Δεν είναι εργατικά δυστυχήματα, είναι κόστος λειτουργίας

Ένα από τα καλά του να ταξιδεύεις στην Ελλάδα -όπως κάνω τα τελευταία χρόνια- δεν είναι μόνο ότι αποκτάς γνώση της υπέροχης πάτριας γης, αλλά ότι συναναστρέφεσαι πάρα πολλούς, διαφορετικούς ανθρώπους και έχεις την ευκαιρία να παρατηρήσεις τα κοινωνικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά τους αλλά και το πώς συμπεριφέρονται, όταν κάποιος πεθαίνει. Αν πιστεύετε τα παραμύθια, μη διαβάσετε τη συνέχεια του κειμένου.

Στα ελληνικά νησιά δουλεύουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Ντόπιοι και ξένοι. Ξένοι δεν θεωρούνται μόνο οι αλλοδαποί αλλά και οι Έλληνες που είναι από άλλα μέρη της Ελλάδας. Επίσης, τα ελληνικά νησιά τα επισκέπτονται εκατομμύρια τουρίστες.

Δεν θέλω να σας σοκάρω αλλά -αν και δεν …διαφημίζεται- στα ελληνικά νησιά πεθαίνουν το καλοκαίρι πάρα πολλοί άνθρωποι. Και Έλληνες, και ξένοι, και τουρίστες. Δεν το διάβασα στο Διαδίκτυο· ήμουν εκεί σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις και το είδα με τα μάτια μου.

Αφήνω κατά μέρος τους τουρίστες που πεθαίνουν με διάφορους τρόπους -πολλοί από φυσικά αίτια γιατί είναι ηλικιωμένοι- και έρχομαι στους εργαζόμενους, που κι αυτοί πεθαίνουν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Αν ο εργαζόμενος που πεθαίνει ή σκοτώνεται είναι Έλληνας, δημιουργείται κάποια αίσθηση. Αλλά όχι πάντα.

Το κυριότερο είναι πως ο εργαζόμενος “άφησε” την επιχείρηση στη μέση της σεζόν και άντε να βρεις νέο υπάλληλο Αύγουστο μήνα.

“Άσ’ τα, μας γ@μησε” είπε ο Έλληνας επιχειρηματίας για Έλληνα υπάλληλό του που τόλμησε και πέθανε μέσα στο καλοκαίρι. Και όχι ο νεκρός πρώην εργαζόμενος -που τον γνώριζα- δεν ήταν νέος στην επιχείρηση· δούλευε εκεί μερικές δεκαετίες. Δηλαδή, ο άνθρωπος πέθανε στη δουλειά.

Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που έχω νιώσει ήταν όταν σκοτώθηκε σε δυστύχημα ένας 19χρονος Έλληνας υπάλληλος -κι αυτόν τον γνώριζα- και το επόμενο βράδυ στην ταβέρνα που δούλευε γινόταν κανονικά ένας γάμος. Και με βιολιά, και με ορχήστρα, και με dj. Τρελό κέφι. Πραγματικά, δεν πίστευα στα μάτια μου και στ’ αυτιά μου. Είναι πολύ διδακτικές αυτές οι ιστορίες. Για εμένα τουλάχιστον.

Μπορώ να γράφω για ώρες τέτοια περιστατικά. Ο υπάλληλος πεθαίνει, η επιχείρηση και οι συνάδελφοί του συνεχίζουν σαν να μην τρέχει τίποτα. Σαν τις κότες στο κοτέτσι που το παίζουν ανήξερες, όταν ο αγρότης παίρνει κάποια κότα για σφάξιμο, και οι άλλες κότες κάνουν σαν αυτή η κότα να μην ήταν ποτέ εκεί μαζί τους.

Μια κοινωνική συμφωνία σιωπής. Ένα άτυπο συμβόλαιο όπου όλοι —εργοδότες, εργαζόμενοι, πελάτες, ΜΜΕ, κράτος— παριστάνουν ότι δεν βλέπουν, με αντάλλαγμα να “μη χαλάσει η σεζόν”. Ο θάνατος, ειδικά του εργαζόμενου, δεν είναι τραγωδία· είναι ενόχληση στο πρόγραμμα.

Θα πει κάποιος “και τι θες να κάνουμε τώρα;”.

Θέλω να μην είμαστε υποκριτές. Θέλω να είμαστε ειλικρινείς.

Θέλω να πούμε ευθέως πως μόνο τα χρήματα και οι επιχειρήσεις μετράνε, και οι εργαζόμενοι είναι μαζικά αναλώσιμοι και αδιάφοροι. Πεθαίνεις, σκοτώνεσαι, η επιχείρηση σε αντικαθιστά αμέσως και συνεχίζει χωρίς διακοπή. Όπως έγινε με τους εργαζόμενους στη Marfin. Όπως γίνεται πάντα.

