Το φως που δεν ξεχνά!

Σε μια γωνιά ενός κόσμου που υπάρχει σ’αυτό το παραμύθι, βρίσκεται ένα νησί που το λένε, Νησί της Γαλήνης. Εκεί ο ουρανός έχει πάντα το χρώμα της αυγής, και τα δέντρα ψιθυρίζουν ιστορίες σε όποιον ξέρει να ακούει.

Μια μέρα, τέσσερα παιδιά από τέσσερις μακρινές χώρες είδαν μια παράξενη λάμψη στον ουρανό. Μια λάμψη που δεν έμοιαζε με αστέρι, ούτε με ήλιο, αλλά με κάλεσμα. Κι έτσι, χωρίς να ξέρουν πώς, βρέθηκαν στο νησί.

Η Νόα με τα χάρτινα πουλιά της, ο Σαλίμ που άκουγε τα ζώα, η Λέιλα που έβρισκε νερό ακόμη και στην πέτρα, και ο Τζέιμς που έλεγε ιστορίες που έδιωχναν φόβους.

Μια απαλή φωνή από τον άνεμο τους είπε πως η Πηγή του Φωτός έχανε τη λάμψη της, και μόνο όσοι συνεργάζονται με καθαρή καρδιά μπορούν να την ξαναφέρουν. Τα παιδιά κοίταξαν το ένα το άλλο, δεν ήξεραν πολλά μεταξύ τους, δε μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά με έναν μαγικό τρόπο επικοινωνούσαν και ένιωθαν πως μπορούσαν να γίνουν φίλοι.

Κι έτσι, ξεκίνησαν.

Περπάτησαν ώσπου έφτασαν σε μια κοιλάδα όπου ο άνεμος δεν φυσούσε απλά. Κάθε ριπή ακουγόταν σαν γυαλί που τρίβεται, σαν φωνές που κάποτε ήταν ενωμένες και τώρα είχαν χωριστεί.

Εκεί, είδαν τέσσερις ανέμους, καθέναν κλεισμένο σε έναν δικό του στρόβιλο. Δεν άγγιζαν ο ένας τον άλλον. Κάθε φορά που δοκίμαζαν, σπίθες πετάγονταν και ο αέρας μύριζε καμένο. Η Νόα άφησε ένα χάρτινο πουλί να πετάξει ανάμεσά τους, ο Σαλίμ άκουσε τις καρδιές τους, η Λέιλα έφτιαξε ένα πηγάδι με γλυκό νερό, κι ο Τζέιμς είπε μια ιστορία για ανέμους που κάποτε ήταν φίλοι.

Οι άνεμοι πλησίασαν σιγά, προσεκτικά, με φόβο και λαχτάρα μαζί, κι όταν τελικά ενώθηκαν, η κοιλάδα γέμισε με έναν ήχο που κανένα παιδί δεν θα ξεχνούσε ποτέ. Τον ήχο της συμφιλίωσης.

Πιο πέρα βρήκαν μια πεδιάδα γυμνή. Όχι επειδή δεν είχε χώμα, αλλά επειδή το χώμα είχε χάσει την πίστη του. Η Λέιλα το άγγιξε και το ένιωσε κουρασμένο, ο Σαλίμ άκουσε τα μικρά πλάσματα που κρύβονταν φοβισμένα, η Νόα φύτεψε χάρτινα λουλούδια, κι ο Τζέιμς είπε μια ιστορία για έναν σπόρο που άνθισε μέσα σε πέτρα. Τότε η γη αναστέναξε, κι ένας μικρός βλαστός ξεπρόβαλε, μετά άλλος ένας, κι άλλος. Η πεδιάδα δεν έγινε κήπος, μποστάνι ή χωράφι σπαρμένο, μα έγινε ελπίδα.

Στο κέντρο του νησιού βρήκαν μια λίμνη που δεν έδειχνε πρόσωπα, έδειχνε καρδιές. Τα παιδιά κοίταξαν. Η Νόα είδε φόβο, ο Σαλίμ θυμό, η Λέιλα λύπη κι ο Τζέιμς μοναξιά. Κανείς δε μίλησε, μόνο αγκαλιάστηκαν. Και τότε η λίμνη άλλαξε και έδειξε τέσσερις καρδιές που, παρότι πληγωμένες, είχαν χώρο για αγάπη.

Όταν τελικά έφτασαν στην άκρη του νησιού, αντίκρισαν την Πηγή του Φωτός. Την είδαν θαμπή και λυπημένη, σα να είχε κουραστεί να περιμένει. Τα παιδιά ένωσαν τα χέρια τους και άφησαν τις καρδιές τους να μιλήσουν για παιχνίδια, για γέλια, για όνειρα, για φιλίες που γεννιούνται μέσα από δυσκολίες. Και τότε η Πηγή άναψε, όχι με φλόγα, αλλά με αναπνοή. Η ανάσα της απλώθηκε σαν φως σε όλο το νησί κι ο κόσμος για μια στιγμή έμοιασε, όπως θα μπορούσε να είναι.

Η Πηγή χάρισε στα παιδιά από ένα μικρό φωτεινό πετράδι, για να θυμούνται πως όπου υπάρχει φιλία υπάρχει φως, κι όπου υπάρχει φως υπάρχει δρόμος.

Τα παιδιά γύρισαν στα σπίτια τους. Τίποτα δεν είχε αλλάξει, σαν να μην έφυγαν λεπτό από κει.

Κι όμως, κάτι είχε αλλάξει.

Κάθε φορά που ο κόσμος σκοτείνιαζε, έπιαναν το πετράδι τους, θυμούνταν το Νησί της Γαλήνης, και μέσα τους άκουγαν μια φωνή που έλεγε:

“Ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος.
Αρκεί να μην ξεχάσουμε ο ένας τον άλλον.”

Με εκτίμηση και αγάπη!
Δημήτρης Βαλαβάνης

(Φίλε Δημήτρη, ο κόσμος είναι υπέροχος. Αλλά η ομορφιά σώζει μόνο αυτούς που μπορούν να τη δουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.