕ των μαφιόζων ολιγαρχών και έχουν λυσσάξει -μετά την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο- να γράφουν άρθρα για την ανάγκη να εφαρμοστεί το Διεθνές Δίκαιο.
Παιδιά, πριν τα βαρυσήμαντα άρθρα σας πείσουν τον Τραμπ, τον Πούτιν και τον Νετανιάχου να σεβαστούν το Διεθνές Δίκαιο, μήπως να γράψετε για την ανάγκη να υπάρξει Δικαιοσύνη στην Ελλάδα και να πάνε τα αφεντικά σας στη φυλακή, όπου θα έπρεπε να βρίσκονται εδώ και χρόνια;
Δουλεύετε για εγκληματίες και μιλάτε για Διεθνές Δίκαιο.
Γιατί το Διεθνές Δίκαιο είναι πάντα χρήσιμο, όταν εφαρμόζεται κάπου μακριά. Όταν το Δίκαιο φτάνει στη δική μας πόρτα, γίνεται “λαϊκισμός”, “τοξικότητα” και “επικίνδυνη ρητορική”.
Η αλήθεια είναι απλή και γι’ αυτό ενοχλητική: δεν έχει καμία απολύτως σημασία με ποιον είμαστε.
Δεν είμαστε παρά θεατές που φωνάζουν από την κερκίδα ενός γηπέδου που δεν τους ανήκει, με εισιτήριο πληρωμένο από άλλους και έξοδο κινδύνου κλειδωμένη.
Και όσο συνεχίζουμε να παριστάνουμε ότι “παίρνουμε θέση”, τόσο πιο εύκολα αυτοί που έχουν πραγματική ισχύ θα παίρνουν αποφάσεις για εμάς. Χωρίς εμάς.
(Το έγραψα στην αρχή του κειμένου αλλά να το ξαναγράψω: δεν έχει καμία σημασία με ποιον είμαι. Αλλά έγραψα αυτό το κείμενο γιατί περιμένω ένα φίλο σε ένα καφέ και έφτασα ένα τέταρτο νωρίτερα. Και χρειάζομαι πάντα δέκα λεπτά για να γράψω ένα κείμενο. Άσε που, αν ο φίλος μου έχει “γνώμες” για το Ιράν και τη Βενεζουέλα, θα του δώσω να διαβάσει το κείμενο.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.