Θέλω να πούμε ευθέως για τις άθλιες συνθήκες εργασίας χιλιάδων σύγχρονων σκλάβων που εργάζονται σε επιχειρήσεις των ελληνικών νησιών, πολλοί ανασφάλιστοι, ακόμα περισσότεροι χωρίς σταθερό ωράριο και ρεπό. Έχω γράψει πολλές φορές πως, πίσω από την ομορφιά του ελληνικού καλοκαιριού, κρύβεται πολλή ασχήμια. Και την έχω δει με τα μάτια μου, γιατί πολλοί επιχειρηματίες εξευτελίζουν τους υπαλλήλους τους μπροστά στα μάτια των πελατών, οι οποίοι δεν νοιάζονται βέβαια. Κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν. Μόνο αν σκοτωθούν άνθρωποι στη δουλειά, τους πιάνει όλους μια ξαφνική ευαισθησία για 2-3 μέρες. Στα social media, όπου κάνουν διαγωνισμό ανθρωπιάς και κατάρας.

Επίσης, θέλω να πούμε ευθέως πως τα εργατικά ατυχήματα και τα δυστυχήματα έχουν κάποια σημασία και προκαλούν συγκίνηση, όταν αφορούν Έλληνες.

Γιατί έχω δει να πεθαίνουν και ξένοι εργαζόμενοι στα νησιά και, πραγματικά, ήταν σαν να πέθανε ο κανένας. Αν μπορούσαν να ανοίξουν ένα λάκκο στη γη και να τους χώσουν μέσα, θα το έκαναν.

Ας είμαστε ειλικρινείς, αν στην θέση των πέντε Ελληνίδων στο εργοστάσιο της Violanta ήταν πέντε αλλοδαπές, δεν θα υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον τραγικό χαμό τους. Μη θυμώσετε μαζί μου, ξέρετε πως έτσι είναι.

Δεν νιώθω την ανάγκη να παραθέσω τα στοιχεία -όλοι στην Ελλάδα ζούμε και ξέρουμε πώς αντιμετωπίζονται οι ξένοι εργαζόμενοι- αλλά κανείς δεν συγκινήθηκε με τον Τζαμάλ Αμπντάλ, τον 27χρονο Αιγύπτιο -και πατέρα τριών παιδιών- που σκοτώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 2025 στο εργοτάξιο της Lamda στο Ελληνικό, και μάλλον ήταν αδήλωτος εργάτης, άρα και ανασφάλιστος (σ.σ. Τα ατυχήματα στο Ελληνικό είναι διαρκή. Αν -ο μη γένοιτο- σκοτωθούν μερικοί Έλληνες εργάτες παρέα, θα υπάρξει ενδιαφέρον και συγκίνηση.)

Η Ελλάδα είναι η χώρα όπου το 2010 σκοτώθηκε σε εργατικό δυστύχημα, 44χρονος Αιγύπτιος, ο οποίος καθάριζε την Κυριακή τα τζάμια υπηρεσίας του …υπουργείου Εργασίας και ήταν …ανασφάλιστος. Ανασφάλιστος μετανάστης σκοτώθηκε την Κυριακή σε εργατικό δυστύχημα στο υπουργείο Εργασίας. Όλη η Ελλάδα σε μια πρόταση. Ο θάνατός του Αιγύπτιου εργάτη έγινε γνωστός μετά από 9 μέρες, γιατί τον απέκρυβαν. Αν είχε σκοτωθεί σε καμιά ερημιά και όχι στο κέντρο της Αθήνας, θα τον είχαν πετάξει από το γκρεμό.

Οι ξένοι εργαζόμενοι που σκοτώνονται είναι αδιάφοροι και για τα κόμματα, γιατί δεν μπορούν να τους εκμεταλλευτούν πολιτικά. Δεν μπορούν να τους εργαλειοποιήσουν τους ξένους εργαζόμενους, όπως κάνουν με τους Έλληνες. Δεν συγκινούν οι νεκροί ξένοι εργαζόμενοι, ενώ τα μέλη των οικογενειών τους δεν ψηφίζουν στην Ελλάδα. Άρα, είναι εντελώς άχρηστοι στους πολιτικούς. Άχρηστοι είναι οι ξένοι εργαζόμενοι και για τα ΜΜΕ. Εκτός αν διαπράξουν κάποιο έγκλημα, οπότε είναι χρήσιμοι ως “κτήνη” -ή αόρατοι ή τέρατα- απέναντι στους αγαθούς, πολιτισμένους και τίμιους Έλληνες, που κινδυνεύουν να αλλοιωθεί ο πολιτισμός τους.

Δεν τα γράφω όλα αυτά, για να συγκρίνω την αντιμετώπιση απέναντι σε Έλληνες και ξένους εργαζόμενους. Ουσιαστικά, είναι όλοι αναλώσιμοι και παντελώς αδιάφοροι για τις αρχές. Για τις αρχές και την κοινωνία. Τα γράφω γιατί θεωρώ χρήσιμο να βλέπω όλη την εικόνα.

Διαβάζω όλα αυτά τα συγκινητικά για τις πέντε νεκρές εργαζόμενες στο εργοστάσιο της Βιολάντα και τα πύρινα άρθρα για την απόδοση ευθυνών, και στο μυαλό μου έρχεται η Ρικομέξ, μετά το φονικό σεισμό της Πάρνηθας τον Σεπτέμβριο του 1999.

Στη δίκη για τη Ρικομέξ με τους 39 νεκρούς εργαζόμενους, οι περισσότεροι κατηγορούμενοι -μηχανικοί και ιδιοκτήτες- αθωώθηκαν, αφού το δικαστήριο έκρινε πως για τους θανάτους ευθυνόταν η ένταση του σεισμού.

Αυτό που δεν θα ξεχάσω από τη δίκη της Ρικομέξ είναι ότι εργαζόμενοι που επέζησαν έκαναν επίθεση στους συγγενείς των νεκρών συναδέλφων τους, επειδή θεωρούσαν πως, αν η εταιρεία αποζημίωνε τους συγγενείς των θυμάτων, θα έχαναν τη δουλειά τους.

Και περιμένω με ενδιαφέρον τη δίκη για τη Violanta. Αν γίνει ποτέ. Για να διαπιστώσω αν αυτή η έκρηξη ανθρωπιάς αυτών των ημερών θα έχει κρατήσει μέχρι τότε.

Δεν πρόκειται για «τραγωδίες». Πρόκειται για κανονικότητα. Οι εργαζόμενοι πεθαίνουν, οι επιχειρήσεις συνεχίζουν, το κράτος κάνει ότι ερευνά, τα ΜΜΕ κάνουν ότι συγκινούνται και η κοινωνία κάνει ότι σοκάρεται. Για λίγες μέρες.

Στην Ελλάδα, ο εργαζόμενος έχει αξία μόνο όσο αναπνέει και αποδίδει. Όταν πεθάνει, γίνεται πρόβλημα προς διαχείριση ή λεπτομέρεια προς απόκρυψη· ειδικά αν είναι ξένος.

Δεν ζούμε σε μια κοινωνία που «χάνει ανθρώπους». Ζούμε σε μια κοινωνία που τους καίει. Και μετά απορεί γιατί μυρίζει θάνατο πίσω από την “ανάπτυξη”.

Μόνο οι επιχειρήσεις και τα χρήματα μετράνε. Τίποτε άλλο. Και η υποκρισία περισσεύει. Τα μεγαλύτερα καθάρματα γράφουν και μιλούν αυτές τις μέρες για ανθρωπιά, για αξίες και για το πόσο ιερή είναι η ανθρώπινη ζωή.

Στην Ελλάδα δεν πεθαίνουν εργαζόμενοι — αντικαθίστανται. Ο εργαζόμενος αξίζει όσο δουλεύει. Μετά, χαλάει τη σεζόν. Η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή, αρκεί να μην ενοχλεί την επιχείρηση.

Δεν είναι εργατικά δυστυχήματα· είναι κόστος λειτουργίας.

Κλείνοντας, θέλω να παρακαλέσω τους Έλληνες να προσέχουν και να μη σκοτώνονται μαζικά σε δυστυχήματα, γιατί έρχεται το καλοκαίρι και δεν θα υπάρχουν άνθρωποι να σερβίρουν τους τουρίστες. Οι Έλληνες που φύγατε στο εξωτερικό γιατί δεν επιστρέφετε στην Ελλάδα να σκοτωθείτε εδώ; Η πατρίδα έχει ανάγκη.

(Σύμφωνα με την ΟΣΕΤΕΕ, το 2025 έκλεισε με 201 νεκρούς από εργατικά δυστυχήματα, δηλαδή σχεδόν ένας εργάτης έχανε τη ζωή του κάθε δύο ημέρες. Οι περισσότερες απώλειες σημειώθηκαν στον κατασκευαστικό τομέα και τις αγροτικές εργασίες- 48 θάνατοι στον πρωτογενή τομέα μόνο το 2025.
Πριν τη φονική έκρηξη στο εργοαστάσιο της Violanta, είχαν προηγηθεί τουλάχιστον δύο επίσημες καταγγελίες και τέσσερις έλεγχοι εντός του 2025.
Η Eurostat εκτιμά ότι στην Ελλάδα καταγράφεται μόνο το 30-40% των πραγματικών εργατικών ατυχημάτων. Οι ξένοι εργάτες, όπως ο 27χρονος Αιγύπτιος στο Ελληνικό τον Δεκέμβριο του 2025, συχνά εργάζονται ανασφάλιστοι, γεγονός που καθιστά την καταγραφή τους και τη νομική τους δικαίωση εξαιρετικά δύσκολη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.